Λευκή επιταγή δεν έχει και δεν πρέπει να προσδοκά καμία κυβέρνηση.  Δύναμη εκπροσώπησης δίνουμε κατά την κρίση μας, σε εκείνον που θα τη διαχειριστεί καλύτερα. 

Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που ο πολίτης πρέπει να συναισθανθεί το ρόλο του και να αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να απαιτεί και ότι δεν μπορεί να μπουκώνει με δικαιολογίες την ανάληψη της ευθύνης του για την επιλογή του. Αλλά δεν μπορεί να κάνει και το αντίστροφο, να δικαιολογεί και να αθωώνει λάθη και ολιγωρίες των κυβερνήσεων, εισερχόμενος στη θέση του κυβερνώντος. Αυτό  είναι ένα συχνό λάθος των πολιτών, ιδίως κατά τον πρώτο καιρό διακυβέρνησης του κόμματος που μόλις ψήφισαν. Δημιουργούν και εφευρίσκουν δικαιολογίες, προκειμένου να στηρίξουν τις κινήσεις και τα (λάθος) πεπραγμένα ενός κόμματος που κυβερνάει, την αδυναμία του να επιβάλει αυτονόητες νομοθετικές ρυθμίσεις, την αδυναμία του να διευθύνει τη Διοίκηση, την αδυναμία του να «τα βάλει» με ομάδες πληθυσμού (aka  ψηφοφόρων).

Ο πολίτης δεν πρέπει να δικαιολογεί. Πρέπει να απαιτεί. Το Κράτος πρέπει να έχει συνέχεια, οι τρεις λειτουργίες του πρέπει να είναι ενεργές αενάως. Το πώς θα βρει τον τρόπο μία κυβέρνηση να κάνει έργο, δεν είναι πρόβλημα του πολίτη, είναι πρόβλημα της κυβέρνησης.  

Όμως…

Τι άλλο πρέπει να κάνει μία κυβέρνηση όταν εξάντλησε όλες τις πιθανές δυνατότητες για τη λύση ενός προβλήματος και οι πολίτες δεν ανταποκρίνονται; Πώς θα πρέπει να πράξει, όταν το ίδιο μοντέλο λειτουργεί κανονικά στις άλλες χώρες και σε οποιοδήποτε μήκος και πλάτος της γης, αλλά όχι στη χώρα μας; Να αναλάβουν κάποτε και οι πολίτες τις ευθύνες τους ή οι ευσυνείδητοι από αυτούς  θα ζουν πάντα υπό τη σκιά των «έξυπνων» που υπερβαίνουν το σύστημα;

Όπως σε τόσες άλλες εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής ζωής, οι «μάγκες» και τα «γατόνια» που δεν υπακούν τους νόμους και τους κοινωνικούς κανόνες, που δε γνωρίζουν πώς να διαβιούν μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο, οι αντικοινωνικοί αυτοί τύποι (κι ας είναι κάθε βράδυ έξω και τα σπάνε), αυτή τη φορά έχουν γίνει επικίνδυνοι για την υγεία του διπλανού τους (στην κυριολεξία) και για την ελευθερία του διπλανού τους. Είναι εκείνοι που σου κλέβουν τη δυνατότητα να ζεις ως ελεύθερος γιατί οδηγούν την κοινωνία σε πλήρη παροπλισμό, σε πλήρες πάγωμα ελευθεριών και δικαιωμάτων σου.  Που σου ρουφάνε τον αέρα που αναπνέεις.

Οι εμβολιασμένοι πολίτες έχουν αδιαμφισβήτητα και αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα. Τα δικαιώματα των συνεπών πολιτών που εμβολιάσθηκαν, αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή τον κίνδυνο να υποχωρήσουν έναντι του πλήθους των, από πεποίθηση, μη εμβολιασμένων, κι έτσι όλη η συζήτηση κινείται γυρω από λάθος άξονα. Αντί να συζητάμε για τα δικαίωματα, τάχα, των μη εμβολιασμένων, πρέπει αντιθέτως, να περιφρουρήσουμε και να διαφυλάξουμε τα δικαιώματα του εμβολιασμένου πληθυσμού μας. Ας το δούμε πιο αναλυτικά : 

 

Αντισυνταγματικό είναι να περιορίζεις δικαιώματα πολιτών χωρίς να υπάρχει έκτακτη ανάγκη ή έκτακτες συνθήκες που δικαιολογούν εξαιρετικά, την υποχώρηση των ατομικών ελεύθερων. Αν κατά την έλευση του COVID η ανθρωπότητα ήταν ανοχύρωτη, συνεπώς έπρεπε να επιστρατεύει όλα τα μέσα, ακόμα και τα αντισυνταγματικά, για να προστατέψει την ανθρώπινη ζωή, αυτή τη στιγμή οι συνθήκες που δίνουν προσφορότητα σε οποιαδήποτε υποχώρηση δικαιωμάτων έχει εκλείψει. 

Γιατί έχουν εκλείψει;

Γιατί υπάρχει το εμβόλιο. 

Ελεύθερο. 

Για κάθε πολίτη.  

Δωρεάν. 

Γρήγορο. 

Που ενεργεί άμεσα. 

Που ενεργεί με αποτελεσματικότητα μέχρι 94%.

 

Ανεξάρτητα με τα συναισθήματα που θρέφει ο κάποιος εναντίον του εμβολίου, αυτή τη στιγμή, ο οποιοσδήποτε περιορισμός συνταγματικών ελευθεριών και ατομικών δικαιωμάτων σε εμβολιασμένα άτομα, είναι αντισυνταγματικός. 

Μιλάμε για «εκστρατεία πειθούς» προς τους  αντεμβολιαστές  και, δήθεν, χρειάζεται να τους πείσουμε με «σοβαρά επιχειρήματα»  και όχι υποχρεωτικότητα. Περιττή συζήτηση, θα πω εγώ. Το μεγαλύτερο και σοβαρότερο επιχείρημα είναι η ίδια η ύπαρξη του εμβολίου. Κάθε άλλη συζήτηση παρασύρει το επείγον ζήτημα της δημόσιας υγείας σε επικίνδυνα και οπισθοδρομικά μονοπάτια. 

 

Ο περιορισμός των μετακινήσεων για έναν εμβολιασμένο είναι αντισυνταγματικός, το ίδιο και η υποχρεωτικότητα της μάσκας σε ανοιχτούς χώρους. 

 

Δεν είναι αντισυνταγματική η διενέργεια tests και η  θερμομέτρηση, ιδίως όταν πρέπει να εισέλθει ένα εμβολιασμένο άτομο σε χώρο που δε γνωρίζει την εμβολιαστική «χαρτογράφηση» των ατόμων (πχ, σε ελεύθερους επαγγελματίες που εισέρχονται σε σπίτια ή σε δικηγόρους, που εισέρχονται σε δικαστήρια). Εάν όμως ένας μη εμβολιασμένος εισέλθει σε χώρο που δε γνωρίζει τα εμβολιαστικά δεδομένα του εκεί πληθυσμού, τότε ο εμβολιασμένος που θα τον δεχθεί στο γραφείο του δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει test.  Γιατί έχει κάνει την ύστατη προσπάθεια για να προστατεύσει τους εισερχόμενους στο χώρο του : εμβολιάστηκε. Αντιθέτως, δε θα παραβιάσει κανένα δικαίωμα του μη εμβολιασμένου, αν του δείξει την πόρτα της εξόδου.

 

Δε θα κλείσω με την προτροπή «εμβολιαστείτε». Θα ζητήσω όμως από το Κράτος να αφήσει τα πάντα ελεύθερα και ανοιχτά. Το μαγικό χέρι της ζωής, θα ρυθμίσει την κατάσταση πολύ γρήγορα. Ας μην ξεχνάμε τις οικονομικές και κοινωνικές ανατροπές που έφερε στην Αγγλία η επιδημία της πανούκλας το Μεσαίωνα…

Σχετικά Άρθρα

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Διάβασα με περιέργεια το άρθρο του Inside Story, «Με την όπισθεν η δημοκρατία στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της πανδημίας». Σε αυτό η δημοσιογράφος αναρωτιέται αν «μπορεί να ανταποκριθεί η χώρα αποτελεσματικά στην κρίση του κορονοϊού χωρίς να υπονομεύσει την ελευθερία των πολιτών, τα δημοκρατικά κεκτημένα και τα ανθρώπινα δικαιώματα», και μας πληροφορεί ότι «ένα σουηδικό ερευνητικό ινστιτούτο την κατέταξε στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης». Παραξενεύτηκα, είναι η αλήθεια. Από όσο έχω ο ίδιος δει και ζήσει, τα μέτρα στην Ελλάδα δεν διέφεραν σε τίποτα από εκείνα των υπόλοιπων Ευρωπαίων. Γιατί, επομένως, στον χάρτη παρουσιαζόμαστε εμείς μωβ και οι Γερμανοί πράσινοι;

read more
Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Από την άλλη, ο Francis Fukuyama ισχυρίζεται πως η εθνική κουλτούρα κάθε λαού ασκεί διακριτική αλλά πολύ αποφασιστική επιρροή στο μέγεθος των εταιρειών. Και εμείς δεν έχουμε να επιδείξουμε παρά μόνο οικογενειακές, στο σύνολο τους, επιχειρήσεις, με έντονα στοιχεία εσωστρέφειας και διαχρονική τους αδυναμία την απαλλαγή της σχέσης τους με και από το κράτος. Ακόμη και αυτές που θεωρούνται μεγάλες, για τα ελληνικά δεδομένα, αποτελούν μεσαίες ή μικρές σε σύγκριση με τις αντίστοιχες της παγκόσμιας αγοράς. Η δε μεταποιητική βιομηχανία περιορίζεται, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, στους κλάδους της κλωστοϋφαντουργίας, μεταλλουργίας, ορυκτέλαιων πετρελαίου, φαρμάκου, χαλυβουργίας και τροφίμων και ποτών. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΟΒΕ, στο σύνολο της η συμβολή της βρίσκεται περίπου στο 8% του ΑΕΠ, τη στιγμή που στο μέσο όρο των χωρών της ΕΕ βρίσκεται στο 15% περίπου, με στόχο να φτάσει στο 20%.
Έχει δημιουργηθεί δε η διαχρονική εικόνα στον Έλληνα, και για αυτό το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης φέρει η Αριστερά, ότι η επιχειρηματικότητα και μεταποιητική βιομηχανία γεννούν την φτώχεια και καταστροφή και το κράτος την ευημερία. Ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι η επιχειρηματικότητα και η μεταποιητική βιομηχανία αλλά η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών που γεννάει τη φτώχεια ή την ευημερία. Τα σημερινό μοντέλο θεσμών έχει τις ρίζες του στο κυρίαρχο Αριστερό παρελθόν εδώ και σαράντα χρόνια τώρα πια, επειδή, όταν μια κοινωνία οργανώνεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αυτός τείνει να διαιωνίζεται. Και μολονότι το ατομικό ταλέντο είναι σημαντικό σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας, δεν υπάρχει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο προκειμένου το ταλέντο να μετασχηματιστεί σε θετική δύναμη. Και πώς θα αλλάξει η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών όταν από την Αριστερά ακόμα και η λέξη ταλέντο ή η αριστεία χλευάζεται!

read more
Crash Test για την Υπουργό: Μέρος Ι

Crash Test για την Υπουργό: Μέρος Ι

Η σκέψη για αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος υπάρχει από την πρώτη ημέρα (κυριολεκτικά) της διακυβέρνησης της χώρας από την παρούσα κυβέρνηση. Η ανάγκη για αυτονομία και ενδυνάμωση της σχολικής μονάδας υπήρξε ένα από τα κεντρικά θέματα της προεκλογικής περιόδου και παρέμεινε στο επίκεντρο του αρμόδιου Υπουργείου μέχρι την ανατροπή που επέφερε στη λειτουργία των σχολείων (και όχι μόνο) η πανδημία του covid19. Με ένα νέο νομοσχέδιο επιχειρείται να επιλυθούν, κάποια από τα πιο καίρια και διαχρονικά προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης. Πράγματι, διαχρονικά και μακροχρόνια, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από ακαμψία και άρνηση εκσυγχρονισμού, διακατεχόμενο ταυτόχρονα από ένα σύνδρομο συνδικαλιστικής εμμονής, αφού υπάρχει και δουλεύει ως αυτοσκοπός, όχι για τα παιδιά, αλλά για τους εκπαιδευτικούς των σχολείων και των φροντιστηρίων. Να δούμε όμως ποιες είναι οι πιο σημαντικές ρυθμίσεις του Νομοσχεδίου για την «Αναβάθμιση του Σχολείου και την Ενδυνάμωση των Εκπαιδευτικών».

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας