Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα περιοδικό για την φωτογραφία από την Τσεχία με θέμα την «Ουτοπία»Τα κείμενα του περιοδικού ήταν όλα ό,τι ακριβώς θα περίμενε κανείς. Στην αρχή, η συνηθισμένη αριστερή γκρίνια: Το καπιταλιστικό μας σύστημα σήμερα είναι χαλασμένο, δεν λειτουργεί πια, ο κορωνοϊός το εξέθεσε, θα πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές. Ζούμε, λένε, σε έναν μετα-καπιταλιστικό εφιάλτη που καταστρέφει τα ιδανικά μας μέσω ενός πραγματιστικού-τεχνοκρατικού τρόπου σκέψης που κάνει τις ιδέες προϊόντα. Στον θατσερικό εφιάλτη του «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική» οι αριστεροί της διπλανής πόρτας αντιτάσσουν ότι «Υπάρχουν, πολλές, μα πάρα πολλές!».

Ποιες είναι αυτές οι εναλλακτικές στην καπιταλιστική κοινωνία; Εδώ έρχεται η, αριστερή, ουτοπία: Συλλογικότητες που αυτο-οργανώνονται χωρίς ιεραρχίες, παράγουν το δικό τους ψωμί, ταξιδεύουν με ιστιοπλοϊκά τον κόσμο προτείνοντας ένα νέο μοντέλο βιώσιμης γεωργίας, ψαρεύουν παραδοσιακά με κανώ, εξετάζουν κάθε μέρα τα συναισθήματά τους κλπ κλπ.

Αυτή λοιπόν είναι η λύση στα προβλήματα του σύγχρονου καπιταλισμού, ο αντίλογος, το «άλλο» μοντέλο που θα μας σώσει.

Δεν υπάρχει νομίζω κανένας λόγος να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με προτάσεις που μπορεί να εξυπηρετούν μικρο-ομάδες 5-10 ατόμων αλλά είναι εντελώς ακατάλληλες για τα 8 δις του πληθυσμού της γης.

Ο μόνος λόγος που αναφέρομαι σε αυτές εδώ είναι επειδή αυτός είναι ο αριστερός τρόπος σκέψης που αναπαράγεται και στην Ελλάδα σήμερα. Εκφράστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ κατά το πρόσφατο παρελθόν, που εξελέγη υποσχόμενος να σκίσει με ένα νόμο τα Μνημόνια υποστηριζόμενος από τους «αγανακτισμένους» στις πλατείες και τους «δεν πληρώνω» στα διόδια. Ποια ήταν η λύση που πρότεινε σε αντικατάσταση των Μνημονίων που θα έσκιζε; Απολύτως καμία. Ή μάλλον, αν ακούσει κανείς προσεκτικά τι έλεγαν τότε και τι εξακολουθούν να λένε και τώρα τα στελέχη του, ακριβώς η παραπάνω: Η Αριστερή Ουτοπία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αφαίρεσε από το όνομά του την «Ριζοσπαστική Αριστερά», επιλέγοντας έτσι να παραμείνει ένα κόμμα της Αριστερής Ουτοπίας. Η μόνη ουσιαστική διαφορά του παραπάνω τσέχικου κειμένου από ένα αντίστοιχό του ελληνικό είναι οι «κακοί»: Για τους Τσέχους οι «κακοί» είναι εκτός από τους καπιταλιστές και, λόγω ιστορίας, οι κομμουνιστές, αφού κι αυτοί προτείνουν ένα διαφορετικό από το καπιταλιστικό μοντέλο (και πράγματι, ο Μαρξ ήδη από νωρίς επεσήμανε τις διαφορές ενός ουτοπικού-κοινοτιστικού μοντέλου έναντι ενός μοντέλου «σοσιαλιστικού» που θα έπρεπε να επιβληθεί). Στην Ελλάδα, και πάλι λόγω ιστορίας, τον ρόλο των κακών κομμουνιστών καλύπτουν οι φασίστες.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Αριστερής Ουτοπίας (πέρα από το κακό που κάνει στην κοινωνία, στερώντας την από εποικοδομητική αντιπολίτευση, γόνιμη κριτική και πρακτικές λύσεις στα προβλήματα) είναι η βαθιά υποκρισία της: Το περιοδικό που αποτέλεσε την αφορμή γι αυτό εδώ το κείμενο είναι εκτυπωμένο σε πανάκριβο χαρτί, εκδόθηκε με επιδότηση της τσέχικης κυβέρνησης (ναι, του Αντρέι Μπάμπις) και φωτογραφίες από τα studio των συντακτών του δείχνουν πανάκριβες φωτογραφικές μηχανές και υπολογιστές apple imacs και mac book pro – υποθέτω, όλα απαραίτητα καπιταλιστικά εργαλεία για να χτίσουν οι συλλογικότητες την Αριστερή Ουτοπία τους…

Σχετικά Άρθρα

Data Centers και στο βάθος Κατάληψη

Data Centers και στο βάθος Κατάληψη

Η χώρα μας, το τελευταίο διάστημα με τα μύρια όσα προβλήματα και τις εν εξελίξει υγειονομικές, κοινωνικές και γεωπολιτικές προκλήσεις, δείχνει να αντιλαμβάνεται πως η μόνη επιλογή που έχει, είναι να ανέβει στο τρένο. Στην πράξη αυτό σηματοδοτείται με μία σειρά από ενέργειες, αναπτύξεις και στρατηγικές επιλογές. Αφενός είμαστε μάρτυρες μίας πρωτόγνωρης ανάπτυξης του ψηφιακού κράτους που προϋποθέτει διάθεση για αξιοποίηση των νέων εργαλείων και ριζική αναδιοργάνωση, επιλογές καθόλου αυτονόητες, αφετέρου με έκπληξη βλέπουμε επενδύσεις στρατηγικής σημασίας (Pfizer, Microsoft και πολλές άλλες μικρότερου εκτοπίσματος αλλά μείζονος σημασίας). Όπως όμως και στον προηγούμενο τεχνοοικοινομικό κύκλο, έτσι και τώρα, κάποιες δυνάμεις, όχι απλά αρνούνται να μπουν στον κόπο να τον μελετήσουν και να προσαρμόσουν έστω το αφήγημα που οι ίδιοι ξέρουν πάνω σε αυτόν, αλλά απορρίπτουν την ίδια την ύπαρξή του.

read more
Το brain gain δεν μιλά απαραιτήτως ελληνικάΉ γιατί η golden visa και οι «αλλοδαποί συνταξιούχοι» μεταδίδουν το λάθος μήνυμα

Το brain gain δεν μιλά απαραιτήτως ελληνικά
Ή γιατί η golden visa και οι «αλλοδαποί συνταξιούχοι» μεταδίδουν το λάθος μήνυμα

Το πρόβλημα του brain drain, της μαζικής φυγής δηλαδή Ελλήνων επιστημόνων με υψηλά προσόντα στο εξωτερικό, είναι ήδη γνωστό σε όλους: Την περίοδο της κρίσης, δηλαδή από το 2008 μέχρι το 2017, υπολογίζεται ότι έφυγαν από τη χώρα περίπου 500.000 Έλληνες της παραπάνω κατηγορίας. Έτσι χάνει η Ελλάδα και ίσως και ο ίδιος ο άνθρωπος που ενδεχομένως να μην ήθελε να την εγκαταλείψει, και κερδίζει η χώρα υποδοχής – εξού και ο αντίθετος όρος του brain drain, το brain gain για τις χώρες υποδοχής. Καθώς λοιπόν πρόκειται για ένα ήδη γνωστό και εντοπισμένο πρόβλημα, έχουν καταβληθεί σημαντικές προσπάθειες για την επίλυσή του. Ποιό είναι το πρόβλημα; Ότι όλοι θεωρούν αυτονόητο πως οι προσπάθειες της χώρας θα πρέπει να επικεντρωθούν μόνο στον επαναπατρισμό των Ελλήνων επιστημόνων που έφυγαν στο εξωτερικό. Ότι δηλαδή, με άλλα λόγια, το brain gain για την Ελλάδα αναγκαστικά θα προέλθει από τους συμπολίτες μας που ξενιτεύτηκαν χωρίς να θέλουν, από την αναστροφή του brain drain. Γνώμη μου είναι πως αυτή η μονομέρεια είναι λάθος. Τι μπορεί να γίνει γι’ αυτό; Η Ελλάδα να αλλάξει οπτική και από αποκλειστικό θύμα του brain drain να γίνει διεκδικητής του παγκόσμιου brain gain. Με άλλα λόγια, να λάβει μέτρα ώστε αλλοδαποί επιστήμονες να θελήσουν να μετακινηθούν προς την Ελλάδα, να παρέχουν τις υπηρεσίες τους εδώ.

read more
Καταληψίες, πολέμιοι του Διαφωτισμού και της πολιτικής κοινότητας

Καταληψίες, πολέμιοι του Διαφωτισμού και της πολιτικής κοινότητας

Η νεολαία μας προσηλυτίζεται από μπροσούρες κομμουνιστικές, αναρχικές και ακροδεξιές. Η συντριπτική πλειοψηφία όχι μόνο των οπαδών αλλά και των στελεχών του κομμουνισμού και αναρχισμού «γνωρίζουν» την υποτιθέμενη «ιδεολογία» μόνο από μπροσούρες. Έτσι, δεν έχουν μάθει τις περιπλοκές, τις αντιφάσεις, τις γενικότητες, τις αοριστολογίες και τις ουτοπίες των αποτυχημένων θεωριών τους. Προσηλυτίζεται, όμως και από ακροδεξιούς, όχι για την εύρυθμη και σωτήρια για τον πολίτη λειτουργία ενός κράτους αλλά για την αξία της βαρβαρότητας του, για τον Αγών του. Η χώρα μας δεν είναι μόνο πολέμιος του Διαφωτισμού. Στην χώρα μας έχει επικρατήσει ο ακροαριστερός και ακροδεξιός φασισμός που και οι δυο μαζί αποσκοπούν στον αφανισμό της πολιτικής κοινότητας, δηλαδή του αστικού, φιλελεύθερου και δημοκρατικού μας κράτους. Και μόνο όπου δεν υφίσταται πολιτική κοινότητα, αλλά ζούγκλα, δεν υπάρχει τίποτα που να είναι άδικο…

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας