Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα περιοδικό για την φωτογραφία από την Τσεχία με θέμα την «Ουτοπία»Τα κείμενα του περιοδικού ήταν όλα ό,τι ακριβώς θα περίμενε κανείς. Στην αρχή, η συνηθισμένη αριστερή γκρίνια: Το καπιταλιστικό μας σύστημα σήμερα είναι χαλασμένο, δεν λειτουργεί πια, ο κορωνοϊός το εξέθεσε, θα πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές. Ζούμε, λένε, σε έναν μετα-καπιταλιστικό εφιάλτη που καταστρέφει τα ιδανικά μας μέσω ενός πραγματιστικού-τεχνοκρατικού τρόπου σκέψης που κάνει τις ιδέες προϊόντα. Στον θατσερικό εφιάλτη του «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική» οι αριστεροί της διπλανής πόρτας αντιτάσσουν ότι «Υπάρχουν, πολλές, μα πάρα πολλές!».

Ποιες είναι αυτές οι εναλλακτικές στην καπιταλιστική κοινωνία; Εδώ έρχεται η, αριστερή, ουτοπία: Συλλογικότητες που αυτο-οργανώνονται χωρίς ιεραρχίες, παράγουν το δικό τους ψωμί, ταξιδεύουν με ιστιοπλοϊκά τον κόσμο προτείνοντας ένα νέο μοντέλο βιώσιμης γεωργίας, ψαρεύουν παραδοσιακά με κανώ, εξετάζουν κάθε μέρα τα συναισθήματά τους κλπ κλπ.

Αυτή λοιπόν είναι η λύση στα προβλήματα του σύγχρονου καπιταλισμού, ο αντίλογος, το «άλλο» μοντέλο που θα μας σώσει.

Δεν υπάρχει νομίζω κανένας λόγος να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με προτάσεις που μπορεί να εξυπηρετούν μικρο-ομάδες 5-10 ατόμων αλλά είναι εντελώς ακατάλληλες για τα 8 δις του πληθυσμού της γης.

Ο μόνος λόγος που αναφέρομαι σε αυτές εδώ είναι επειδή αυτός είναι ο αριστερός τρόπος σκέψης που αναπαράγεται και στην Ελλάδα σήμερα. Εκφράστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ κατά το πρόσφατο παρελθόν, που εξελέγη υποσχόμενος να σκίσει με ένα νόμο τα Μνημόνια υποστηριζόμενος από τους «αγανακτισμένους» στις πλατείες και τους «δεν πληρώνω» στα διόδια. Ποια ήταν η λύση που πρότεινε σε αντικατάσταση των Μνημονίων που θα έσκιζε; Απολύτως καμία. Ή μάλλον, αν ακούσει κανείς προσεκτικά τι έλεγαν τότε και τι εξακολουθούν να λένε και τώρα τα στελέχη του, ακριβώς η παραπάνω: Η Αριστερή Ουτοπία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αφαίρεσε από το όνομά του την «Ριζοσπαστική Αριστερά», επιλέγοντας έτσι να παραμείνει ένα κόμμα της Αριστερής Ουτοπίας. Η μόνη ουσιαστική διαφορά του παραπάνω τσέχικου κειμένου από ένα αντίστοιχό του ελληνικό είναι οι «κακοί»: Για τους Τσέχους οι «κακοί» είναι εκτός από τους καπιταλιστές και, λόγω ιστορίας, οι κομμουνιστές, αφού κι αυτοί προτείνουν ένα διαφορετικό από το καπιταλιστικό μοντέλο (και πράγματι, ο Μαρξ ήδη από νωρίς επεσήμανε τις διαφορές ενός ουτοπικού-κοινοτιστικού μοντέλου έναντι ενός μοντέλου «σοσιαλιστικού» που θα έπρεπε να επιβληθεί). Στην Ελλάδα, και πάλι λόγω ιστορίας, τον ρόλο των κακών κομμουνιστών καλύπτουν οι φασίστες.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Αριστερής Ουτοπίας (πέρα από το κακό που κάνει στην κοινωνία, στερώντας την από εποικοδομητική αντιπολίτευση, γόνιμη κριτική και πρακτικές λύσεις στα προβλήματα) είναι η βαθιά υποκρισία της: Το περιοδικό που αποτέλεσε την αφορμή γι αυτό εδώ το κείμενο είναι εκτυπωμένο σε πανάκριβο χαρτί, εκδόθηκε με επιδότηση της τσέχικης κυβέρνησης (ναι, του Αντρέι Μπάμπις) και φωτογραφίες από τα studio των συντακτών του δείχνουν πανάκριβες φωτογραφικές μηχανές και υπολογιστές apple imacs και mac book pro – υποθέτω, όλα απαραίτητα καπιταλιστικά εργαλεία για να χτίσουν οι συλλογικότητες την Αριστερή Ουτοπία τους…

Σχετικά Άρθρα

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Διάβασα με περιέργεια το άρθρο του Inside Story, «Με την όπισθεν η δημοκρατία στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της πανδημίας». Σε αυτό η δημοσιογράφος αναρωτιέται αν «μπορεί να ανταποκριθεί η χώρα αποτελεσματικά στην κρίση του κορονοϊού χωρίς να υπονομεύσει την ελευθερία των πολιτών, τα δημοκρατικά κεκτημένα και τα ανθρώπινα δικαιώματα», και μας πληροφορεί ότι «ένα σουηδικό ερευνητικό ινστιτούτο την κατέταξε στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης». Παραξενεύτηκα, είναι η αλήθεια. Από όσο έχω ο ίδιος δει και ζήσει, τα μέτρα στην Ελλάδα δεν διέφεραν σε τίποτα από εκείνα των υπόλοιπων Ευρωπαίων. Γιατί, επομένως, στον χάρτη παρουσιαζόμαστε εμείς μωβ και οι Γερμανοί πράσινοι;

read more
Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Από την άλλη, ο Francis Fukuyama ισχυρίζεται πως η εθνική κουλτούρα κάθε λαού ασκεί διακριτική αλλά πολύ αποφασιστική επιρροή στο μέγεθος των εταιρειών. Και εμείς δεν έχουμε να επιδείξουμε παρά μόνο οικογενειακές, στο σύνολο τους, επιχειρήσεις, με έντονα στοιχεία εσωστρέφειας και διαχρονική τους αδυναμία την απαλλαγή της σχέσης τους με και από το κράτος. Ακόμη και αυτές που θεωρούνται μεγάλες, για τα ελληνικά δεδομένα, αποτελούν μεσαίες ή μικρές σε σύγκριση με τις αντίστοιχες της παγκόσμιας αγοράς. Η δε μεταποιητική βιομηχανία περιορίζεται, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, στους κλάδους της κλωστοϋφαντουργίας, μεταλλουργίας, ορυκτέλαιων πετρελαίου, φαρμάκου, χαλυβουργίας και τροφίμων και ποτών. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΟΒΕ, στο σύνολο της η συμβολή της βρίσκεται περίπου στο 8% του ΑΕΠ, τη στιγμή που στο μέσο όρο των χωρών της ΕΕ βρίσκεται στο 15% περίπου, με στόχο να φτάσει στο 20%.
Έχει δημιουργηθεί δε η διαχρονική εικόνα στον Έλληνα, και για αυτό το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης φέρει η Αριστερά, ότι η επιχειρηματικότητα και μεταποιητική βιομηχανία γεννούν την φτώχεια και καταστροφή και το κράτος την ευημερία. Ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι η επιχειρηματικότητα και η μεταποιητική βιομηχανία αλλά η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών που γεννάει τη φτώχεια ή την ευημερία. Τα σημερινό μοντέλο θεσμών έχει τις ρίζες του στο κυρίαρχο Αριστερό παρελθόν εδώ και σαράντα χρόνια τώρα πια, επειδή, όταν μια κοινωνία οργανώνεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αυτός τείνει να διαιωνίζεται. Και μολονότι το ατομικό ταλέντο είναι σημαντικό σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας, δεν υπάρχει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο προκειμένου το ταλέντο να μετασχηματιστεί σε θετική δύναμη. Και πώς θα αλλάξει η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών όταν από την Αριστερά ακόμα και η λέξη ταλέντο ή η αριστεία χλευάζεται!

read more
Η επιστήμη έκανε το χρέος της, τώρα η σειρά σου!

Η επιστήμη έκανε το χρέος της, τώρα η σειρά σου!

Όπως σε τόσες άλλες εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής ζωής, οι «μάγκες» και τα «γατόνια» που δεν υπακούν τους νόμους και τους κοινωνικούς κανόνες, που δε γνωρίζουν πώς να διαβιούν μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο, οι αντικοινωνικοί αυτοί τύποι (κι ας είναι κάθε βράδυ έξω και τα σπάνε), αυτή τη φορά έχουν γίνει επικίνδυνοι για την υγεία του διπλανού τους (στην κυριολεξία) και για την ελευθερία του διπλανού τους. Είναι εκείνοι που σου κλέβουν τη δυνατότητα να ζεις ως ελεύθερος γιατί οδηγούν την κοινωνία σε πλήρη παροπλισμό, σε πλήρες πάγωμα ελευθεριών και δικαιωμάτων σου. Που σου ρουφάνε τον αέρα που αναπνέεις.
Οι εμβολιασμένοι πολίτες έχουν αδιαμφισβήτητα και αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα. Τα δικαιώματα των συνεπών πολιτών που εμβολιάσθηκαν, αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή τον κίνδυνο να υποχωρήσουν έναντι του πλήθους των, από πεποίθηση, μη εμβολιασμένων, κι έτσι όλη η συζήτηση κινείται γυρω από λάθος άξονα. Αντί να συζητάμε για τα δικαίωματα, τάχα, των μη εμβολιασμένων, πρέπει αντιθέτως, να περιφρουρήσουμε και να διαφυλάξουμε τα δικαιώματα του εμβολιασμένου πληθυσμού μας. Ας το δούμε πιο αναλυτικά:

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας