Ε, όχι και «αριστερό πρότζεκτ»(!) η ευρωπαϊκή ενοποίηση!

Κεντροδεξιά, Πολιτική

Written by Vagelis Papakonstantinou

06/11/2019

Στο τρέχον (Οκτωβρίου) τεύχος του The Books Journal, ο Π. Κ. Ιωακειμίδης, υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ΚΙΝΑΛ, μας δίνει τη δική του ερμηνεία για την “εκλογική επίδοση του ΚΙΝΑΛ». Διάβασα το κείμενό του με ενδιαφέρον, άλλωστε στα περισσότερα σημεία οι δικές του ερμηνείες επιβεβαιώνουν τις δικές μου. Μόλις όμως έφτασα στην τελευταία παράγραφο του κειμένου του πήγε να μου πέσει το περιοδικό από τα χέρια: Εκεί ο συγγραφέας προτείνει, ως μελλοντική στρατηγική για το ΚΙΝΑΛ, την “έμφαση στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, την ευρωπαϊκή υπερεθνική ενοποίηση. Σήμερα αυτό είναι ένα βαθύτατα αριστερό project».

“Βαθύτατα αριστερό πρότζεκτ” η ευρωπαϊκή ενοποίηση; Από που κι ως που; Στην Ελλάδα; Σε Έλληνες πολίτες απευθύνεται ο συγγραφέας; Ή σε κάποιους άλλους;

Συνοπτικά, η ιστορία θα γράψει ότι την Ελλάδα την έβαλε στην ευρωπαϊκή ένωση η δεξιά το 1981, και την διατήρησε σε αυτήν το 2015.

Η ευρωπαϊκή υπόθεση στην Ελλάδα είναι, εντελώς, δεξιά υπόθεση – πρότζεκτ, αν προτιμάτε. Θα έλεγα μάλιστα ότι και στην Ευρώπη η ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι δεξιό πρότζεκτ (δείτε ποιοι υπέγραψαν και πρωταγωνίστησαν μέχρι σήμερα, αλλά και ποιοι σήμερα συνεχίζουν να δουλεύουν γι αυτήν), αλλά δεν είναι ανάγκη να το πάω τόσο μακριά. Εδώ μιλάμε για την Ελλάδα, το κείμενο άλλωστε σε Έλληνες απευθύνεται, και μάλιστα ψηφοφόρους του ΚΙΝΑΛ.

Κανείς στην Ελλάδα δεν ξεχνά ότι στην, τότε, ΕΟΚ μας έβαλε, με προσωπική επιρροή, αν όχι και επιβολή, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (senior). Η αριστερά ήταν αντίθετη. Ποιος ξεχνά το “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»; Ήταν ή δεν ήταν αυτό το βασικό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο κυβέρνησε την Ελλάδα ολόκληρη την δεκαετία του 1980; 

Αλλά και σε θεωρητικό επίπεδο η αριστερά ήταν αντίθετη με την ευρωπαϊκή ιδέα. Τότε, την δεκαετία του 1970, για λόγους απώλειας της ανταγωνιστικότητας από την ελληνική βιομηχανία και γεωργία. Κείμενα και επιστημονικά άρθρα υπάρχουν ακόμα, γραμμένα ακόμα και από τους μετέπειτα ευρωπαϊστές του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1990. Το ότι δεν τα σκαλίζουμε δεν σημαίνει ότι τα ξεχάσαμε.

Ούτε κανείς ξεχνά, πολύ περισσότερο, το δημοψήφισμα του 2015. Το 40% που απάντησε Ναι ανταποκρίνεται πλήρως στο σύνολο των δεξιών ψηφοφόρων της χώρας συμπληρωμένο, κατά το ένα τρίτο, από λοιπές ευρωπαϊκές δυνάμεις. Είναι νομίζω ξεκάθαρο, νωπό, αν όχι και επίπονο σε κάθε έναν από εμάς πως ψήφισε η Αριστερά και η Δεξιά σε αυτό.

Συνοπτικά, η ιστορία θα γράψει ότι την Ελλάδα την έβαλε στην ευρωπαϊκή ένωση η δεξιά το 1981, και την διατήρησε σε αυτήν το 2015. Με μόνη, σημαντική πράγματι, διακοπή, την ένταξή μας στο ευρώ το 2001, η ευρωπαϊκή υπόθεση στην Ελλάδα ήταν και εξακολουθεί να είναι, δεξιά υπόθεση.

Ενδεχομένως τα παραπάνω δεν πείσουν τον κ. Ιωακειμίδη. Ευτυχώς όμως ένα επιπλέον επιχείρημα προσφέρεται στο ίδιο περιοδικό: Λίγο παρακάτω από το κείμενό του δημοσιεύεται η ομιλία του Κώστα Σημίτη, από έντονα συμβολική εκδήλωση στο Κορακοχώρι με την ευκαιρία έκδοσης νέου βιβλίου. Ο τίτλος της; “Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη». Ο κ.Σημίτης γνωρίζει καλά το κοινό στο οποίο απευθύνεται, όπως άλλωστε αποδεικνύεται από τις σημαντικές εκλογικές νίκες του. Πείτε μου όμως τώρα, θα μπορούσε ποτέ κανείς να φανταστεί κάτι αντίστοιχο σε εκδήλωση της δεξιάς; Δηλαδή, δεξιό πρώην πρωθυπουργό να απευθύνει ομιλία με τέτοιο τίτλο στο δικό του κοινό; Δεν θα θεωρούνταν άραγε κάτι τέτοιο αυτονόητο από όλους;

Related Articles

Related

Δύο σκέψεις με αφορμή «Το Ελληνικό Όνειρο» του Στάθη Καλύβα
…ώστε η «προσευχή του στο μέλλον» να εισακουστεί

Τα τελευταία χρόνια ένα νέο αφήγημα για την Ελλάδα αναπτύσσεται, που θα ονόμαζα το «αφήγημα της κανονικότητας». Είναι ένα αφήγημα αντίθετο με την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, δηλαδή μιας χώρας-παρωδίας της Δύσης, μιας καθυστερημένης και οπισθοδρομικής Ελλάδας, χτυπημένης από τη μοίρα της και έρμαιο των κακών ξένων που διαρκώς συνωμοτούν εναντίον της. Το νέο αφήγημα λέει ότι η Ελλάδα δεν είναι καθόλου διαφορετική από μια συνηθισμένη δυτική χώρα. Η Ελλάδα είναι πλήρως ενταγμένη στα ιδεολογικά ρεύματα και τα προβλήματα της εποχής και της γειτονιάς της. Σήμερα, 200 χρόνια από τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, μπορεί να κοιτά υπερήφανα όλα όσα, καθόλου ευκαταφρόνητα και αυτονόητα, πέτυχε. Το νέο αφήγημα νομίζω ότι ξεκίνησε με τα «Κακομαθημένα Παιδιά της Ιστορίας» του Κωστή το 2013 και συνεχίστηκε με τα «Καταστροφές και θρίαμβοι» του Καλύβα το 2015, το «Ελλάδα: Μια Χώρα Παραδόξως Νεωτερική» του Βούλγαρη το 2019, το «Ελλάδα: Βιογραφία ενός Σύγχρονου Έθνους» του Μπίτον το 2020, και ακόμα πιο πρόσφατα συνοψίζεται με εύληπτο και απλό τρόπο στο «Το Ελληνικό Όνειρο» που εκδόθηκε μόλις πριν λίγους μήνες, με συγγραφέα πάλι τον Καλύβα.

read more

Η Ευρώπη και τα εμβόλια
«Στις Βρυξέλλες, κανείς δεν σε ακούει αν ουρλιάζεις»

Αυτή την περίοδο ασκείται παντού έντονη κριτική στις Βρυξέλλες, ότι απέτυχαν με την προμήθεια των εμβολίων για την COVID-19. Οι καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων αλλά και η επιμονή της Κομισιόν να αποφασίσει εκείνη αντί για τα Κράτη-Μέλη έφεραν την Ευρώπη τελευταία στην παγκόσμια κούρσα των εμβολιασμών, πίσω όχι μόνο από Αμερική, Κίνα και Ρωσία, αλλά και το Ηνωμένο Βασίλειο ή το Ισραήλ. Με πρόσφατο άρθρο του το politico.eu ρίχνει την ευθύνη προσωπικά στην Πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Άλλο άρθρο έριξε ευθύνες και στην, Κύπρια, Επίτροπο για την Υγεία, Στέλλα Κυριακίδου. Αν κάτι είναι γεγονός, αυτό είναι ότι η Ευρώπη απέτυχε στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Η αληθινή όμως ερώτηση είναι, γιατί φτάσαμε ως εδώ; Τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες; Τα πράγματα είναι πραγματικά απλά: Οι θέσεις είναι δοτές, μη εκλόγιμες. Η «πρωθυπουργός» της Ευρώπης, δηλαδή η Πρόεδρος της Κομισιόν, και οι «υπουργοί» της Ευρώπης, δηλαδή οι Επίτροποι, διορίζονται – δεν εκλέγονται. Και, όπως είναι γνωστό σε καθένα, όποιος διορίζεται οφείλει σε εκείνον που τον διόρισε.

read more

Η Ελλάδα σε έναν πολυπολικό και πολυπολιτισμικό κόσμο

Σε αυτόν λοιπόν τον πολυπολικό κόσμο, ρόλο κλειδί παίζουν οι πολιτισμοί. Κι αυτό γιατί παρόλο που υπήρχε η θεώρηση -και ακόμη κάποιοι το πιστεύουν- ότι τελικά η οικονομία θα υπερισχύσει και θα αμβλύνει τις όποιες διαφορές, αποδεικνύεται ότι αυτό δεν ισχύει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει σύγκρουση, τουλάχιστον επί του παρόντος και σίγουρα όχι με όλους.

read more
Follow Us

Γράψου στη λίστα φίλων!