Γιατί στολίζουμε τα Χριστούγεννα;

Θρησκεία, Κοινωνία

Written by Vagelis Papakonstantinou

24/12/2019

Γιατί δαπανούμε χρόνο και χρήμα, ενώ τίποτα από αυτά δεν μας περισσεύει;

Μετά την τόση κουβέντα για τον στολισμό της Αθήνας φέτος, και καθώς στα Εξάρχεια ήδη κάηκε και το δεύτερο χριστουγεννιάτικο δέντρο που τοποθετήθηκε στην ομώνυμη πλατεία, ίσως σκόπιμο είναι ν’ αναρωτηθούμε γιατί καν μπαίνουμε στον κόπο να στολίσουμε τις πόλεις μας, τα σπίτια μας και τους χώρους εργασίας μας τα Χριστούγεννα. Γιατί ασχολούμαστε; Γιατί δαπανούμε χρόνο και χρήμα, ενώ τίποτα από αυτά δεν μας περισσεύει;

Νομίζω ότι, τελικά, με τον στολισμό κάνουμε μια δήλωση, ότι γιορτάζουμε. Προφανώς πολλά ακολουθούν αυτή τη δήλωση: Ότι είμαστε Χριστιανοί. Ότι δεν διστάζουμε να το δηλώσουμε.

Νομίζω ότι, τελικά, με τον στολισμό κάνουμε μια δήλωση. Η δήλωση αυτή είναι ότι γιορτάζουμε. Ότι δηλαδή πανηγυρικά δηλώνουμε κάτι που πιστεύουμε. Στην περίπτωσή μας τα Χριστούγεννα, δηλαδή τη γέννηση του Χριστού. Γιορτάζουμε, και από τη χαρά μας στολίζουμε, ψωνίζουμε, αλλάζουμε δώρα, φοράμε τα καλά μας ρούχα κλπ.

Προφανώς πολλά ακολουθούν αυτή τη δήλωση: Ότι είμαστε Χριστιανοί. Ότι δεν διστάζουμε να το δηλώσουμε. Ίσα ίσα, στολίζοντας κάνουμε μια έντονη δήλωση προς τους τρίτους για το γεγονός.

Πολλά επίσης μπορεί να σκεφτεί κάποιος τρίτος ότι ακολουθούν αυτή τη δήλωση: Ότι ο στολισμός είναι πρόκληση απέναντι σε ανθρώπους που δεν είναι Χριστιανοί. Ή, ότι ο στολισμός σημαίνει επιμονή σε μια δημοκρατική κοινωνία απέναντι σε ανθρώπους που δεν πιστεύουν σε αυτήν. Ή ότι ο στολισμός σημαίνει (υπερ)κατανάλωση απέναντι σε ανθρώπους που είναι αντίθετοι με αυτήν.

Έχουμε δηλαδή από τη μια μεριά την έντονη δήλωση χριστιανικών, καταναλωτικών κοινωνιών που στολίζονται και γιορτάζουν τα Χριστούγεννα με τον τρόπο που έχουν επιλέξει να το κάνουν, και από την άλλη μεριά την αντίδραση ομάδων μέσα σε αυτές τις κοινωνίες που για τους δικούς της λόγους κάθε μια μπορεί να νιώθει και να σκέφτεται διαφορετικά.

Χρειάζεται επομένως στάθμιση των αντίθετων απόψεων – η αγαπημένη λέξη των νομικών. Με άλλα λόγια, να βρεθεί τρόπος να γιορτάσει η πλειοψηφία χωρίς να νιώσει πολύ άσχημα η μειοψηφία.

Αν με ρωτήσετε, δεν νομίζω ότι τον έχουμε πετύχει σήμερα. Όχι μόνο στην Ελλάδα, γενικά στην Ευρώπη. Οι κάρτες (κυρίως αγγλοσαξόνων) με το Season’s Greetings μου φαίνονται εκτός πραγματικότητας: Για ποιο «season» ακριβώς μου εύχονται; To «season» δεν είναι τα Χριστούγεννα; Αλλιώς, γιατί δεν μου εύχονται επίσης και τον Νοέμβριο ή τον Μάρτιο; Το ίδιο και με τις φάτνες που έφυγαν από τις πλατείες: Γιατί στολίζεται η πόλη, αν όχι για τα Χριστούγεννα; Μήπως έχουμε κανέναν διεθνή διαγωνισμό φωτισμού πόλεων και δεν το έχουμε καταλάβει; Αν είναι έτσι, ας τον κάνουμε Φεβρουάριο, για να μην δημιουργείται
σύγχυση.

Και από την άλλη μεριά έχουμε στην Ελλάδα το παραδοσιακό πλέον κάψιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου, παλαιότερα στο Σύνταγμα και τώρα στα Εξάρχεια. Και όλη αυτή την κουβέντα για το αν και πόσο πρέπει να στολίζεται η πόλη.

Υποκρισία, επομένως. Ναι μεν γιορτάζουμε, αλλά δεν δηλώνουμε τι ακριβώς γιορτάζουμε. Ναι μεν στολίζουμε, αλλά δεν λέμε γιατί ακριβώς στολίζουμε. Ναι μεν ευχόμαστε, αλλά όχι θρησκευτικά. Έτσι βέβαια κανένας δεν είναι ευχαριστημένος, επειδή όλοι νομίζουν ότι καταδιώκονται: Οι Χριστιανοί, επειδή νιώθουν ότι πρέπει να κρύβονται μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Οι υπόλοιποι, επειδή όσο και να μειωθεί η ένταση του εορτασμού τα ίδια τα Χριστούγεννα δεν μπορεί να κρυφτούν εντελώς.

Όμως, μια κοινωνία που αρνείται να δει τι ακριβώς είναι, που δεν κάνει τη σωστή στάθμιση, είναι μια κοινωνία καταδικασμένη οι μεν να τοποθετούν με πείσμα χριστουγεννιάτικα δέντρα στις πλατείες και οι δε να τα καίνε ξανά και ξανά και ξανά.

 

Δημοσιεύθηκε στο emea.gr

Related Articles

Related

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ανάγκη για Εθνική Στρατηγική ως Άσκηση Προσαρμογής

Μεγάλη η συζήτηση στις μέρες μας για τις επιπτώσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης στην εργασία, στις ανθρώπινες σχέσεις, στα ατομικά δικαιώματα, στην ίδια την ύπαρξη – μια πρώτη γεύση μας έδωσε άλλωστε και το κείμενο το Ηλία Διάκου, εδώ στο Επί Δεξιά. Αναμφίβολα βρισκόμαστε ενώπιον δομικών αλλαγών, δε χωρεί αμφιβολία. Σχεδιάζουμε τις υποδομές των επόμενων 50 ετών. Αστοχίες στην αρχιτεκτονική του υπό διαμόρφωση συστήματος θα σημάνουν ευρύτερες παρεκκλίσεις επί παντός του επιστητού. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να καταδείξει το μέγεθος της πρόκλησης. Ενδιαφέροντες καιροί, το δίχως άλλο. Μέσα σε αυτήν την αλλαγή, υπάρχει μία μεταβλητή που θα κρίνει πολλά. Ποια είναι αυτή; Η ικανότητα και ο βαθμός προσαρμογής στα νέα δεδομένα που επιφέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη. Σε ποιο βαθμό οι άνθρωποι, οι κοινωνίες, οι ιδεολογίες, είναι ικανοί να προσαρμοστούν σε μία κατάσταση, που πιθανώς να σημάνει και την αρχή της μετεξέλιξης του ανθρώπινου είδους, όπως ακριβώς έγινε και πριν 70.000 χρόνια με την επικράτηση των Sapiens;

read more

Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Τη στιγμή που απειλείται η εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα της χώρας, που μαζί με τις εθνικές, αναμένεται εξαιτίας των μέτρων για την καταπολέμηση της πανδημίας να βιώσει μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές προκλήσεις στην ιστορία της, ακολουθουμένη από μια εξίσου σοβαρή οικονομική κρίση, στη δημοσιότητα έχουν επικρατήσει η υπόθεση ενός κατηγορούμενου ως παιδεραστή και η απεργία πείνας ενός καταδικασμένου κατά συρροή δολοφόνου και τρομοκράτη.
Αυτό δείχνει δυο πράγματα. Αφενός την και ιδεολογική κατάρρευση της αριστεράς και αφετέρου, με την ανοχή ή και «βόλεμα» της κεντροδεξιάς, την επικράτηση κάθε φορά της αριστερής ατζέντας. Έχουμε πραγματικά καταλάβει με τι κάθε φορά συμβιβαζόμαστε, σε τι κατάντια μας έχει οδηγήσει αυτό αλλά και τι κινδύνους εγκυμονεί;

read more

Metoo στην Ελλάδα: Η επόμενη μέρα

Η χιονοστιβάδα των καταγγελιών στο χώρο του ελληνικού θεάτρου, θα έλεγα καλλιτεχνικού χώρου, αφού προβλέπεται να εμφανιστεί σωρεία νέων καταγγελιών, είναι από μόνο του ένα σοκαριστικό γεγονός. Πόσα νέα παιδιά με ταλέντο απευθύνονται σε εγνωσμένης αξίας καλλιτέχνες και εναποθέτουν τις ελπίδες τους στα χέρια τους, με αποτέλεσμα, είτε να φεύγουν τρέχοντας από το επάγγελμα, προκειμένου να διαχειριστούν το τραύμα τους, είτε να παραμείνουν, ελπίζοντας ότι θα ανακάμψουν και ότι η κόλαση που πέρασαν, τουλάχιστον κάτι απέδωσε. Αυτό, το τελευταίο, είναι και ο ορισμός της αλλοτρίωσης που επιφέρει σε έναν άνθρωπο η βία.
Εάν όμως είχαμε ως χώρα νομικές και δεοντολογικές δικλείδες, θα απέτρεπαν ένα τέρας, που ενδύεται το σκηνοθέτη ή το συνθέτη ή το διανοούμενο από το να καλέσει ή, αντίστοιχα, ένα νέο παιδί από το να σπεύσει στο σπίτι του πρώτου, επειδή δήθεν θέλει να του κάνει εκτάκτως audition;

read more
Follow Us

Γράψου στη λίστα φίλων!