Πολλοί αναρωτιόνται αυτή την περίοδο γιατί οι δικαιωματιστές, που υπό κανονικές συνθήκες ξεσηκώνονται για οποιαδήποτε παραβίαση ανθρώπινου δικαιώματος, σιγούν συστηματικά κάθε φορά που έχουμε τρομοκρατικό χτύπημα στην Ευρώπη από ακραίους μουσουλμάνους. Για παράδειγμα, πώς άραγε γίνεται οι δικαιωματιστές να αντιδρούν οργισμένα για κάθε θάνατο λαθρομετανάστη ενώ για τον αποκεφαλισμό του καθηγητή στην Γαλλία από ακραίο μουσουλμάνο μόνο και μόνο επειδή προώθησε το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση να τηρούν, εκκωφαντική, σιγή;

Ομοίως, πώς γίνεται οι δικαιωματιστές να μην συντάσσονται αναφανδόν με τον Μακρόν και το γαλλικό κράτος στην μάχη του κατά των ακραίων μουσουλμάνων; Σε αυτή την αντιπαράθεση δεν αντιτάσσονται άραγε τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τα οποία τόσο πολύ μας λένε ότι ενδιαφέρονται, εναντίον της ανελευθερίας, του φανατισμού και του τυφλού δογματισμού;

Πιστεύω ότι η εξήγηση του αξιοπερίεργου αυτού φαινομένου βρίσκεται στην, θεμελιώδη, υποκρισία των δικαιωματιστών. Κατά τη γνώμη μου, για τους δικαιωματιστές στην πραγματικότητα τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι μόνο το μέσο – στην ουσία τους ενοχλεί η κοινωνία στην οποία ζουν, την οποία θέλουν να ανατρέψουν με κάθε τρόπο. Στον αγώνα τους βρήκαν ανέλπιστο σύμμαχο τους ακραίους μουσουλμάνους. Επομένως, όπως άλλωστε πρόσφατα συνέβη στην Ελλάδα μεταξύ άκρας Αριστεράς και Δεξιάς, απέναντι στον κοινό εχθρό τα άκρα ενώνονται.

Για την υποκρισία των δικαιωματιστών δεν χρειάζεται κανείς να πει πολλά, αφού η επιλογή των θυμάτων που υπερασπίζονται είναι προφανής: Το παιδί που πνίγηκε με τραγικό τρόπο στο Αιγαίο εξυπηρετεί, ενώ το παιδί που δολοφονήθηκε από βόμβα σε συναυλία όχι. Ο Ρομά που πυροβολήθηκε ενώ εισέβαλε σε σπίτι υπερήλικα εξυπηρετεί, ενώ η υπερήλικη που βασανίστηκε μέσα στο σπίτι της για λίγα Ευρώ όχι. Το μέλος της κοινότητας LGBT που δέχθηκε δολοφονική επίθεση μόνο και μόνο για τις επιλογές του εξυπηρετεί, ενώ ο οικογενειάρχης που δολοφονήθηκε στο σπίτι του ενώ προσπαθούσε να προστατεύσει την οικογένειά του όχι.

Ή, με άλλα λόγια, ο Ζακ δικαιούται να είναι στον τοίχο του Ιδρύματος Ωνάση ενώ ο Σαμουέλ Πατί όχι.

Αν αναλογιστεί κανείς τι κοινό έχουν όλα τα παραπάνω προτιμώμενα θύματα των δικαιωμαστών σε σχέση με τα άλλα είναι ότι ανήκουν όλα σε ομάδες που αποκλίνουν από τον μέσο όρο. Με απλά λόγια, το θύμα που ανήκει σε μειοψηφία ενδιαφέρει. Το θύμα που ανήκει στον μέσο όρο όχι. Αν ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάστηκαν και στις δύο περιπτώσεις, αυτό είναι κάτι που αφήνει τον δικαιωματιστή παντελώς αδιάφορο. Οι πρώτες περιπτώσεις του είναι χρήσιμες, για τις άλλες τηρεί σιγή ιχθύος.

Η επιλογή θυμάτων επομένως από τους δικαιωματιστές είναι προφανής και συνεπής. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Η εξήγησή μου είναι ότι αυτά είναι τα θύματα που εξυπηρετούν τον πραγματικό στόχο των δικαιωματιστών, που δεν είναι η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων όλων μας αλλά η υπονόμευση της φιλελεύθερης δημοκρατίας στην οποία ζούμε (δηλαδή, της δημοκρατίας της αρχαίας Αθήνας ενισχυμένης με το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα).

Όταν το θύμα ανήκει σε μειοψηφία τότε εξυπηρετεί το αφήγημα του δικαιωματιστή για την «σάπια κοινωνία» μας που «καταπιέζει το άτομο». Όταν το θύμα ανήκει στον μέσο όρο χαλάει το ίδιο αυτό αφήγημα, αφού αποδεικνύει ότι παραβίαση δικαιωμάτων μπορεί κανείς να εντοπίσει ανά περίπτωση σε ολόκληρο το κοινωνικό φάσμα.

Αν γίνει δεκτό το αφήγημα του δικαιωματιστή για «συνολική σαπίλα» και «αποτυχία της δημοκρατίας μας» τότε όλο το οικοδόμημα θέλει κατεδάφιση. Αν το αφήγημά του διαψευστεί, επειδή όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας βλέπουμε δικαιώματά μας να παραβιάζονται, τότε το οικοδόμημα είναι στέρεο και χρειάζεται μόνο βελτιώσεις.

Οι δικαιωματιστές δεν συμπαθούν τις δυτικού τύπου δημοκρατίες στις οποίες ζουν. Δεν συμπαθούν τα κράτη στα οποία βρίσκονται, ούτε τον μέσο πολίτη των κρατών αυτών, ούτε το δημοκρατικό τους σύστημα. Δεν επιθυμούν βελτίωση των κοινωνιών στις οποίες ζουν. Επιθυμούν την ανατροπή τους.

Αν δεν με πιστεύετε, σκεφτείτε παρακαλώ πότε είδατε τελευταία φορά δικαιωματιστή να γιορτάζει εθνική επέτειο (ή έστω να χαίρεται κάνοντας ένα απλό like στα social media του). Ή, πότε συμφώνησε με οποιαδήποτε κυβερνητική ενέργεια, όσο και αν έγινε προσπάθεια να βρεθεί κοινός τόπος στα θέματα που τον απασχολούν. 

Στόχος επομένως των δικαιωματιστών δεν είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία μας. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι μόνο η πρόφαση και το μέσο.

Εκεί ακριβώς βρέθηκε κοινός τόπος με τους ακραίους μουσουλμάνους. Ο Μακρόν μιλά για «αποσχιστικές» τάσεις στην γαλλική κοινωνία από τους ακραίους μουσουλμάνους. Επιθυμούν δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί (που συχνά είναι Γάλλοι δεύτερης ή τρίτης γενιάς, επομένως καμία σχέση με λαθρομετανάστες) την ανατροπή της γαλλικής κοινωνίας, να εξαφανίσουν τον γαλλικό τρόπο ζωής. Μισούν την κοινωνία στην οποία ζουν.

Μισούν και θέλουν να ανατρέψουν, με άλλα λόγια, τον Ευρωπαϊκό Τρόπο Ζωής, όπως πολύ ωραία το έθεσε ο Μαργαρίτης Σχοινάς.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρέθηκε κοινός τόπος με τους δικαιωματιστές. Γι αυτό, κατά τη γνώμη μου, οι δικαιωματιστές δεν θα διαμαρτυρηθούν ποτέ για τα θύματα των ακραίων μουσουλμάνων, παρότι η ιδεολογία πίσω από τα τρομοκρατικά τους χτυπήματα βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα της δικής τους ιδεολογίας. Σε μια αέναη κίνηση, όπως απέδειξε στην Ελλάδα η πρόσφατη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ με την άκρα Δεξιά, τα άκρα πάντα θα έλκονται όταν ο στόχος είναι κοινός.

Απομένει επομένως σε όλους εμάς τους υπόλοιπους να υπερασπιστούμε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, δηλαδή τη φιλελεύθερη δημοκρατία μας, από όλους αυτούς τους αδίστακτους ακραίους.

Σχετικά Άρθρα

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Διάβασα με περιέργεια το άρθρο του Inside Story, «Με την όπισθεν η δημοκρατία στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της πανδημίας». Σε αυτό η δημοσιογράφος αναρωτιέται αν «μπορεί να ανταποκριθεί η χώρα αποτελεσματικά στην κρίση του κορονοϊού χωρίς να υπονομεύσει την ελευθερία των πολιτών, τα δημοκρατικά κεκτημένα και τα ανθρώπινα δικαιώματα», και μας πληροφορεί ότι «ένα σουηδικό ερευνητικό ινστιτούτο την κατέταξε στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης». Παραξενεύτηκα, είναι η αλήθεια. Από όσο έχω ο ίδιος δει και ζήσει, τα μέτρα στην Ελλάδα δεν διέφεραν σε τίποτα από εκείνα των υπόλοιπων Ευρωπαίων. Γιατί, επομένως, στον χάρτη παρουσιαζόμαστε εμείς μωβ και οι Γερμανοί πράσινοι;

read more
Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Από την άλλη, ο Francis Fukuyama ισχυρίζεται πως η εθνική κουλτούρα κάθε λαού ασκεί διακριτική αλλά πολύ αποφασιστική επιρροή στο μέγεθος των εταιρειών. Και εμείς δεν έχουμε να επιδείξουμε παρά μόνο οικογενειακές, στο σύνολο τους, επιχειρήσεις, με έντονα στοιχεία εσωστρέφειας και διαχρονική τους αδυναμία την απαλλαγή της σχέσης τους με και από το κράτος. Ακόμη και αυτές που θεωρούνται μεγάλες, για τα ελληνικά δεδομένα, αποτελούν μεσαίες ή μικρές σε σύγκριση με τις αντίστοιχες της παγκόσμιας αγοράς. Η δε μεταποιητική βιομηχανία περιορίζεται, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, στους κλάδους της κλωστοϋφαντουργίας, μεταλλουργίας, ορυκτέλαιων πετρελαίου, φαρμάκου, χαλυβουργίας και τροφίμων και ποτών. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΟΒΕ, στο σύνολο της η συμβολή της βρίσκεται περίπου στο 8% του ΑΕΠ, τη στιγμή που στο μέσο όρο των χωρών της ΕΕ βρίσκεται στο 15% περίπου, με στόχο να φτάσει στο 20%.
Έχει δημιουργηθεί δε η διαχρονική εικόνα στον Έλληνα, και για αυτό το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης φέρει η Αριστερά, ότι η επιχειρηματικότητα και μεταποιητική βιομηχανία γεννούν την φτώχεια και καταστροφή και το κράτος την ευημερία. Ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι η επιχειρηματικότητα και η μεταποιητική βιομηχανία αλλά η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών που γεννάει τη φτώχεια ή την ευημερία. Τα σημερινό μοντέλο θεσμών έχει τις ρίζες του στο κυρίαρχο Αριστερό παρελθόν εδώ και σαράντα χρόνια τώρα πια, επειδή, όταν μια κοινωνία οργανώνεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αυτός τείνει να διαιωνίζεται. Και μολονότι το ατομικό ταλέντο είναι σημαντικό σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας, δεν υπάρχει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο προκειμένου το ταλέντο να μετασχηματιστεί σε θετική δύναμη. Και πώς θα αλλάξει η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών όταν από την Αριστερά ακόμα και η λέξη ταλέντο ή η αριστεία χλευάζεται!

read more
Πρέπει «να χάσεις την ψυχή σου για να την κερδίσεις»

Πρέπει «να χάσεις την ψυχή σου για να την κερδίσεις»

Ομολογουμένως, ο φιλελευθερισμός και η περί αυτόν σύγχρονη οικονομική θεωρία έφερε τη μεγαλύτερη βελτίωση στο παγκόσμιο βιοτικό επίπεδο που συνέβη ποτέ. Οφείλουμε, όμως, να αναγνωρίσουμε ότι άφησε πίσω του και πολλά προβλήματα. Χάσαμε την ψυχή, το πνεύμα, την ελπίδα και την πίστη μας. Και μαζί με αυτά χάσαμε και το ήθος μας ως άνθρωποι. Στις περιπέτειες του ο Προσκυνητής μας λέει ότι «η χριστιανική ζωή συνοψίζεται εις την προσευχή. Θεωρώ ότι η προσευχή είναι το πιο ενδιαφέρον και το πιο απαραίτητο πράγμα για την σωτηρία και το πρώτο καθήκον για τον κάθε χριστιανό. Η προσευχή είναι το πρώτο βήμα εις την αφοσιωμένη εις τον Θεό ζωή. Είναι το στέμμα της». Παρόλα αυτά, οι ορθόδοξοι χριστιανικοί ναοί τον Αύγουστο θα καταστούν και φέτος για μια ακόμη φορά περισσότερο κέντρο διερχομένων που σφύζει από κινητικότητα παρά προσκυνητών, πολλώ δε μάλλον πιστών. Ίσως να είναι αναπόφευκτο αν δεχτούμε αυτό στο οποίο συνίσταται όλος ο ορθόδοξος ασκητισμός, ότι πρέπει «να χάσεις την ψυχή σου για να την κερδίσεις». «Να την μισήσεις για να την έχεις».

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας