Γιατί η Ελλάδα πρέπει να διορθώσει Κεντροδεξιά

Κεντροδεξιά | 0 comments

Από τονVagelis Papakonstantinou

04/07/2019

Οι εκλογές είναι μόνο η αφορμή. Η εκλογική νίκη, αν και φυσικά επιθυμητή, δεν είναι αυτοσκοπός. Εκείνο που πραγματικά νομίζω ότι η Ελλάδα χρειάζεται είναι μια ιδεολογική διόρθωση προς την Κεντροδεξιά.

 

Εκείνο που πραγματικά νομίζω ότι η Ελλάδα χρειάζεται είναι μια ιδεολογική διόρθωση προς την Κεντροδεξιά.

Η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς μέχρι σήμερα δύσκολα πιστεύω ότι μπορεί να αμφισβητηθεί. Δεν είναι μόνο η παρούσα κυβέρνηση που μας πείθει γι’ αυτό, είναι και η πολιτική μας ιστορία από την δεκαετία του 1980 κι ύστερα. Ποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν κυβέρνησε την Ελλάδα με αριστερά βασικά επιχειρήματα και αριστερές βασικά ιδέες και ρητορική; Αφαιρώντας ακροατήριο και ψήφους από την Αριστερά, η οποία πήρε την ρεβάνς μόλις το 2015, σε έναν διαρκή ανταγωνισμό από τις ημέρες ήδη του Γεωργίου Παπανδρέου;

 

Οι ευθύνες της Δεξιάς

Για την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς ευθύνεται, φυσικά, η Δεξιά. Η οποία ήδη από την δεκαετία του 1950 επικεντρώθηκε στην άσκηση της εξουσίας, εγκαταλείποντας την θεωρία και την σκέψη (περιλαμβανομένου και του πολιτισμού) στην Αριστερά. Ένας αδικαιολόγητος ρεβανσισμός και μια ανεξήγητη μικροψυχία του νικητή του εμφυλίου, καθώς και η αναπόφευκτη φθορά της εξουσίας, οδήγησαν στην οριστική ήττα.

Αυτά όμως είναι παλιές ιστορίες. Το θέμα είναι τι κάνουμε σήμερα. Σήμερα ο μέσος Έλληνας, ανεξαρτήτως του κόμματος που ψηφίζει, είναι επιφυλακτικός απέναντι στην ατομική ευθύνη και πρωτοβουλία, στον ορθολογισμό, στην ανάπτυξη, στην αξιολόγηση, στην επιχειρηματικότητα, στην παγκοσμιοποίηση, στην αγορά. Και είναι αντίστοιχα δεκτικός σε εξ αποκαλύψεως αλήθειες (η Αριστερά άλλωστε είναι πρωτίστως θρησκεία και δευτερευόντως πολιτική θεωρία) για έναν «άλλο δρόμο», μια «διαφορετική κοινωνία συλλογικοτήτων», ένα διαφορετικό «οικονομικό μοντέλο κοινωνικής επιχειρηματικότητας».

 

H Αριστερή σκέψη στην Ελλάδα

Η Αριστερή σκέψη είναι καταστροφική για μια χώρα σαν την Ελλάδα. Μια χώρα αντικειμενικά μικρή, με γεωγραφική απομάκρυνση και γλωσσική ιδιαιτερότητα. Μια τέτοια χώρα χρειάζεται νοικοκυρεμένη διαχείριση ώστε τα χρήματα να φτάσουν για όλους. Δεν δικαιολογεί ούτε εξάρσεις πολυτελείας ούτε όμως και πλειοδοσία επιδομάτων και κοινωνικής πολιτικής. Με απλά λόγια, για να μοιράσεις χρήματα πρέπει πρώτα να έχεις μαζέψει χρήματα – δεν μπορείς να μοιράζεις από τα δανεισμένα. Και, για να βγάλεις χρήματα πρέπει να αποδεχτείς και να λειτουργήσεις με τους κανόνες της παγκόσμιας οικονομίας, όχι με φρούδες ελπίδες (επαναστατικής) αλλαγής τους.

 

Η Κεντροδεξιά θεώρηση

Συνεπώς, αυτό που χρειάζεται είναι στροφή προς μια Κεντροδεξιά θεώρηση των πραγμάτων όπου, σε αδρές γραμμές, άτομα και επιχειρήσεις κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν εντός ενός στιβαρού νομικού πλαισίου που όλοι σέβονται, σε ένα κράτος αρωγό και όχι εμπόδιο. Η αποτίναξη των δυσλειτουργιών του παρελθόντος είναι βέβαια το μεγάλο στοίχημα, ώστε να εξαφανιστούν οι αρνητικοί συνειρμοί από την λαϊκή συνείδηση μια για πάντα.

 

Ο αριστερόστροφος μέσος Έλληνας

Το διακύβευμα επομένως των ημερών μπορεί πράγματι να είναι οι εκλογές και η επόμενη κυβέρνηση της Ελλάδας: Καθώς τα πράγματα πήγαν πίσω στους περισσότερους (όχι όλους!) τομείς τα τελευταία χρόνια η δουλειά που θα πρέπει να γίνει είναι σημαντική. Το πραγματικό όμως πρόβλημα, αυτό με το οποίο αργά ή γρήγορα η επόμενη κυβέρνηση θα έρθει αντιμέτωπη, είναι θέμα νοοτροπίας και όχι συγκυρίας. Ο, βασικά μέχρι σήμερα, αριστερόστροφος μέσος Έλληνας πρέπει να διορθώσει την σκέψη του προς τα δεξιά. Αν μη τι άλλο, μόνο έτσι θα μπορούσε ποτέ μπορεί να επιτευχθεί η, πολυπόθητη, ισορροπία.

Δημοσιεύθηκε στο emea.gr

Related Articles

Σχετικά άρθρα

Το κενό στα αριστερά του Κέντρου οριστικοποιείται – και αυτό είναι κακό για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα

Οι πρόσφατες εκλογές στην Ισπανία αλλά και οι προεκλογικές εξελίξεις στη Γερμανία φαίνεται ότι οριστικοποιούν το, λεγόμενο, pasokification της Κεντροαριστεράς: Τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που παραδοσιακά κυριαρχούσαν στον χώρο αριστερά του Κέντρου συρρικνώνονται – αν δεν εξαφανίζονται. Τη θέση τους διεκδικούν άλλα Αριστερά κόμματα, κυρίως της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως στην Ελλάδα και την Ισπανία, ή των «Οικολόγων» – Πρασίνων, όπως στην Γερμανία ή το Βέλγιο. Προσωπικά θεωρώ ότι η υποκατάσταση των Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων από τους Ριζοσπάστες Αριστερούς ή τους Πράσινους ούτε μπορεί ούτε πρέπει να ολοκληρωθεί.

read more

Δύο σκέψεις με αφορμή «Το Ελληνικό Όνειρο» του Στάθη Καλύβα
…ώστε η «προσευχή του στο μέλλον» να εισακουστεί

Τα τελευταία χρόνια ένα νέο αφήγημα για την Ελλάδα αναπτύσσεται, που θα ονόμαζα το «αφήγημα της κανονικότητας». Είναι ένα αφήγημα αντίθετο με την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, δηλαδή μιας χώρας-παρωδίας της Δύσης, μιας καθυστερημένης και οπισθοδρομικής Ελλάδας, χτυπημένης από τη μοίρα της και έρμαιο των κακών ξένων που διαρκώς συνωμοτούν εναντίον της. Το νέο αφήγημα λέει ότι η Ελλάδα δεν είναι καθόλου διαφορετική από μια συνηθισμένη δυτική χώρα. Η Ελλάδα είναι πλήρως ενταγμένη στα ιδεολογικά ρεύματα και τα προβλήματα της εποχής και της γειτονιάς της. Σήμερα, 200 χρόνια από τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, μπορεί να κοιτά υπερήφανα όλα όσα, καθόλου ευκαταφρόνητα και αυτονόητα, πέτυχε. Το νέο αφήγημα νομίζω ότι ξεκίνησε με τα «Κακομαθημένα Παιδιά της Ιστορίας» του Κωστή το 2013 και συνεχίστηκε με τα «Καταστροφές και θρίαμβοι» του Καλύβα το 2015, το «Ελλάδα: Μια Χώρα Παραδόξως Νεωτερική» του Βούλγαρη το 2019, το «Ελλάδα: Βιογραφία ενός Σύγχρονου Έθνους» του Μπίτον το 2020, και ακόμα πιο πρόσφατα συνοψίζεται με εύληπτο και απλό τρόπο στο «Το Ελληνικό Όνειρο» που εκδόθηκε μόλις πριν λίγους μήνες, με συγγραφέα πάλι τον Καλύβα.

read more

Γιατί δεν είμαστε φιλελεύθεροι

Στο editorial μου του Επί Δεξιά, ως μέλος της συντακτικής του ομάδας, προσπάθησα να ορίσω ποια περίπου είναι η ιδεολογία ενός κεντροδεξιού σήμερα (εφαρμόζοντας βασικά το τρίπτυχο της Λογικής, της Ηθικής και της Μεσότητας). Όμως ταυτόχρονα με το τι είμαστε χρήσιμο είναι να διευκρινίσουμε και τι δεν είμαστε. Δηλαδή, τι μας ξεχωρίζει από συγγενικούς και μη χώρους. Σειρά τώρα έχει το ερώτημα, γιατί δεν είμαστε φιλελεύθεροι. Εν συντομία, η απάντηση είναι ακριβώς η παραπάνω: Είναι βασικά ο ρυθμός, και σπανιότερα η κατεύθυνση, της κίνησης που διαφοροποιεί έναν κεντροδεξιό από έναν φιλελεύθερο. Αυτό, τόσο όσον αφορά τα κοινωνικά όσο και τα οικονομικά θέματα.

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Follow Us