Δεν υπάρχει λόγος να αρχίσω από τα προφανή: Στην παραπάνω φωτογραφία από τις συγκεντρώσεις της Αριστεράς την εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα θα επανέλθω αργότερα. Για την ώρα θα ήθελα να υπενθυμίσω ένα άλλο περιστατικό που συνέβη τον περασμένο Σεπτέμβριο: Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έβγαλε ψήφισμα που καταδίκαζε τα πολιτικά άκρα, τόσο τον φασισμό όσο και τον κομμουνισμό, με αφορμή μια επέτειο από την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το υπερψήφισαν 535 ευρωβουλευτές, δηλαδή σχεδόν το σύνολο των ευρωπαίων. Μεταξύ των ελάχιστων αρνητικών ψήφων (66 κατά, 52 λευκών) βρέθηκαν σχεδόν όλες(!) οι ψήφοι των Ελλήνων ευρωβουλευτών, περιλαμβανομένων μάλιστα και κάποιων της Νέας Δημοκρατίας! Για το περιστατικό δεν χρειάζεται να επεκταθώ επειδή τα πνεύματα στη συνέχεια οξύνθηκαν, όμως δεν μπορώ παρά να σημειώσω ότι μεταξύ των επιχειρημάτων της αρνητικής ψήφου ήταν ρητά ο «σεβασμός στους συναδέλφους των ευρωπαϊκών κομμουνιστικών κομμάτων».

 

Στην Ελλάδα η Αριστερά απολαμβάνει μια ιδιαίτερη ασυλία. Αριστεροί επιχειρηματίες (περιλαμβανομένων «επίσημων» εφημερίδων) δεν πληρώνουν τους υπαλλήλους τους ή αναλαμβάνουν αμφισβητήσιμες επιχειρηματικές κινήσεις, όμως σπάνια τραβούν την προσοχή – και σίγουρα όχι τόσο όσο οι αντίστοιχοί τους δεξιοί. Έχουμε απομείνει το μοναδικό ευρωπαϊκό κράτος με πολιτική, αριστερή, τρομοκρατία εν έτει 2020 και ενώ όλη η υπόλοιπη Ευρώπη έχει απομακρυνθεί από αυτήν εδώ και τουλάχιστον τριάντα χρόνια, εδώ τους τρομοκράτες υπερασπίζονται σε δικαστήρια και στη Βουλή βουλευτές και υπουργοί. Είμαστε το μοναδικό ευρωπαϊκό κράτος με κατεστραμμένα πανεπιστήμια εξαιτίας αριστερών δράσεων όμως επιμένουμε είτε να κλείνουμε τα μάτια είτε, στην καλύτερη περίπτωση, να λαμβάνουμε το φαινόμενο ως δεδομένο και να προσπαθούμε να το παρακάμψουμε. Και τώρα, χτες στην πλατεία Συντάγματος είχαμε κατάφωρα παράνομο εορτασμό εργατικής Πρωτομαγιάς εν μέσω απαγόρευσης κυκλοφορίας και η ελληνική πολιτεία απλά κούνησε το κεφάλι με κατανόηση.

 

Απολαμβάνει κανείς άλλος παρόμοια ασυλία στην Ελλάδα σήμερα; Ναι, η Εκκλησία. Και εκεί συχνά προτιμούμε να μην κοιτάξουμε το πρόβλημα στα μάτια. Όμως, εκεί τουλάχιστον, ακριβώς επειδή είναι εντοπισμένο πρόβλημα, τόσο η κυβέρνηση όσο η ίδια η Εκκλησία αλλά τελικά και καθένας από εμάς κάνει ό,τι μπορεί για να το αντιμετωπίσει. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της κρίσης του κορωνοϊού οι εκκλησίες, μετά από πολλές προσπάθειες και όχι χωρίς παρατράγουδα, παρέμειναν κλειστές. Να σημειωθεί άλλωστε ότι δεν επιτράπηκε η προσέλευση στους πιστούς τη Μ. Εβδομάδα ούτε με μάσκες και επισημειώσεις στο έδαφος που να σταθεί καθένας τους, επομένως Αριστερά – Εκκλησία, 1-0.

 

Αφού σημειώσαμε τα παραπάνω μπορούμε τώρα να γυρίσουμε στην παραπάνω φωτογραφία. Σε μένα η φωτογραφία δεν θυμίζει σοβιετία ή Βόρεια Κορέα αλλά αποτελεί έμπρακτη απόδειξη ότι η Αριστερά είναι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θρησκεία. Δεν αποτελεί πολιτική παράταξη ούτε φυσικά πολιτικό κόμμα, δεν προτείνει πολιτικές λύσεις, δεν επιθυμεί τη δημιουργία πολιτών και την ενεργή συμμετοχή στα κοινά για την εξεύρεση πολιτικών λύσεων. Όχι. Είναι θρησκεία που απαιτεί τυφλή αποδοχή και υπακοή στο δόγμα, τυφλή υποταγή και πειθαρχία στον οργανισμό που διακινεί και διαμορφώνει το δόγμα, απώλεια της προσωπικής και ατομικής αξιοπρέπειας υπέρ ενός ανώτερου σκοπού. Οι άνθρωποι που καταδέχτηκαν να τοποθετηθούν σε προσημειωμένες θέσεις φορώντας μάσκες ώστε να επιτύχουν έναν στόχο δεν είναι ανεξάρτητα σκεπτόμενοι πολίτες. Είναι πιστοί, και μάλιστα φανατικοί. Ο χριστιανισμός στηρίχτηκε σε τέτοιους για να επικρατήσει σε ένα εχθρικό ή αδιάφορο περιβάλλον – κάποιοι ήταν στυλίτες ή πήγαν να ζήσουν στην έρημο. Οι σύγχρονοι αντίστοιχοί τους δεν συναντώνται σήμερα μόνο στα μοναστήρια και στις σκήτες αλλά και στην πλατεία Συντάγματος, την Εργατική Πρωτομαγιά του 2020.

 

Η κατανόηση της πραγματικής φύσης της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι απαραίτητη, επειδή ολόκληρο το ελληνικό πολιτικό φάσμα αριστερά του κέντρου προσδιορίζεται από τη σχέση καθενός, ατομικά και συλλογικά, με το ΚΚΕ. Η ελληνική Αριστερά προέρχεται άμεσα ή έμμεσα από το ΚΚΕ, δεν είναι δηλαδή σοσιαλδημοκρατική: Ας μην ξεχνάμε ότι πριν λίγες δεκαετίες ο ΣΥΡΙΖΑ λεγόταν «ΚΚΕ Εσωτερικού» και ότι όλα τα ιστορικά στελέχη του προέρχονται από αυτόν τον χώρο. Η ιδεολογία αυτού του χώρου πάλι συγγενεύει όχι με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Βόρειας Ευρώπης (πχ. Γερμανίας) αλλά με τον Ευρωκομμουνισμό της Ιταλίας (και σε κάποιο βαθμό της Γαλλίας). Αυτό άλλωστε, πιο πρόσφατα, αποδεικνύεται με την άβολη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην ευρωβουλή. Εξίσου να μην ξεχνάμε ότι το ίδιο το ΠΑΣΟΚ ήταν «σοσιαλιστικό» κόμμα (εκτός από το όνομά του και με ρητές δηλώσεις του ιστορικού αρχηγού του) και όχι σοσιαλδημοκρατικό, όσο κι αν προσπάθησαν κάποιοι το 1990 να το αλλάξουν. Σε αυτό το πνεύμα, ο κ.Κουτσούμπας χτες είπε ότι η απάντηση στα σύγχρονα προβλήματα είναι ο «Σοσιαλισμός» και επανέφερε το παλιό (Καστοριαδικό) «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», επιχειρώντας να επανενώσει ένα πολιτικό τόξο πενήντα και πλέον ετών. Οι ρίζες επομένως ολόκληρου του ελληνικού πολιτικού φάσματος αριστερά του κέντρου είναι κομμουνιστικές. Μπορεί κάποιος να αποδέχεται ή να μην αποδέχεται τη χθεσινή εκδήλωση στο Σύνταγμα, αλλά το DNA είναι κοινό. Ο τρόπος σκέψης μοιάζει – μπορεί να διαφέρει στο συμπέρασμα, αλλά οι απαρχές είναι κοινές.

 

 

Σχετικά Άρθρα

Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Τη στιγμή που απειλείται η εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα της χώρας, που μαζί με τις εθνικές, αναμένεται εξαιτίας των μέτρων για την καταπολέμηση της πανδημίας να βιώσει μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές προκλήσεις στην ιστορία της, ακολουθουμένη από μια εξίσου σοβαρή οικονομική κρίση, στη δημοσιότητα έχουν επικρατήσει η υπόθεση ενός κατηγορούμενου ως παιδεραστή και η απεργία πείνας ενός καταδικασμένου κατά συρροή δολοφόνου και τρομοκράτη.
Αυτό δείχνει δυο πράγματα. Αφενός την και ιδεολογική κατάρρευση της αριστεράς και αφετέρου, με την ανοχή ή και «βόλεμα» της κεντροδεξιάς, την επικράτηση κάθε φορά της αριστερής ατζέντας. Έχουμε πραγματικά καταλάβει με τι κάθε φορά συμβιβαζόμαστε, σε τι κατάντια μας έχει οδηγήσει αυτό αλλά και τι κινδύνους εγκυμονεί;

read more
Metoo στην Ελλάδα: Η επόμενη μέρα

Metoo στην Ελλάδα: Η επόμενη μέρα

Η χιονοστιβάδα των καταγγελιών στο χώρο του ελληνικού θεάτρου, θα έλεγα καλλιτεχνικού χώρου, αφού προβλέπεται να εμφανιστεί σωρεία νέων καταγγελιών, είναι από μόνο του ένα σοκαριστικό γεγονός. Πόσα νέα παιδιά με ταλέντο απευθύνονται σε εγνωσμένης αξίας καλλιτέχνες και εναποθέτουν τις ελπίδες τους στα χέρια τους, με αποτέλεσμα, είτε να φεύγουν τρέχοντας από το επάγγελμα, προκειμένου να διαχειριστούν το τραύμα τους, είτε να παραμείνουν, ελπίζοντας ότι θα ανακάμψουν και ότι η κόλαση που πέρασαν, τουλάχιστον κάτι απέδωσε. Αυτό, το τελευταίο, είναι και ο ορισμός της αλλοτρίωσης που επιφέρει σε έναν άνθρωπο η βία.
Εάν όμως είχαμε ως χώρα νομικές και δεοντολογικές δικλείδες, θα απέτρεπαν ένα τέρας, που ενδύεται το σκηνοθέτη ή το συνθέτη ή το διανοούμενο από το να καλέσει ή, αντίστοιχα, ένα νέο παιδί από το να σπεύσει στο σπίτι του πρώτου, επειδή δήθεν θέλει να του κάνει εκτάκτως audition;

read more
Η Ευρώπη και τα εμβόλια«Στις Βρυξέλλες, κανείς δεν σε ακούει αν ουρλιάζεις»

Η Ευρώπη και τα εμβόλια
«Στις Βρυξέλλες, κανείς δεν σε ακούει αν ουρλιάζεις»

Αυτή την περίοδο ασκείται παντού έντονη κριτική στις Βρυξέλλες, ότι απέτυχαν με την προμήθεια των εμβολίων για την COVID-19. Οι καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων αλλά και η επιμονή της Κομισιόν να αποφασίσει εκείνη αντί για τα Κράτη-Μέλη έφεραν την Ευρώπη τελευταία στην παγκόσμια κούρσα των εμβολιασμών, πίσω όχι μόνο από Αμερική, Κίνα και Ρωσία, αλλά και το Ηνωμένο Βασίλειο ή το Ισραήλ. Με πρόσφατο άρθρο του το politico.eu ρίχνει την ευθύνη προσωπικά στην Πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Άλλο άρθρο έριξε ευθύνες και στην, Κύπρια, Επίτροπο για την Υγεία, Στέλλα Κυριακίδου. Αν κάτι είναι γεγονός, αυτό είναι ότι η Ευρώπη απέτυχε στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Η αληθινή όμως ερώτηση είναι, γιατί φτάσαμε ως εδώ; Τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες; Τα πράγματα είναι πραγματικά απλά: Οι θέσεις είναι δοτές, μη εκλόγιμες. Η «πρωθυπουργός» της Ευρώπης, δηλαδή η Πρόεδρος της Κομισιόν, και οι «υπουργοί» της Ευρώπης, δηλαδή οι Επίτροποι, διορίζονται – δεν εκλέγονται. Και, όπως είναι γνωστό σε καθένα, όποιος διορίζεται οφείλει σε εκείνον που τον διόρισε.

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας