Γιατί η Ελλάδα πρέπει να διορθώσει Κεντροδεξιά

Κεντροδεξιά | 0 comments

Από τονVagelis Papakonstantinou

04/07/2019

Οι εκλογές είναι μόνο η αφορμή. Η εκλογική νίκη, αν και φυσικά επιθυμητή, δεν είναι αυτοσκοπός. Εκείνο που πραγματικά νομίζω ότι η Ελλάδα χρειάζεται είναι μια ιδεολογική διόρθωση προς την Κεντροδεξιά.

 

Εκείνο που πραγματικά νομίζω ότι η Ελλάδα χρειάζεται είναι μια ιδεολογική διόρθωση προς την Κεντροδεξιά.

Η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς μέχρι σήμερα δύσκολα πιστεύω ότι μπορεί να αμφισβητηθεί. Δεν είναι μόνο η παρούσα κυβέρνηση που μας πείθει γι’ αυτό, είναι και η πολιτική μας ιστορία από την δεκαετία του 1980 κι ύστερα. Ποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν κυβέρνησε την Ελλάδα με αριστερά βασικά επιχειρήματα και αριστερές βασικά ιδέες και ρητορική; Αφαιρώντας ακροατήριο και ψήφους από την Αριστερά, η οποία πήρε την ρεβάνς μόλις το 2015, σε έναν διαρκή ανταγωνισμό από τις ημέρες ήδη του Γεωργίου Παπανδρέου;

 

Οι ευθύνες της Δεξιάς

Για την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς ευθύνεται, φυσικά, η Δεξιά. Η οποία ήδη από την δεκαετία του 1950 επικεντρώθηκε στην άσκηση της εξουσίας, εγκαταλείποντας την θεωρία και την σκέψη (περιλαμβανομένου και του πολιτισμού) στην Αριστερά. Ένας αδικαιολόγητος ρεβανσισμός και μια ανεξήγητη μικροψυχία του νικητή του εμφυλίου, καθώς και η αναπόφευκτη φθορά της εξουσίας, οδήγησαν στην οριστική ήττα.

Αυτά όμως είναι παλιές ιστορίες. Το θέμα είναι τι κάνουμε σήμερα. Σήμερα ο μέσος Έλληνας, ανεξαρτήτως του κόμματος που ψηφίζει, είναι επιφυλακτικός απέναντι στην ατομική ευθύνη και πρωτοβουλία, στον ορθολογισμό, στην ανάπτυξη, στην αξιολόγηση, στην επιχειρηματικότητα, στην παγκοσμιοποίηση, στην αγορά. Και είναι αντίστοιχα δεκτικός σε εξ αποκαλύψεως αλήθειες (η Αριστερά άλλωστε είναι πρωτίστως θρησκεία και δευτερευόντως πολιτική θεωρία) για έναν «άλλο δρόμο», μια «διαφορετική κοινωνία συλλογικοτήτων», ένα διαφορετικό «οικονομικό μοντέλο κοινωνικής επιχειρηματικότητας».

 

H Αριστερή σκέψη στην Ελλάδα

Η Αριστερή σκέψη είναι καταστροφική για μια χώρα σαν την Ελλάδα. Μια χώρα αντικειμενικά μικρή, με γεωγραφική απομάκρυνση και γλωσσική ιδιαιτερότητα. Μια τέτοια χώρα χρειάζεται νοικοκυρεμένη διαχείριση ώστε τα χρήματα να φτάσουν για όλους. Δεν δικαιολογεί ούτε εξάρσεις πολυτελείας ούτε όμως και πλειοδοσία επιδομάτων και κοινωνικής πολιτικής. Με απλά λόγια, για να μοιράσεις χρήματα πρέπει πρώτα να έχεις μαζέψει χρήματα – δεν μπορείς να μοιράζεις από τα δανεισμένα. Και, για να βγάλεις χρήματα πρέπει να αποδεχτείς και να λειτουργήσεις με τους κανόνες της παγκόσμιας οικονομίας, όχι με φρούδες ελπίδες (επαναστατικής) αλλαγής τους.

 

Η Κεντροδεξιά θεώρηση

Συνεπώς, αυτό που χρειάζεται είναι στροφή προς μια Κεντροδεξιά θεώρηση των πραγμάτων όπου, σε αδρές γραμμές, άτομα και επιχειρήσεις κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν εντός ενός στιβαρού νομικού πλαισίου που όλοι σέβονται, σε ένα κράτος αρωγό και όχι εμπόδιο. Η αποτίναξη των δυσλειτουργιών του παρελθόντος είναι βέβαια το μεγάλο στοίχημα, ώστε να εξαφανιστούν οι αρνητικοί συνειρμοί από την λαϊκή συνείδηση μια για πάντα.

 

Ο αριστερόστροφος μέσος Έλληνας

Το διακύβευμα επομένως των ημερών μπορεί πράγματι να είναι οι εκλογές και η επόμενη κυβέρνηση της Ελλάδας: Καθώς τα πράγματα πήγαν πίσω στους περισσότερους (όχι όλους!) τομείς τα τελευταία χρόνια η δουλειά που θα πρέπει να γίνει είναι σημαντική. Το πραγματικό όμως πρόβλημα, αυτό με το οποίο αργά ή γρήγορα η επόμενη κυβέρνηση θα έρθει αντιμέτωπη, είναι θέμα νοοτροπίας και όχι συγκυρίας. Ο, βασικά μέχρι σήμερα, αριστερόστροφος μέσος Έλληνας πρέπει να διορθώσει την σκέψη του προς τα δεξιά. Αν μη τι άλλο, μόνο έτσι θα μπορούσε ποτέ μπορεί να επιτευχθεί η, πολυπόθητη, ισορροπία.

Δημοσιεύθηκε στο emea.gr

Related Articles

Σχετικά άρθρα

Γιατί δεν είμαστε φιλελεύθεροι

Στο editorial μου του Επί Δεξιά, ως μέλος της συντακτικής του ομάδας, προσπάθησα να ορίσω ποια περίπου είναι η ιδεολογία ενός κεντροδεξιού σήμερα (εφαρμόζοντας βασικά το τρίπτυχο της Λογικής, της Ηθικής και της Μεσότητας). Όμως ταυτόχρονα με το τι είμαστε χρήσιμο είναι να διευκρινίσουμε και τι δεν είμαστε. Δηλαδή, τι μας ξεχωρίζει από συγγενικούς και μη χώρους. Σειρά τώρα έχει το ερώτημα, γιατί δεν είμαστε φιλελεύθεροι. Εν συντομία, η απάντηση είναι ακριβώς η παραπάνω: Είναι βασικά ο ρυθμός, και σπανιότερα η κατεύθυνση, της κίνησης που διαφοροποιεί έναν κεντροδεξιό από έναν φιλελεύθερο. Αυτό, τόσο όσον αφορά τα κοινωνικά όσο και τα οικονομικά θέματα.

read more

Η εθνική μας μοναξιά

Με αυτά και με αυτά φτάσαμε στο σημείο της θεοποίησης της επιστήμης, επικοινωνίας και των ιδεολογιών. Ξαφνικά κάποιοι απέκτησαν άρτια επιστημονική κατάρτιση σε θέματα ιστορίας, κορονοϊού και όχι μόνο, άλλοι μπέρδεψαν τον θεσμικό τους ρόλο με τον κοινωνικό ακτιβισμό και κάποιοι βάζουν την επικοινωνία πάνω από την πολιτική. Όσο και αν επισκιάζονται τα δύσκολα που έχουμε μπροστά μας από την ομολογουμένως πολύ αποτελεσματική διαχείριση της κυβέρνησης τόσο της πανδημίας όσο και των τουρκικών προκλήσεων στον Έβρο, με όλα τα παραπάνω αντιλαμβάνομαι ότι το μήνυμα, άλλοτε για την επιστήμη, άλλοτε για τον μαρξισμό-διεθνισμό και άλλοτε για τον φιλελευθερισμό-οικουμενισμό, είναι ότι κάποιοι τα έχουν αναγάγει σε «θρησκεία». Και όσοι τα υποστηρίζουν και εκφράζουν μένουν αλώβητοι. Δεν κρίνονται και φυσικά δεν δέχονται και συνέπειες. Εξού και η θεοποίηση τους. Η ελληνική κυβέρνηση, αφενός δεν τα προκαλεί, αφετέρου, όμως, είναι εκείνη που επέλεξε τα πρόσωπα και σε πολλές περιπτώσεις ενθαρρύνει τις επιλογές και πράξεις τους με την απουσία και ενίοτε και παρουσία της.

read more

Κάποιες σκέψεις με αφετηρία το βιβλίο του Γιάννη Βούλγαρη, «Ελλάδα: μια χώρα παραδόξως νεωτερική»

Το βιβλίο του Γιάννη Βούλγαρη «Ελλάδα, μια χώρα παραδόξως νεωτερική» (εκδόσεις Πόλις, 2019) το έχω διαβάσει εδώ και καιρό: Καλογραμμένο, τεκμηριωμένο, κι όμως είχα την ανεξήγητη αίσθηση καθώς το διάβαζα ότι κάτι με ενοχλούσε. Δεν κατάλαβα ποτέ τι, όμως το τελείωσα έτσι ή αλλιώς (κάτι όχι το αυτονόητο για μένα).

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Follow Us