Η πρόταση του Πρωθυπουργού να διεκδικήσει η Άννα Διαμαντοπούλου την ηγεσία του ΟΟΣΑ ξάφνιασε πολλούς, σα να επρόκειτο για έκπληξη. Ήταν όμως;

Ήταν πραγματικά η έκπληξη που δεν περίμενε  ο έλληνας πολίτης ή ο ψηφοφόρος της ΝΔ;

Η λογική, έως σήμερα, της επιλογής στελεχών της κυβέρνησης είναι η ικανότητα, η εμπειρία, η γνώση και η ματιά στο μέλλον. Ίσως κάποια πρόσωπα δεν τα συγκεντρώνουν όλα αυτά μαζι, ίσως κάποιοι διαθέτουν εμπειρία και γνώση, αλλά δε βλέπουν τον ορίζοντα της Ελλάδας σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Ίσως κάποιοι είναι νέοι και δημιουργικοί, αλλά τους βλέπουμε να ολισθαίνουν σε σφάλματα απειρίας. Ίσως κάποιοι διαθέτουν όλα τα παραπάνω, αλλά το παρελθόν τους ή το οικογενειακό τους αποτύπωμα δεν τους επιτρέπει να ξεφύγουν από στερεοτυπικές συμπεριφορές.

Ποιος όμως είναι εκείνος ή εκείνη που, ανεξαρτήτως της συμπάθειας ή αντιπάθειας που μπορεί να τρέφει για εκείνη,  μπορεί να πει ότι η Άννα Διαμαντοπούλου δε διαθέτει όλα τα παραπάνω προσόντα και, επιπλέον, διάφορες αποχρώσεις αυτών, όπως η διορατικότητα, ως μέρος της πείρας, ή η τόλμη ως μέρος της ικανότητας;

Είναι κοινό μυστικό, και δεν το ακούτε πρώτη φορά εδώ, ότι το άνοιγμα της ΝΔ προς το κέντρο είναι μέσα στα – σχεδόν άμεσα – σχέδια του Κυριάκου Μητσοτάκη. Πλήθος επιλογών του σε πρόσωπα, επιβεβαιώνουν αυτήν την προοπτική.

Η επιλογή της Άννας Διαμαντοπούλου έρχεται να ολοκληρώσει και να «σφραγίσει», κατ’ εμέ, μία ολόκληρη πολιτική ανάπτυξης δυνάμεων, την οποία τα ίδια τα κόμματα μπορεί να μην  είναι ώριμα ακόμα να ακολουθήσουν, αλλά τα διακεκριμένα στελέχη τους ανταποκρίνονται στο  κάλεσμα. Η όσμωση αυτή γίνεται βελούδινα και με τρόπο που φαίνεται φυσική και αναμενόμενη. Αυτό συμβαίνει γιατί η μίξη προσώπων με βάση την ικανότητα τους και μόνο, δε γίνεται εν μέσω κάποιου προεκλογικού στρες ή απόδειξης κομματικού έργου.

«Μα δε θέλουμε νέους ανθρώπους; Συνεχώς τους ίδιους θα ανακυκλώνουμε;» μοιάζει να φωνάζουν κάποιοι ουδέτεροι παρατηρητές. Φυσικά και θέλουμε. Μόνο που οι δείκτες του ΟΟΣΑ ασκούν σημαντική επιρροή στην Οικονομία της χώρας μας και  η Άννα Διαμαντοπούλου έχει ήδη το «μαξιλάρι» της θητείας της στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στολισμένο με αρκετές εύφημες μνείες.

Η τεχνική της διεθνούς προσέγγισης εταίρων και συμμάχων για τη χώρα είναι ένα παιχνίδι που απαιτεί εμπειρία, εκτός από ικανότητα και γνώση, μέσα στα γήπεδα της διπλωματίας και της πολιτικής. Όπως δήλωσε, άλλωστε, και ο Στέφανος Μάνος, τα μέλη του ΟΟΣΑ εκπροσωπούν  το 63% του ονομαστικού παγκόσμιου ΑΕΠ.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει να προωθήσει μία σίγουρη υποψηφιότητα, μία υποψηφιότητα που έχει πολλές πιθανότητες να κερδίσει τη μάχη και να αναδείξει τη χώρα μας.

Με όλα τα εθνικά ζητήματα να τρέχουν, με μία πανδημία που επαναπροσδιορίζει την Οικονομία και με το ΣΥΡΙΖΑ να γκρινιάζει γραφικά όσο καταγράφει απώλειες από το χώρο του Κέντρου, όλο και περισσότερο αυτού ου είδους οι κινήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη  καταγράφονται ως επιτυχίες για τη ΝΔ.

Όμως, το όφελος της ΝΔ δεν είναι το μείζον και δεν πρέπει να ενδιαφέρει τον έλληνα πολίτη, όπως και τον κάθε πολίτη της γης για κάθε πολιτικό κόμμα. Εκείνο που πρέπει να μας χαροποιεί, πέραν του προφανούς, δηλαδή μίας πολύ καλής επιλογής ενός υπερκομματικού, ικανού προσώπου, που έρχεται να προστεθεί σε επιλογές όπως η ΠτΔ και υπουργοί της κυβέρνησης, για τα οποία πρόσωπα θεωρήθηκε «κίνηση ματ» η επιλογή τους (τόσο κλισέ, αλλά τόσο ακριβές!),η διεύρυνση του ιδεολογικού φάσματος μέσα σε ένα και μόνο κόμμα, και μάλιστα κυβερνόν, διασφαλίζει τον υπερκομματικό χαρακτήρα του και εκπαιδεύει τους πολίτες σε μία αξιοκρατική προσέγγιση της επιλογής των εκπροσώπων τους.     

Σχετικά Άρθρα

Η Ευρώπη και τα εμβόλια«Στις Βρυξέλλες, κανείς δεν σε ακούει αν ουρλιάζεις»

Η Ευρώπη και τα εμβόλια
«Στις Βρυξέλλες, κανείς δεν σε ακούει αν ουρλιάζεις»

Αυτή την περίοδο ασκείται παντού έντονη κριτική στις Βρυξέλλες, ότι απέτυχαν με την προμήθεια των εμβολίων για την COVID-19. Οι καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων αλλά και η επιμονή της Κομισιόν να αποφασίσει εκείνη αντί για τα Κράτη-Μέλη έφεραν την Ευρώπη τελευταία στην παγκόσμια κούρσα των εμβολιασμών, πίσω όχι μόνο από Αμερική, Κίνα και Ρωσία, αλλά και το Ηνωμένο Βασίλειο ή το Ισραήλ. Με πρόσφατο άρθρο του το politico.eu ρίχνει την ευθύνη προσωπικά στην Πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Άλλο άρθρο έριξε ευθύνες και στην, Κύπρια, Επίτροπο για την Υγεία, Στέλλα Κυριακίδου. Αν κάτι είναι γεγονός, αυτό είναι ότι η Ευρώπη απέτυχε στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Η αληθινή όμως ερώτηση είναι, γιατί φτάσαμε ως εδώ; Τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες; Τα πράγματα είναι πραγματικά απλά: Οι θέσεις είναι δοτές, μη εκλόγιμες. Η «πρωθυπουργός» της Ευρώπης, δηλαδή η Πρόεδρος της Κομισιόν, και οι «υπουργοί» της Ευρώπης, δηλαδή οι Επίτροποι, διορίζονται – δεν εκλέγονται. Και, όπως είναι γνωστό σε καθένα, όποιος διορίζεται οφείλει σε εκείνον που τον διόρισε.

read more
Η Ελλάδα σε έναν πολυπολικό και πολυπολιτισμικό κόσμο

Η Ελλάδα σε έναν πολυπολικό και πολυπολιτισμικό κόσμο

Σε αυτόν λοιπόν τον πολυπολικό κόσμο, ρόλο κλειδί παίζουν οι πολιτισμοί. Κι αυτό γιατί παρόλο που υπήρχε η θεώρηση -και ακόμη κάποιοι το πιστεύουν- ότι τελικά η οικονομία θα υπερισχύσει και θα αμβλύνει τις όποιες διαφορές, αποδεικνύεται ότι αυτό δεν ισχύει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει σύγκρουση, τουλάχιστον επί του παρόντος και σίγουρα όχι με όλους.

read more
Ευρωπαϊκή Ένωση: Χρόνου φείδου ή τέλος χρόνου;

Ευρωπαϊκή Ένωση: Χρόνου φείδου ή τέλος χρόνου;

Αυτή η νέα επιδημία CoV (coronavirus) αποκάλυψε τρία βασικά και διαφορετικά μοντέλα ως αναφορά την κρατική αντίδραση στον ιό: (1) Kομμουνιστικό μοντέλο ή, διαφορετικά, μοντέλο Κίνας: Το συγκεκριμένο μοντέλο βασίστηκε στην έλλειψη διαφάνειας και στη χρησιμοποίηση σκληρών εργαλείων καταστολής για την επιβολή των μέτρων «προστασίας». (2) Αμερικανικό μοντέλο: Ο θρίαμβος του καπιταλισμού και της ελευθερίας. Είναι δύσκολο να σκεφτούμε ένα απαγορευτικό (lockdown) κινέζικου στιλ στη χώρα όπου ισχύει η 1st Amendment στο Αμερικανικό Σύνταγμα και η ελευθερία της οπλοκατοχής. Οι Αμερικανοί παρ΄ όλα αυτά δεν έμειναν άπραγοι, επένδυσαν πραγματικά πολλά χρήματα. Η κυβέρνηση Trump «άνοιξε το πορτοφόλι» και μέσα σε λίγες ημέρες χορήγησε μη επιστρεπτέα επιχορήγηση (κατά το Ελληνικότερο Επιστρεπτέα Προκαταβολή!) 2,5 δις δολάρια σε φαρμακευτικές εταιρείες για να βρουν το εμβόλιο. 3. Ευρωπαϊκό μοντέλο. Υπάρχει βέβαια και το Ευρωπαϊκό μοντέλο: Κάτι ενδιάμεσο μεταξύ των δύο πρώτων, αναφορικά με τις πολιτικές ελευθερίες. Στα οικονομικά, από την άλλη πλευρά, είναι μοναδικό: Σχεδίασε μια χρηματοδότηση τεράστια για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα της τάξης των 750 δισεκατομμυρίων ευρώ, την ανακοίνωσε πριν από το καλοκαίρι με πυροτεχνήματα και για πολιτικούς λόγους διατήρησης ισορροπιών, και την μπλόκαρε πριν από μερικές ημέρες.

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας