Ε, όχι και «αριστερό πρότζεκτ»(!) η ευρωπαϊκή ενοποίηση!

Κεντροδεξιά, Πολιτική

Written by Vagelis Papakonstantinou

06/11/2019

Στο τρέχον (Οκτωβρίου) τεύχος του The Books Journal, ο Π. Κ. Ιωακειμίδης, υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ΚΙΝΑΛ, μας δίνει τη δική του ερμηνεία για την “εκλογική επίδοση του ΚΙΝΑΛ». Διάβασα το κείμενό του με ενδιαφέρον, άλλωστε στα περισσότερα σημεία οι δικές του ερμηνείες επιβεβαιώνουν τις δικές μου. Μόλις όμως έφτασα στην τελευταία παράγραφο του κειμένου του πήγε να μου πέσει το περιοδικό από τα χέρια: Εκεί ο συγγραφέας προτείνει, ως μελλοντική στρατηγική για το ΚΙΝΑΛ, την “έμφαση στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, την ευρωπαϊκή υπερεθνική ενοποίηση. Σήμερα αυτό είναι ένα βαθύτατα αριστερό project».

“Βαθύτατα αριστερό πρότζεκτ” η ευρωπαϊκή ενοποίηση; Από που κι ως που; Στην Ελλάδα; Σε Έλληνες πολίτες απευθύνεται ο συγγραφέας; Ή σε κάποιους άλλους;

Συνοπτικά, η ιστορία θα γράψει ότι την Ελλάδα την έβαλε στην ευρωπαϊκή ένωση η δεξιά το 1981, και την διατήρησε σε αυτήν το 2015.

Η ευρωπαϊκή υπόθεση στην Ελλάδα είναι, εντελώς, δεξιά υπόθεση – πρότζεκτ, αν προτιμάτε. Θα έλεγα μάλιστα ότι και στην Ευρώπη η ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι δεξιό πρότζεκτ (δείτε ποιοι υπέγραψαν και πρωταγωνίστησαν μέχρι σήμερα, αλλά και ποιοι σήμερα συνεχίζουν να δουλεύουν γι αυτήν), αλλά δεν είναι ανάγκη να το πάω τόσο μακριά. Εδώ μιλάμε για την Ελλάδα, το κείμενο άλλωστε σε Έλληνες απευθύνεται, και μάλιστα ψηφοφόρους του ΚΙΝΑΛ.

Κανείς στην Ελλάδα δεν ξεχνά ότι στην, τότε, ΕΟΚ μας έβαλε, με προσωπική επιρροή, αν όχι και επιβολή, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (senior). Η αριστερά ήταν αντίθετη. Ποιος ξεχνά το “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»; Ήταν ή δεν ήταν αυτό το βασικό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο κυβέρνησε την Ελλάδα ολόκληρη την δεκαετία του 1980; 

Αλλά και σε θεωρητικό επίπεδο η αριστερά ήταν αντίθετη με την ευρωπαϊκή ιδέα. Τότε, την δεκαετία του 1970, για λόγους απώλειας της ανταγωνιστικότητας από την ελληνική βιομηχανία και γεωργία. Κείμενα και επιστημονικά άρθρα υπάρχουν ακόμα, γραμμένα ακόμα και από τους μετέπειτα ευρωπαϊστές του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1990. Το ότι δεν τα σκαλίζουμε δεν σημαίνει ότι τα ξεχάσαμε.

Ούτε κανείς ξεχνά, πολύ περισσότερο, το δημοψήφισμα του 2015. Το 40% που απάντησε Ναι ανταποκρίνεται πλήρως στο σύνολο των δεξιών ψηφοφόρων της χώρας συμπληρωμένο, κατά το ένα τρίτο, από λοιπές ευρωπαϊκές δυνάμεις. Είναι νομίζω ξεκάθαρο, νωπό, αν όχι και επίπονο σε κάθε έναν από εμάς πως ψήφισε η Αριστερά και η Δεξιά σε αυτό.

Συνοπτικά, η ιστορία θα γράψει ότι την Ελλάδα την έβαλε στην ευρωπαϊκή ένωση η δεξιά το 1981, και την διατήρησε σε αυτήν το 2015. Με μόνη, σημαντική πράγματι, διακοπή, την ένταξή μας στο ευρώ το 2001, η ευρωπαϊκή υπόθεση στην Ελλάδα ήταν και εξακολουθεί να είναι, δεξιά υπόθεση.

Ενδεχομένως τα παραπάνω δεν πείσουν τον κ. Ιωακειμίδη. Ευτυχώς όμως ένα επιπλέον επιχείρημα προσφέρεται στο ίδιο περιοδικό: Λίγο παρακάτω από το κείμενό του δημοσιεύεται η ομιλία του Κώστα Σημίτη, από έντονα συμβολική εκδήλωση στο Κορακοχώρι με την ευκαιρία έκδοσης νέου βιβλίου. Ο τίτλος της; “Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη». Ο κ.Σημίτης γνωρίζει καλά το κοινό στο οποίο απευθύνεται, όπως άλλωστε αποδεικνύεται από τις σημαντικές εκλογικές νίκες του. Πείτε μου όμως τώρα, θα μπορούσε ποτέ κανείς να φανταστεί κάτι αντίστοιχο σε εκδήλωση της δεξιάς; Δηλαδή, δεξιό πρώην πρωθυπουργό να απευθύνει ομιλία με τέτοιο τίτλο στο δικό του κοινό; Δεν θα θεωρούνταν άραγε κάτι τέτοιο αυτονόητο από όλους;

Related Articles

Related

Γιατί δεν είμαστε φιλελεύθεροι

Στο editorial μου του Επί Δεξιά, ως μέλος της συντακτικής του ομάδας, προσπάθησα να ορίσω ποια περίπου είναι η ιδεολογία ενός κεντροδεξιού σήμερα (εφαρμόζοντας βασικά το τρίπτυχο της Λογικής, της Ηθικής και της Μεσότητας). Όμως ταυτόχρονα με το τι είμαστε χρήσιμο είναι να διευκρινίσουμε και τι δεν είμαστε. Δηλαδή, τι μας ξεχωρίζει από συγγενικούς και μη χώρους. Σειρά τώρα έχει το ερώτημα, γιατί δεν είμαστε φιλελεύθεροι. Εν συντομία, η απάντηση είναι ακριβώς η παραπάνω: Είναι βασικά ο ρυθμός, και σπανιότερα η κατεύθυνση, της κίνησης που διαφοροποιεί έναν κεντροδεξιό από έναν φιλελεύθερο. Αυτό, τόσο όσον αφορά τα κοινωνικά όσο και τα οικονομικά θέματα.

read more

Στρατηγική Ψυχραιμία μέχρι… νεκρικής ακαμψίας

Στρατηγική! Μια λέξη που αρκετοί χρησιμοποιούν συχνότερα από σχεδόν οποιαδήποτε άλλη στον δημόσιο λόγο τους. Έτσι, μετά την στρατηγική, έχουμε την στρατηγική ψυχραιμία και πολλών άλλων ειδών “στρατηγικούς νεολογισμούς”, που στις πλείστες των περιπτώσεων -αν όχι σε όλες- είναι κενοί νοήματος.

read more

Η εθνική μας μοναξιά

Με αυτά και με αυτά φτάσαμε στο σημείο της θεοποίησης της επιστήμης, επικοινωνίας και των ιδεολογιών. Ξαφνικά κάποιοι απέκτησαν άρτια επιστημονική κατάρτιση σε θέματα ιστορίας, κορονοϊού και όχι μόνο, άλλοι μπέρδεψαν τον θεσμικό τους ρόλο με τον κοινωνικό ακτιβισμό και κάποιοι βάζουν την επικοινωνία πάνω από την πολιτική. Όσο και αν επισκιάζονται τα δύσκολα που έχουμε μπροστά μας από την ομολογουμένως πολύ αποτελεσματική διαχείριση της κυβέρνησης τόσο της πανδημίας όσο και των τουρκικών προκλήσεων στον Έβρο, με όλα τα παραπάνω αντιλαμβάνομαι ότι το μήνυμα, άλλοτε για την επιστήμη, άλλοτε για τον μαρξισμό-διεθνισμό και άλλοτε για τον φιλελευθερισμό-οικουμενισμό, είναι ότι κάποιοι τα έχουν αναγάγει σε «θρησκεία». Και όσοι τα υποστηρίζουν και εκφράζουν μένουν αλώβητοι. Δεν κρίνονται και φυσικά δεν δέχονται και συνέπειες. Εξού και η θεοποίηση τους. Η ελληνική κυβέρνηση, αφενός δεν τα προκαλεί, αφετέρου, όμως, είναι εκείνη που επέλεξε τα πρόσωπα και σε πολλές περιπτώσεις ενθαρρύνει τις επιλογές και πράξεις τους με την απουσία και ενίοτε και παρουσία της.

read more
Follow Us

Γράψου στη λίστα φίλων!