Με το σημερινό μου άρθρο θα ήθελα να αποτυπώσω τις προσωπικές και γενικές μου σκέψεις και απόψεις σχετικά με την περίοδο που βιώνουμε, εκτός και εάν προκύψει μια περίσταση στο άμεσο μέλλον – που δε θα το ευχόμουν – για περαιτέρω ανάλυση. Ίσως άλλωστε είναι σκόπιμο να εξαχθούν από καθένα μας και κάποια συμπεράσματα για το τι, ελπίζω, ότι ο κόσμος μπόρεσε να καταλάβει από αυτήν την κατάσταση στην οποία περιήλθαμε τους τελευταίους μήνες.

Η πρώτη γενική σκέψη αναφέρεται στην ανάγκη μιας μεγαλύτερης ευαισθητοποίησης, γενικής και ανθρωπολογικής, σχετικά με τη φυσική επισφάλεια της ανθρώπινης ύπαρξης , παρά τα συνεχή και εξαιρετικά σημαντικά επιτεύγματα της επιστήμης, τόσο της  ιατρικής όσο και της  τεχνολογικής. Η μεταβιομηχανική εποχή,  έχει αναπτύξει στην πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού την πεποίθηση ότι είναι εντελώς φυσιολογικό στη Δύση – και όχι μόνο – να απαλλαγούμε από προβλήματα, υγείας περισσότερο, που επηρεάζουν τους κατοίκους ολόκληρου του πλανήτη. Αναφέρομαι στις συνθήκες υγιεινής των πληθυσμών, στην ποιότητα της καθημερινής τους ζωής, στους χώρους της εργασίας, στο επίπεδο της λειτουργίας των διαφόρων κοινωνικοπολιτικών θεσμών, στη σχέση που δημιουργούμε με την στάση μας αναφορικά με το περιβάλλον, συνεπώς αναφέρομαι στην πρόοδο, και ως εκ τούτου στις καθημερινές μας πρακτικές και  για το τι θεωρούμε «υγιές» και «άρρωστο» σχετικά με τον τρόπο ζωής μας.

Λοιπόν, για εκείνους που είχαν πραγματικά την ευκαιρία να προβληματιστούν σε αυτή τη στιγμή αναγκαστικής συνύπαρξης με τη δική τους μοναξιά και τις σκέψεις τους, και ως εκ τούτου είχαν την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουν το «δώρο» του διαλογισμού, κάτι θα πρέπει να έχει αλλάξει σε σχέση με τα στοιχεία που τόνισα. Φυσικά, αυτή η ευκαιρία δεν ήταν ίδια για όλους. Όμως η εξέλιξη, η πρόοδος δεν προχωρά ταυτόχρονα και με τη ίδια ταχύτητα σε όλα τα μήκη και πλάτη αυτού του πλανήτη, αλλά προχωρά με ξεχωριστά και διακριτά βήματα σύμφωνα και με τους διαφορετικούς πολιτισμούς.

Αυτή η τελευταία σκέψη, μου επιτρέπει να προχωρήσω την προσέγγισή μου περαιτέρω:

Δεν μπορούμε πλέον να θεωρούμε την παγκοσμιοποίηση ως κάτι πέρα ​​από τον δικό μας έλεγχο, σαν να θεωρούμε ότι με τους νόμους που έχουμε δημιουργήσει όλοι και όλα περικλείονται μέσα στη γνωστή φράση “ο νόμος της αγοράς”, λόγω της οποίας πιστεύουμε ότι δεν είμαστε σε θέση να εκφράσουμε τη δική μας βούληση . Φυσικά και η βούληση μας έχει όρια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε την ευκαιρία να την εκφράσουμε ή να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε στάσεις ζωής που να ενσωματώνουν  περισσότερο τα δικά μας όρια, αντί να προσποιούμαστε ότι «δεν τρέχει τίποτα».

Θα είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον να αναφερθούμε στην πολιτική ορολογία σύμφωνα με την οποία τα εθνικά συμφέροντα αποτελούν μέρος της κυριαρχίας ενός κράτους, διότι ακριβώς αυτή η έννοια αποδείχτηκε πέρα για πέρα προβληματική. Κανείς δεν είναι κυρίαρχος. Και δεν υπάρχει κανένας που μπορεί να είναι κυρίαρχος του εαυτού του (ενός κράτους συμπεριλαμβανομένου) όπως έχει αποδείξει ο Covid-19 . Και όσοι ισχυρίζονται, ωστόσο, ότι είναι σε θέση να επιστρέψουν στην προηγούμενη κατάσταση («κανονικότητα»), σύμφωνα με την οποία μπορεί να προχωρήσει η τεχνολογική ανάπτυξη, μαζί με την επιστημονική έρευνα, χωρίς μια συγκεκριμένη ψυχική (διανοητική) «περίμετρο» ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς και ευθύνης, νομίζω ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτα.

Τέλος, από αυτήν τη στιγμή θα πρέπει να έχει γίνει περισσότερο εμφανές πώς η σχέση μας με τις αόρατες πτυχές της φυσικής ανθρώπινης ύπαρξης να είναι ίσως πιο σημαντική από την άσκηση οποιασδήποτε μορφής βίας, με την οποία ο άνθρωπος πιστεύει ότι μπορεί να κυριαρχήσει σε όλα ή να διατηρήσει τα πάντα υπό έλεγχο, με την βοήθεια και της ιατρικής επιστήμης.

Η γνώση δεν είναι αυτοσχεδιασμός, δεν εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά μας «από το πουθενά» αλλά είναι το αποτέλεσμα μιας ερευνητικής μεθόδου που βασίζεται σε συνεχή υπαρξιακή ταπεινοφροσύνη. Μια ταπεινοφροσύνη που μας κάνει να είμαστε επιφυλακτικοί και προσεκτικοί σε σύγκριση με τους άμεσους ορισμούς αυτού που διερευνούμε. Και αν δεν μάθουμε, αν δεν το συνειδητοποιήσουμε, με ένα τρόπο σχεδόν οριστικό, θα πρέπει να προετοιμαστούμε για την έλευση νέων κακών μαντάτων, τα οποία είναι σίγουρο ότι θα μας οδηγήσουν σε ακόμη πιο δύσκολα μονοπάτια.

Σχετικά Άρθρα

Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Από την άλλη, ο Francis Fukuyama ισχυρίζεται πως η εθνική κουλτούρα κάθε λαού ασκεί διακριτική αλλά πολύ αποφασιστική επιρροή στο μέγεθος των εταιρειών. Και εμείς δεν έχουμε να επιδείξουμε παρά μόνο οικογενειακές, στο σύνολο τους, επιχειρήσεις, με έντονα στοιχεία εσωστρέφειας και διαχρονική τους αδυναμία την απαλλαγή της σχέσης τους με και από το κράτος. Ακόμη και αυτές που θεωρούνται μεγάλες, για τα ελληνικά δεδομένα, αποτελούν μεσαίες ή μικρές σε σύγκριση με τις αντίστοιχες της παγκόσμιας αγοράς. Η δε μεταποιητική βιομηχανία περιορίζεται, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, στους κλάδους της κλωστοϋφαντουργίας, μεταλλουργίας, ορυκτέλαιων πετρελαίου, φαρμάκου, χαλυβουργίας και τροφίμων και ποτών. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΟΒΕ, στο σύνολο της η συμβολή της βρίσκεται περίπου στο 8% του ΑΕΠ, τη στιγμή που στο μέσο όρο των χωρών της ΕΕ βρίσκεται στο 15% περίπου, με στόχο να φτάσει στο 20%.
Έχει δημιουργηθεί δε η διαχρονική εικόνα στον Έλληνα, και για αυτό το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης φέρει η Αριστερά, ότι η επιχειρηματικότητα και μεταποιητική βιομηχανία γεννούν την φτώχεια και καταστροφή και το κράτος την ευημερία. Ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι η επιχειρηματικότητα και η μεταποιητική βιομηχανία αλλά η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών που γεννάει τη φτώχεια ή την ευημερία. Τα σημερινό μοντέλο θεσμών έχει τις ρίζες του στο κυρίαρχο Αριστερό παρελθόν εδώ και σαράντα χρόνια τώρα πια, επειδή, όταν μια κοινωνία οργανώνεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αυτός τείνει να διαιωνίζεται. Και μολονότι το ατομικό ταλέντο είναι σημαντικό σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας, δεν υπάρχει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο προκειμένου το ταλέντο να μετασχηματιστεί σε θετική δύναμη. Και πώς θα αλλάξει η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών όταν από την Αριστερά ακόμα και η λέξη ταλέντο ή η αριστεία χλευάζεται!

read more
Η επιστήμη έκανε το χρέος της, τώρα η σειρά σου!

Η επιστήμη έκανε το χρέος της, τώρα η σειρά σου!

Όπως σε τόσες άλλες εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής ζωής, οι «μάγκες» και τα «γατόνια» που δεν υπακούν τους νόμους και τους κοινωνικούς κανόνες, που δε γνωρίζουν πώς να διαβιούν μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο, οι αντικοινωνικοί αυτοί τύποι (κι ας είναι κάθε βράδυ έξω και τα σπάνε), αυτή τη φορά έχουν γίνει επικίνδυνοι για την υγεία του διπλανού τους (στην κυριολεξία) και για την ελευθερία του διπλανού τους. Είναι εκείνοι που σου κλέβουν τη δυνατότητα να ζεις ως ελεύθερος γιατί οδηγούν την κοινωνία σε πλήρη παροπλισμό, σε πλήρες πάγωμα ελευθεριών και δικαιωμάτων σου. Που σου ρουφάνε τον αέρα που αναπνέεις.
Οι εμβολιασμένοι πολίτες έχουν αδιαμφισβήτητα και αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα. Τα δικαιώματα των συνεπών πολιτών που εμβολιάσθηκαν, αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή τον κίνδυνο να υποχωρήσουν έναντι του πλήθους των, από πεποίθηση, μη εμβολιασμένων, κι έτσι όλη η συζήτηση κινείται γυρω από λάθος άξονα. Αντί να συζητάμε για τα δικαίωματα, τάχα, των μη εμβολιασμένων, πρέπει αντιθέτως, να περιφρουρήσουμε και να διαφυλάξουμε τα δικαιώματα του εμβολιασμένου πληθυσμού μας. Ας το δούμε πιο αναλυτικά:

read more
Crash Test για την Υπουργό: Μέρος Ι

Crash Test για την Υπουργό: Μέρος Ι

Η σκέψη για αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος υπάρχει από την πρώτη ημέρα (κυριολεκτικά) της διακυβέρνησης της χώρας από την παρούσα κυβέρνηση. Η ανάγκη για αυτονομία και ενδυνάμωση της σχολικής μονάδας υπήρξε ένα από τα κεντρικά θέματα της προεκλογικής περιόδου και παρέμεινε στο επίκεντρο του αρμόδιου Υπουργείου μέχρι την ανατροπή που επέφερε στη λειτουργία των σχολείων (και όχι μόνο) η πανδημία του covid19. Με ένα νέο νομοσχέδιο επιχειρείται να επιλυθούν, κάποια από τα πιο καίρια και διαχρονικά προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης. Πράγματι, διαχρονικά και μακροχρόνια, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από ακαμψία και άρνηση εκσυγχρονισμού, διακατεχόμενο ταυτόχρονα από ένα σύνδρομο συνδικαλιστικής εμμονής, αφού υπάρχει και δουλεύει ως αυτοσκοπός, όχι για τα παιδιά, αλλά για τους εκπαιδευτικούς των σχολείων και των φροντιστηρίων. Να δούμε όμως ποιες είναι οι πιο σημαντικές ρυθμίσεις του Νομοσχεδίου για την «Αναβάθμιση του Σχολείου και την Ενδυνάμωση των Εκπαιδευτικών».

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας