Πολλοί αναρωτιόνται αυτή την περίοδο γιατί οι δικαιωματιστές, που υπό κανονικές συνθήκες ξεσηκώνονται για οποιαδήποτε παραβίαση ανθρώπινου δικαιώματος, σιγούν συστηματικά κάθε φορά που έχουμε τρομοκρατικό χτύπημα στην Ευρώπη από ακραίους μουσουλμάνους. Για παράδειγμα, πώς άραγε γίνεται οι δικαιωματιστές να αντιδρούν οργισμένα για κάθε θάνατο λαθρομετανάστη ενώ για τον αποκεφαλισμό του καθηγητή στην Γαλλία από ακραίο μουσουλμάνο μόνο και μόνο επειδή προώθησε το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση να τηρούν, εκκωφαντική, σιγή;

Ομοίως, πώς γίνεται οι δικαιωματιστές να μην συντάσσονται αναφανδόν με τον Μακρόν και το γαλλικό κράτος στην μάχη του κατά των ακραίων μουσουλμάνων; Σε αυτή την αντιπαράθεση δεν αντιτάσσονται άραγε τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τα οποία τόσο πολύ μας λένε ότι ενδιαφέρονται, εναντίον της ανελευθερίας, του φανατισμού και του τυφλού δογματισμού;

Πιστεύω ότι η εξήγηση του αξιοπερίεργου αυτού φαινομένου βρίσκεται στην, θεμελιώδη, υποκρισία των δικαιωματιστών. Κατά τη γνώμη μου, για τους δικαιωματιστές στην πραγματικότητα τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι μόνο το μέσο – στην ουσία τους ενοχλεί η κοινωνία στην οποία ζουν, την οποία θέλουν να ανατρέψουν με κάθε τρόπο. Στον αγώνα τους βρήκαν ανέλπιστο σύμμαχο τους ακραίους μουσουλμάνους. Επομένως, όπως άλλωστε πρόσφατα συνέβη στην Ελλάδα μεταξύ άκρας Αριστεράς και Δεξιάς, απέναντι στον κοινό εχθρό τα άκρα ενώνονται.

Για την υποκρισία των δικαιωματιστών δεν χρειάζεται κανείς να πει πολλά, αφού η επιλογή των θυμάτων που υπερασπίζονται είναι προφανής: Το παιδί που πνίγηκε με τραγικό τρόπο στο Αιγαίο εξυπηρετεί, ενώ το παιδί που δολοφονήθηκε από βόμβα σε συναυλία όχι. Ο Ρομά που πυροβολήθηκε ενώ εισέβαλε σε σπίτι υπερήλικα εξυπηρετεί, ενώ η υπερήλικη που βασανίστηκε μέσα στο σπίτι της για λίγα Ευρώ όχι. Το μέλος της κοινότητας LGBT που δέχθηκε δολοφονική επίθεση μόνο και μόνο για τις επιλογές του εξυπηρετεί, ενώ ο οικογενειάρχης που δολοφονήθηκε στο σπίτι του ενώ προσπαθούσε να προστατεύσει την οικογένειά του όχι.

Ή, με άλλα λόγια, ο Ζακ δικαιούται να είναι στον τοίχο του Ιδρύματος Ωνάση ενώ ο Σαμουέλ Πατί όχι.

Αν αναλογιστεί κανείς τι κοινό έχουν όλα τα παραπάνω προτιμώμενα θύματα των δικαιωμαστών σε σχέση με τα άλλα είναι ότι ανήκουν όλα σε ομάδες που αποκλίνουν από τον μέσο όρο. Με απλά λόγια, το θύμα που ανήκει σε μειοψηφία ενδιαφέρει. Το θύμα που ανήκει στον μέσο όρο όχι. Αν ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάστηκαν και στις δύο περιπτώσεις, αυτό είναι κάτι που αφήνει τον δικαιωματιστή παντελώς αδιάφορο. Οι πρώτες περιπτώσεις του είναι χρήσιμες, για τις άλλες τηρεί σιγή ιχθύος.

Η επιλογή θυμάτων επομένως από τους δικαιωματιστές είναι προφανής και συνεπής. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Η εξήγησή μου είναι ότι αυτά είναι τα θύματα που εξυπηρετούν τον πραγματικό στόχο των δικαιωματιστών, που δεν είναι η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων όλων μας αλλά η υπονόμευση της φιλελεύθερης δημοκρατίας στην οποία ζούμε (δηλαδή, της δημοκρατίας της αρχαίας Αθήνας ενισχυμένης με το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα).

Όταν το θύμα ανήκει σε μειοψηφία τότε εξυπηρετεί το αφήγημα του δικαιωματιστή για την «σάπια κοινωνία» μας που «καταπιέζει το άτομο». Όταν το θύμα ανήκει στον μέσο όρο χαλάει το ίδιο αυτό αφήγημα, αφού αποδεικνύει ότι παραβίαση δικαιωμάτων μπορεί κανείς να εντοπίσει ανά περίπτωση σε ολόκληρο το κοινωνικό φάσμα.

Αν γίνει δεκτό το αφήγημα του δικαιωματιστή για «συνολική σαπίλα» και «αποτυχία της δημοκρατίας μας» τότε όλο το οικοδόμημα θέλει κατεδάφιση. Αν το αφήγημά του διαψευστεί, επειδή όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας βλέπουμε δικαιώματά μας να παραβιάζονται, τότε το οικοδόμημα είναι στέρεο και χρειάζεται μόνο βελτιώσεις.

Οι δικαιωματιστές δεν συμπαθούν τις δυτικού τύπου δημοκρατίες στις οποίες ζουν. Δεν συμπαθούν τα κράτη στα οποία βρίσκονται, ούτε τον μέσο πολίτη των κρατών αυτών, ούτε το δημοκρατικό τους σύστημα. Δεν επιθυμούν βελτίωση των κοινωνιών στις οποίες ζουν. Επιθυμούν την ανατροπή τους.

Αν δεν με πιστεύετε, σκεφτείτε παρακαλώ πότε είδατε τελευταία φορά δικαιωματιστή να γιορτάζει εθνική επέτειο (ή έστω να χαίρεται κάνοντας ένα απλό like στα social media του). Ή, πότε συμφώνησε με οποιαδήποτε κυβερνητική ενέργεια, όσο και αν έγινε προσπάθεια να βρεθεί κοινός τόπος στα θέματα που τον απασχολούν. 

Στόχος επομένως των δικαιωματιστών δεν είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία μας. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι μόνο η πρόφαση και το μέσο.

Εκεί ακριβώς βρέθηκε κοινός τόπος με τους ακραίους μουσουλμάνους. Ο Μακρόν μιλά για «αποσχιστικές» τάσεις στην γαλλική κοινωνία από τους ακραίους μουσουλμάνους. Επιθυμούν δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί (που συχνά είναι Γάλλοι δεύτερης ή τρίτης γενιάς, επομένως καμία σχέση με λαθρομετανάστες) την ανατροπή της γαλλικής κοινωνίας, να εξαφανίσουν τον γαλλικό τρόπο ζωής. Μισούν την κοινωνία στην οποία ζουν.

Μισούν και θέλουν να ανατρέψουν, με άλλα λόγια, τον Ευρωπαϊκό Τρόπο Ζωής, όπως πολύ ωραία το έθεσε ο Μαργαρίτης Σχοινάς.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρέθηκε κοινός τόπος με τους δικαιωματιστές. Γι αυτό, κατά τη γνώμη μου, οι δικαιωματιστές δεν θα διαμαρτυρηθούν ποτέ για τα θύματα των ακραίων μουσουλμάνων, παρότι η ιδεολογία πίσω από τα τρομοκρατικά τους χτυπήματα βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα της δικής τους ιδεολογίας. Σε μια αέναη κίνηση, όπως απέδειξε στην Ελλάδα η πρόσφατη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ με την άκρα Δεξιά, τα άκρα πάντα θα έλκονται όταν ο στόχος είναι κοινός.

Απομένει επομένως σε όλους εμάς τους υπόλοιπους να υπερασπιστούμε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, δηλαδή τη φιλελεύθερη δημοκρατία μας, από όλους αυτούς τους αδίστακτους ακραίους.

Σχετικά Άρθρα

Η Πόλη της «Ειρήνης»

Η Πόλη της «Ειρήνης»

Η πρόσφατη σύγκρουση του Ισραήλ με την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς έφερε για μια ακόμα φορά στην επιφάνεια το Μεσανατολικό. Με βάση την Βίβλο, η ιστορία αυτή μεταξύ Εβραίων και Αράβων ξεκινάει χιλιάδες χρόνια πριν.

read more
Τεχνητή Νοημοσύνη: Ανάγκη για Εθνική Στρατηγική ως Άσκηση Προσαρμογής

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ανάγκη για Εθνική Στρατηγική ως Άσκηση Προσαρμογής

Μεγάλη η συζήτηση στις μέρες μας για τις επιπτώσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης στην εργασία, στις ανθρώπινες σχέσεις, στα ατομικά δικαιώματα, στην ίδια την ύπαρξη – μια πρώτη γεύση μας έδωσε άλλωστε και το κείμενο το Ηλία Διάκου, εδώ στο Επί Δεξιά. Αναμφίβολα βρισκόμαστε ενώπιον δομικών αλλαγών, δε χωρεί αμφιβολία. Σχεδιάζουμε τις υποδομές των επόμενων 50 ετών. Αστοχίες στην αρχιτεκτονική του υπό διαμόρφωση συστήματος θα σημάνουν ευρύτερες παρεκκλίσεις επί παντός του επιστητού. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να καταδείξει το μέγεθος της πρόκλησης. Ενδιαφέροντες καιροί, το δίχως άλλο. Μέσα σε αυτήν την αλλαγή, υπάρχει μία μεταβλητή που θα κρίνει πολλά. Ποια είναι αυτή; Η ικανότητα και ο βαθμός προσαρμογής στα νέα δεδομένα που επιφέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη. Σε ποιο βαθμό οι άνθρωποι, οι κοινωνίες, οι ιδεολογίες, είναι ικανοί να προσαρμοστούν σε μία κατάσταση, που πιθανώς να σημάνει και την αρχή της μετεξέλιξης του ανθρώπινου είδους, όπως ακριβώς έγινε και πριν 70.000 χρόνια με την επικράτηση των Sapiens;

read more
Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Τη στιγμή που απειλείται η εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα της χώρας, που μαζί με τις εθνικές, αναμένεται εξαιτίας των μέτρων για την καταπολέμηση της πανδημίας να βιώσει μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές προκλήσεις στην ιστορία της, ακολουθουμένη από μια εξίσου σοβαρή οικονομική κρίση, στη δημοσιότητα έχουν επικρατήσει η υπόθεση ενός κατηγορούμενου ως παιδεραστή και η απεργία πείνας ενός καταδικασμένου κατά συρροή δολοφόνου και τρομοκράτη.
Αυτό δείχνει δυο πράγματα. Αφενός την και ιδεολογική κατάρρευση της αριστεράς και αφετέρου, με την ανοχή ή και «βόλεμα» της κεντροδεξιάς, την επικράτηση κάθε φορά της αριστερής ατζέντας. Έχουμε πραγματικά καταλάβει με τι κάθε φορά συμβιβαζόμαστε, σε τι κατάντια μας έχει οδηγήσει αυτό αλλά και τι κινδύνους εγκυμονεί;

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας