Με το σημερινό μου άρθρο θα ήθελα να αποτυπώσω τις προσωπικές και γενικές μου σκέψεις και απόψεις σχετικά με την περίοδο που βιώνουμε, εκτός και εάν προκύψει μια περίσταση στο άμεσο μέλλον – που δε θα το ευχόμουν – για περαιτέρω ανάλυση. Ίσως άλλωστε είναι σκόπιμο να εξαχθούν από καθένα μας και κάποια συμπεράσματα για το τι, ελπίζω, ότι ο κόσμος μπόρεσε να καταλάβει από αυτήν την κατάσταση στην οποία περιήλθαμε τους τελευταίους μήνες.

Η πρώτη γενική σκέψη αναφέρεται στην ανάγκη μιας μεγαλύτερης ευαισθητοποίησης, γενικής και ανθρωπολογικής, σχετικά με τη φυσική επισφάλεια της ανθρώπινης ύπαρξης , παρά τα συνεχή και εξαιρετικά σημαντικά επιτεύγματα της επιστήμης, τόσο της  ιατρικής όσο και της  τεχνολογικής. Η μεταβιομηχανική εποχή,  έχει αναπτύξει στην πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού την πεποίθηση ότι είναι εντελώς φυσιολογικό στη Δύση – και όχι μόνο – να απαλλαγούμε από προβλήματα, υγείας περισσότερο, που επηρεάζουν τους κατοίκους ολόκληρου του πλανήτη. Αναφέρομαι στις συνθήκες υγιεινής των πληθυσμών, στην ποιότητα της καθημερινής τους ζωής, στους χώρους της εργασίας, στο επίπεδο της λειτουργίας των διαφόρων κοινωνικοπολιτικών θεσμών, στη σχέση που δημιουργούμε με την στάση μας αναφορικά με το περιβάλλον, συνεπώς αναφέρομαι στην πρόοδο, και ως εκ τούτου στις καθημερινές μας πρακτικές και  για το τι θεωρούμε «υγιές» και «άρρωστο» σχετικά με τον τρόπο ζωής μας.

Λοιπόν, για εκείνους που είχαν πραγματικά την ευκαιρία να προβληματιστούν σε αυτή τη στιγμή αναγκαστικής συνύπαρξης με τη δική τους μοναξιά και τις σκέψεις τους, και ως εκ τούτου είχαν την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουν το «δώρο» του διαλογισμού, κάτι θα πρέπει να έχει αλλάξει σε σχέση με τα στοιχεία που τόνισα. Φυσικά, αυτή η ευκαιρία δεν ήταν ίδια για όλους. Όμως η εξέλιξη, η πρόοδος δεν προχωρά ταυτόχρονα και με τη ίδια ταχύτητα σε όλα τα μήκη και πλάτη αυτού του πλανήτη, αλλά προχωρά με ξεχωριστά και διακριτά βήματα σύμφωνα και με τους διαφορετικούς πολιτισμούς.

Αυτή η τελευταία σκέψη, μου επιτρέπει να προχωρήσω την προσέγγισή μου περαιτέρω:

Δεν μπορούμε πλέον να θεωρούμε την παγκοσμιοποίηση ως κάτι πέρα ​​από τον δικό μας έλεγχο, σαν να θεωρούμε ότι με τους νόμους που έχουμε δημιουργήσει όλοι και όλα περικλείονται μέσα στη γνωστή φράση “ο νόμος της αγοράς”, λόγω της οποίας πιστεύουμε ότι δεν είμαστε σε θέση να εκφράσουμε τη δική μας βούληση . Φυσικά και η βούληση μας έχει όρια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε την ευκαιρία να την εκφράσουμε ή να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε στάσεις ζωής που να ενσωματώνουν  περισσότερο τα δικά μας όρια, αντί να προσποιούμαστε ότι «δεν τρέχει τίποτα».

Θα είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον να αναφερθούμε στην πολιτική ορολογία σύμφωνα με την οποία τα εθνικά συμφέροντα αποτελούν μέρος της κυριαρχίας ενός κράτους, διότι ακριβώς αυτή η έννοια αποδείχτηκε πέρα για πέρα προβληματική. Κανείς δεν είναι κυρίαρχος. Και δεν υπάρχει κανένας που μπορεί να είναι κυρίαρχος του εαυτού του (ενός κράτους συμπεριλαμβανομένου) όπως έχει αποδείξει ο Covid-19 . Και όσοι ισχυρίζονται, ωστόσο, ότι είναι σε θέση να επιστρέψουν στην προηγούμενη κατάσταση («κανονικότητα»), σύμφωνα με την οποία μπορεί να προχωρήσει η τεχνολογική ανάπτυξη, μαζί με την επιστημονική έρευνα, χωρίς μια συγκεκριμένη ψυχική (διανοητική) «περίμετρο» ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς και ευθύνης, νομίζω ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτα.

Τέλος, από αυτήν τη στιγμή θα πρέπει να έχει γίνει περισσότερο εμφανές πώς η σχέση μας με τις αόρατες πτυχές της φυσικής ανθρώπινης ύπαρξης να είναι ίσως πιο σημαντική από την άσκηση οποιασδήποτε μορφής βίας, με την οποία ο άνθρωπος πιστεύει ότι μπορεί να κυριαρχήσει σε όλα ή να διατηρήσει τα πάντα υπό έλεγχο, με την βοήθεια και της ιατρικής επιστήμης.

Η γνώση δεν είναι αυτοσχεδιασμός, δεν εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά μας «από το πουθενά» αλλά είναι το αποτέλεσμα μιας ερευνητικής μεθόδου που βασίζεται σε συνεχή υπαρξιακή ταπεινοφροσύνη. Μια ταπεινοφροσύνη που μας κάνει να είμαστε επιφυλακτικοί και προσεκτικοί σε σύγκριση με τους άμεσους ορισμούς αυτού που διερευνούμε. Και αν δεν μάθουμε, αν δεν το συνειδητοποιήσουμε, με ένα τρόπο σχεδόν οριστικό, θα πρέπει να προετοιμαστούμε για την έλευση νέων κακών μαντάτων, τα οποία είναι σίγουρο ότι θα μας οδηγήσουν σε ακόμη πιο δύσκολα μονοπάτια.

Σχετικά Άρθρα

Στο όνομα της ισότητας

Στο όνομα της ισότητας

Απέχω παρασάγγας από τον κομμουνισμό ή και σοσιαλισμό που τον θεωρώ μια βάναυση προσπάθεια να επιβάλλει την ισότητα στους ανθρώπους. Ανέκαθεν είχα την πίστη ότι η ισότητα πάει κόντρα στην ανθρώπινη φύση, για τον απλούστατο λόγο ότι οι άνθρωποι δεν γεννιούνται ίσοι αλλά διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο. Για να μην πάω μακριά, εγώ και η αδερφή μου, για παράδειγμα, είμαστε διαφορετικοί. Η αδερφή μου είναι ήσυχη και μετρημένη, ενώ εγώ ορμητικός και φασαριόζος. Διαφέρω, όμως, και με πολλούς άλλους ανθρώπους που διαθέτουν ταλέντα που δεν διαθέτω εγώ. Η Ρωσίδα μυθιστοριογράφος, φιλόσοφος, θεατρική και κινηματογραφική σεναριογράφο, Άυν Ραντ, στο Ο Άτλας Επαναστάτησε το πάει ακόμα πιο βαθιά. Χαρακτηριστικά γράφει: «Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στη ζωή από το πόσο καλός είσαι στη δουλειά σου. Μόνο αυτό. Εκεί στηρίζονται κι όλα τα άλλα. Η επαγγελματική ικανότητα είναι το μοναδικό μέτρο της ανθρώπινης αξίας. Όλοι αυτοί οι ηθικοί κώδικες που προσπαθούν να μας φυτέψουν στο μυαλό δεν είναι παρά κάλπικο χρήμα, που μας προσφέρουν σε αφθονία για να μαδήσουν το όραμα και τις ικανότητες μας. Μόνο ένα ηθικό σύστημα που αναδεικνύει τον πιο ικανό έχει αξία, αυτός είναι ο χρυσός κανόνας».

read more
Η εθνική μας μοναξιά

Η εθνική μας μοναξιά

Με αυτά και με αυτά φτάσαμε στο σημείο της θεοποίησης της επιστήμης, επικοινωνίας και των ιδεολογιών. Ξαφνικά κάποιοι απέκτησαν άρτια επιστημονική κατάρτιση σε θέματα ιστορίας, κορονοϊού και όχι μόνο, άλλοι μπέρδεψαν τον θεσμικό τους ρόλο με τον κοινωνικό ακτιβισμό και κάποιοι βάζουν την επικοινωνία πάνω από την πολιτική. Όσο και αν επισκιάζονται τα δύσκολα που έχουμε μπροστά μας από την ομολογουμένως πολύ αποτελεσματική διαχείριση της κυβέρνησης τόσο της πανδημίας όσο και των τουρκικών προκλήσεων στον Έβρο, με όλα τα παραπάνω αντιλαμβάνομαι ότι το μήνυμα, άλλοτε για την επιστήμη, άλλοτε για τον μαρξισμό-διεθνισμό και άλλοτε για τον φιλελευθερισμό-οικουμενισμό, είναι ότι κάποιοι τα έχουν αναγάγει σε «θρησκεία». Και όσοι τα υποστηρίζουν και εκφράζουν μένουν αλώβητοι. Δεν κρίνονται και φυσικά δεν δέχονται και συνέπειες. Εξού και η θεοποίηση τους. Η ελληνική κυβέρνηση, αφενός δεν τα προκαλεί, αφετέρου, όμως, είναι εκείνη που επέλεξε τα πρόσωπα και σε πολλές περιπτώσεις ενθαρρύνει τις επιλογές και πράξεις τους με την απουσία και ενίοτε και παρουσία της.

read more
Η θρησκεία της Αριστεράς – και το άσυλο που απολαμβάνει ως τέτοια στην Ελλάδα

Η θρησκεία της Αριστεράς – και το άσυλο που απολαμβάνει ως τέτοια στην Ελλάδα

Αφού σημειώσαμε τα παραπάνω μπορούμε τώρα να γυρίσουμε στην παραπάνω φωτογραφία. Σε μένα η φωτογραφία δεν θυμίζει σοβιετία ή κάτι αντίστοιχα απολυταρχικό αλλά αποτελεί έμπρακτη απόδειξη ότι η Αριστερά είναι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θρησκεία. Δεν αποτελεί πολιτική παράταξη ούτε φυσικά πολιτικό κόμμα, δεν προτείνει πολιτικές λύσεις, δεν επιθυμεί τη δημιουργία πολιτών και την ενεργή συμμετοχή στα κοινά για την εξεύρεση πολιτικών λύσεων. Όχι. Είναι θρησκεία που απαιτεί τυφλή αποδοχή και υπακοή στο δόγμα, τυφλή υποταγή και πειθαρχία στον οργανισμό που διακινεί και διαμορφώνει το δόγμα, απώλεια της προσωπικής και ατομικής αξιοπρέπειας υπέρ ενός ανώτερου σκοπού. Οι άνθρωποι που καταδέχτηκαν να τοποθετηθούν σε προσημειωμένες θέσεις φορώντας μάσκες ώστε να επιτύχουν έναν στόχο δεν είναι ανεξάρτητα σκεπτόμενοι πολίτες. Είναι πιστοί, και μάλιστα φανατικοί. Ο χριστιανισμός στηρίχτηκε σε τέτοιους για να επικρατήσει σε ένα εχθρικό ή αδιάφορο περιβάλλον – κάποιοι ήταν στυλίτες ή πήγαν να ζήσουν στην έρημο. Οι σύγχρονοι αντίστοιχοί τους δεν συναντώνται σήμερα μόνο στα μοναστήρια και στις σκήτες αλλά και στην πλατεία Συντάγματος, την Εργατική Πρωτομαγιά του 2020.

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας