Γιατί στολίζουμε τα Χριστούγεννα;

Θρησκεία, Κοινωνία

Written by Vagelis Papakonstantinou

24/12/2019

Γιατί δαπανούμε χρόνο και χρήμα, ενώ τίποτα από αυτά δεν μας περισσεύει;

Μετά την τόση κουβέντα για τον στολισμό της Αθήνας φέτος, και καθώς στα Εξάρχεια ήδη κάηκε και το δεύτερο χριστουγεννιάτικο δέντρο που τοποθετήθηκε στην ομώνυμη πλατεία, ίσως σκόπιμο είναι ν’ αναρωτηθούμε γιατί καν μπαίνουμε στον κόπο να στολίσουμε τις πόλεις μας, τα σπίτια μας και τους χώρους εργασίας μας τα Χριστούγεννα. Γιατί ασχολούμαστε; Γιατί δαπανούμε χρόνο και χρήμα, ενώ τίποτα από αυτά δεν μας περισσεύει;

Νομίζω ότι, τελικά, με τον στολισμό κάνουμε μια δήλωση, ότι γιορτάζουμε. Προφανώς πολλά ακολουθούν αυτή τη δήλωση: Ότι είμαστε Χριστιανοί. Ότι δεν διστάζουμε να το δηλώσουμε.

Νομίζω ότι, τελικά, με τον στολισμό κάνουμε μια δήλωση. Η δήλωση αυτή είναι ότι γιορτάζουμε. Ότι δηλαδή πανηγυρικά δηλώνουμε κάτι που πιστεύουμε. Στην περίπτωσή μας τα Χριστούγεννα, δηλαδή τη γέννηση του Χριστού. Γιορτάζουμε, και από τη χαρά μας στολίζουμε, ψωνίζουμε, αλλάζουμε δώρα, φοράμε τα καλά μας ρούχα κλπ.

Προφανώς πολλά ακολουθούν αυτή τη δήλωση: Ότι είμαστε Χριστιανοί. Ότι δεν διστάζουμε να το δηλώσουμε. Ίσα ίσα, στολίζοντας κάνουμε μια έντονη δήλωση προς τους τρίτους για το γεγονός.

Πολλά επίσης μπορεί να σκεφτεί κάποιος τρίτος ότι ακολουθούν αυτή τη δήλωση: Ότι ο στολισμός είναι πρόκληση απέναντι σε ανθρώπους που δεν είναι Χριστιανοί. Ή, ότι ο στολισμός σημαίνει επιμονή σε μια δημοκρατική κοινωνία απέναντι σε ανθρώπους που δεν πιστεύουν σε αυτήν. Ή ότι ο στολισμός σημαίνει (υπερ)κατανάλωση απέναντι σε ανθρώπους που είναι αντίθετοι με αυτήν.

Έχουμε δηλαδή από τη μια μεριά την έντονη δήλωση χριστιανικών, καταναλωτικών κοινωνιών που στολίζονται και γιορτάζουν τα Χριστούγεννα με τον τρόπο που έχουν επιλέξει να το κάνουν, και από την άλλη μεριά την αντίδραση ομάδων μέσα σε αυτές τις κοινωνίες που για τους δικούς της λόγους κάθε μια μπορεί να νιώθει και να σκέφτεται διαφορετικά.

Χρειάζεται επομένως στάθμιση των αντίθετων απόψεων – η αγαπημένη λέξη των νομικών. Με άλλα λόγια, να βρεθεί τρόπος να γιορτάσει η πλειοψηφία χωρίς να νιώσει πολύ άσχημα η μειοψηφία.

Αν με ρωτήσετε, δεν νομίζω ότι τον έχουμε πετύχει σήμερα. Όχι μόνο στην Ελλάδα, γενικά στην Ευρώπη. Οι κάρτες (κυρίως αγγλοσαξόνων) με το Season’s Greetings μου φαίνονται εκτός πραγματικότητας: Για ποιο «season» ακριβώς μου εύχονται; To «season» δεν είναι τα Χριστούγεννα; Αλλιώς, γιατί δεν μου εύχονται επίσης και τον Νοέμβριο ή τον Μάρτιο; Το ίδιο και με τις φάτνες που έφυγαν από τις πλατείες: Γιατί στολίζεται η πόλη, αν όχι για τα Χριστούγεννα; Μήπως έχουμε κανέναν διεθνή διαγωνισμό φωτισμού πόλεων και δεν το έχουμε καταλάβει; Αν είναι έτσι, ας τον κάνουμε Φεβρουάριο, για να μην δημιουργείται
σύγχυση.

Και από την άλλη μεριά έχουμε στην Ελλάδα το παραδοσιακό πλέον κάψιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου, παλαιότερα στο Σύνταγμα και τώρα στα Εξάρχεια. Και όλη αυτή την κουβέντα για το αν και πόσο πρέπει να στολίζεται η πόλη.

Υποκρισία, επομένως. Ναι μεν γιορτάζουμε, αλλά δεν δηλώνουμε τι ακριβώς γιορτάζουμε. Ναι μεν στολίζουμε, αλλά δεν λέμε γιατί ακριβώς στολίζουμε. Ναι μεν ευχόμαστε, αλλά όχι θρησκευτικά. Έτσι βέβαια κανένας δεν είναι ευχαριστημένος, επειδή όλοι νομίζουν ότι καταδιώκονται: Οι Χριστιανοί, επειδή νιώθουν ότι πρέπει να κρύβονται μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Οι υπόλοιποι, επειδή όσο και να μειωθεί η ένταση του εορτασμού τα ίδια τα Χριστούγεννα δεν μπορεί να κρυφτούν εντελώς.

Όμως, μια κοινωνία που αρνείται να δει τι ακριβώς είναι, που δεν κάνει τη σωστή στάθμιση, είναι μια κοινωνία καταδικασμένη οι μεν να τοποθετούν με πείσμα χριστουγεννιάτικα δέντρα στις πλατείες και οι δε να τα καίνε ξανά και ξανά και ξανά.

 

Δημοσιεύθηκε στο emea.gr

Related Articles

Related

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Διάβασα με περιέργεια το άρθρο του Inside Story, «Με την όπισθεν η δημοκρατία στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της πανδημίας». Σε αυτό η δημοσιογράφος αναρωτιέται αν «μπορεί να ανταποκριθεί η χώρα αποτελεσματικά στην κρίση του κορονοϊού χωρίς να υπονομεύσει την ελευθερία των πολιτών, τα δημοκρατικά κεκτημένα και τα ανθρώπινα δικαιώματα», και μας πληροφορεί ότι «ένα σουηδικό ερευνητικό ινστιτούτο την κατέταξε στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης». Παραξενεύτηκα, είναι η αλήθεια. Από όσο έχω ο ίδιος δει και ζήσει, τα μέτρα στην Ελλάδα δεν διέφεραν σε τίποτα από εκείνα των υπόλοιπων Ευρωπαίων. Γιατί, επομένως, στον χάρτη παρουσιαζόμαστε εμείς μωβ και οι Γερμανοί πράσινοι;

read more

Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Από την άλλη, ο Francis Fukuyama ισχυρίζεται πως η εθνική κουλτούρα κάθε λαού ασκεί διακριτική αλλά πολύ αποφασιστική επιρροή στο μέγεθος των εταιρειών. Και εμείς δεν έχουμε να επιδείξουμε παρά μόνο οικογενειακές, στο σύνολο τους, επιχειρήσεις, με έντονα στοιχεία εσωστρέφειας και διαχρονική τους αδυναμία την απαλλαγή της σχέσης τους με και από το κράτος. Ακόμη και αυτές που θεωρούνται μεγάλες, για τα ελληνικά δεδομένα, αποτελούν μεσαίες ή μικρές σε σύγκριση με τις αντίστοιχες της παγκόσμιας αγοράς. Η δε μεταποιητική βιομηχανία περιορίζεται, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, στους κλάδους της κλωστοϋφαντουργίας, μεταλλουργίας, ορυκτέλαιων πετρελαίου, φαρμάκου, χαλυβουργίας και τροφίμων και ποτών. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΟΒΕ, στο σύνολο της η συμβολή της βρίσκεται περίπου στο 8% του ΑΕΠ, τη στιγμή που στο μέσο όρο των χωρών της ΕΕ βρίσκεται στο 15% περίπου, με στόχο να φτάσει στο 20%.
Έχει δημιουργηθεί δε η διαχρονική εικόνα στον Έλληνα, και για αυτό το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης φέρει η Αριστερά, ότι η επιχειρηματικότητα και μεταποιητική βιομηχανία γεννούν την φτώχεια και καταστροφή και το κράτος την ευημερία. Ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι η επιχειρηματικότητα και η μεταποιητική βιομηχανία αλλά η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών που γεννάει τη φτώχεια ή την ευημερία. Τα σημερινό μοντέλο θεσμών έχει τις ρίζες του στο κυρίαρχο Αριστερό παρελθόν εδώ και σαράντα χρόνια τώρα πια, επειδή, όταν μια κοινωνία οργανώνεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αυτός τείνει να διαιωνίζεται. Και μολονότι το ατομικό ταλέντο είναι σημαντικό σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας, δεν υπάρχει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο προκειμένου το ταλέντο να μετασχηματιστεί σε θετική δύναμη. Και πώς θα αλλάξει η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών όταν από την Αριστερά ακόμα και η λέξη ταλέντο ή η αριστεία χλευάζεται!

read more

Πρέπει «να χάσεις την ψυχή σου για να την κερδίσεις»

Ομολογουμένως, ο φιλελευθερισμός και η περί αυτόν σύγχρονη οικονομική θεωρία έφερε τη μεγαλύτερη βελτίωση στο παγκόσμιο βιοτικό επίπεδο που συνέβη ποτέ. Οφείλουμε, όμως, να αναγνωρίσουμε ότι άφησε πίσω του και πολλά προβλήματα. Χάσαμε την ψυχή, το πνεύμα, την ελπίδα και την πίστη μας. Και μαζί με αυτά χάσαμε και το ήθος μας ως άνθρωποι. Στις περιπέτειες του ο Προσκυνητής μας λέει ότι «η χριστιανική ζωή συνοψίζεται εις την προσευχή. Θεωρώ ότι η προσευχή είναι το πιο ενδιαφέρον και το πιο απαραίτητο πράγμα για την σωτηρία και το πρώτο καθήκον για τον κάθε χριστιανό. Η προσευχή είναι το πρώτο βήμα εις την αφοσιωμένη εις τον Θεό ζωή. Είναι το στέμμα της». Παρόλα αυτά, οι ορθόδοξοι χριστιανικοί ναοί τον Αύγουστο θα καταστούν και φέτος για μια ακόμη φορά περισσότερο κέντρο διερχομένων που σφύζει από κινητικότητα παρά προσκυνητών, πολλώ δε μάλλον πιστών. Ίσως να είναι αναπόφευκτο αν δεχτούμε αυτό στο οποίο συνίσταται όλος ο ορθόδοξος ασκητισμός, ότι πρέπει «να χάσεις την ψυχή σου για να την κερδίσεις». «Να την μισήσεις για να την έχεις».

read more
Follow Us

Γράψου στη λίστα φίλων!