Είμαι στο αυτοκίνητο και, ως συνήθως, ακούω ραδιόφωνο. Ξαφνικά, «παίζει» διαφήμιση (λόγω εποχής) για σπουδές σε ιδιωτική σχολή που δίδει «Πτυχίο αναγνωρισμένο από το κράτος». Το επαναλαμβάνει, δε, μερικές φορές ακόμα, έτσι για να το εμπεδώσει ο ακροατής, σαν αυτό να είναι το βασικό πλεονέκτημα του πτυχίου που παρέχει αυτή η σχολή στους αποφοίτους της.

Ακούγοντας τη διαφήμιση αναρωτιέμαι αν πράγματι ισχύει αυτό, αν τελικά αυτό είναι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των σπουδών στην σχολή αυτή. Πότε εντυπώθηκε στο μυαλό του Έλληνα, πότε καταγράφηκε στο DNA του, η απαραίτητη εκπαιδευτική προδιαγραφή «αναγνωρισμένο από το ελληνικό δημόσιο» και πώς αυτή η καταγραφή μεταδίδεται στις επόμενες γενιές.

Σκέφτομαι επίσης ότι ανοίγουν τα σχολεία και οι γονείς γύρω μου, στο Γυμνάσιο αλλά κυρίως στο Λύκειο, έχουν επιβάλλει ήδη στα παιδιά τους να ξεκινήσουν φροντιστήριο στα τέσσερα μαθήματα της (υποθετικής) κατεύθυνσης τους, με ένα ιδιαίτερο άγχος για την Έκθεση (ο γνωστός μπαμπούλας) και σκέφτομαι ότι από τα δικά μου χρόνια του σχολείου δεν έχει αλλάξει τίποτα. Μια ολόκληρη γενιά μετά και η ιδιωτική εκπαίδευση παραμένει το απαραίτητο συμπλήρωμα των βασικών σπουδών κάθε μαθητή και μαθήτριας στην Ελλάδα σήμερα.

Λοιπόν, δεν έχει αλλάξει τίποτα, μόνο η συμπλήρωση του μηχανογραφικού και η πληθώρα των Πανεπιστημίων που δίνουν σε όλους πια, τη δυνατότητα κάπου να περάσουν για να αποκτήσουν το πολυπόθητο πτυχίο «αναγνωρισμένο από το ελληνικό δημόσιο».   

Καλό είναι να υπάρχουν πολλά Πανεπιστήμια, αλλά αυτό από μόνο του δε λέει τίποτα. Εάν αναβαθμίζουμε τα ΤΕΙ σε ΑΕΙ χωρίς να δημιουργήσουμε τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την πραγματική αναβάθμιση τους, απλά δημιουργούμε ευχαριστημένους «πελάτες», τους γονείς που πιστεύουν ότι επετέλεσαν επάξια το έργο της ανατροφής του παιδιού τους και του παιδιού, νέου ψηφοφόρου, που πίστεψε ότι αξίζει να μετέχει της ακαδημαϊκής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Θα πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε αν θέλουμε η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση που παρέχει η χώρα μας στους πολίτες της να προσδίδει υπεραξία στο απολυτήριο Λυκείου και εάν αυτό το απολυτήριο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως πιστοποίηση κάποιων εξειδικευμένων γνώσεων που θα βοηθήσουν στην ανεύρεση εργασίας του κατόχου του και στην παραγωγή της χώρας δυναμικό με κατάρτιση.

Τα πολλαπλά και πολύπλοκα προβλήματα της ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, όπου κάθε φορά που αναφέρεται η λέξη «ιδιωτικό», κεραυνός εξ ουρανού με το ανάλογο ηχητικό εφέ, αναλαμβάνει την τιμωρία του ασεβούς), καλείται να λύσει και να δώσει προοπτικές για περαιτέρω λύσεις, ο νέος νόμος (Ν. 4713/2020 ΦΕΚ 147/Α/29.7.20).

Το ζητούμενο στο νέο νόμο, πέραν των λύσεων που επιχειρεί να δώσει, είναι η  απενοχοποίηση  της ιδιωτικής παιδείας και η ένταξη της σε ένα πλαίσιο εθνικού σχεδιασμού. Δε νοείται να μιλούν  πάντα οι πολιτικοί μας για «σύστημα δημόσιας παιδείας», λες και τα ιδιωτικά σχολεία δεν παρέχουν δημόσιο αγαθό και, μάλιστα, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη και την δημιουργία θέσεων εργασίας που αδυνατεί να καλύψει το δημόσιο.

Όλα αυτά δείχνει να αξιολογεί ο νέος νόμος και, μια και χάθηκε για μία ακόμη δεκαετία η δυνατότητα δημιουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων στέλνοντας δωράκι bonus ΑΕΠ στην Κύπρο και στα Βαλκάνια, περισώζει όσα μπορεί να περισώσει, δηλαδή την αναβάθμιση και την αυτοτέλεια των ιδιωτικών σχολείων,

 Οι αλλαγές που επιφέρει έχουν να κάνουν με την αξιολόγηση των καθηγητών, την απαγκίστρωση των οργανισμών από πρακτικές δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας σε καθηγητές και προσωπικό (βέβαια, και πάλι με κριτήρια δημοσίου, αλλά έτσι διασφαλίζεται και μία αντικειμενική και ίση μεταχείριση του προσωπικού), την πρόσθετη αμοιβή του προσωπικού, εφόσον προβλέπονται επιπλέον ώρες διδασκαλίας, εκφεύγοντας από τον αποκλεισμό αυτής της δυνατότητας του προηγούμενου νόμου, αλλά και δυνατότητα μειωμένης απασχόλησης, στο μοντέλο που επιθυμεί ο κάθε καθηγητής. Την από-δημοσιοϋπαλληλοποίηση των ιδιωτικών σχολείων, τουλάχιστο έως ένα βαθμό, καθότι υπάρχουν και κριτήρια ποιοτικής αξιολόγησης τα οποία άπτονται διεθνών προτύπων που μόνο κρατικά μπορούν να ελεγχθούν.   

Τι θα επιφέρει στην καθημερινότητα των μαθητών των ιδιωτικών σχολείων; Ανάπτυξη των (πολυπόθητων) νέων και χρήσιμων δεξιοτήτων, των οποίων η έλλειψη καθιστούσε μέχρι σήμερα τους αποφοίτους των σχολείων μας ελλειμματικούς στη διεθνή κατάταξη.  Νέες δυνατότητες μάθησης μέσω νέων αντικειμένων, νέες προσλήψεις καθηγητών εξειδικευμένων σε ειδικότερα αντικείμενα, επισταμένη εκμάθηση μέσω ενισχυτικής διδασκαλίας που, επιτέλους, απενοχοποιείται. Τέλος, επιχειρείται σοβαρά για πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες, η αποσύνδεση του μοντέλου εκπαίδευσης από τη λογική της «προετοιμασίας για τις πανελλαδικές και μόνο». Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα αποκτήσει αυθύπαρκτη αξία και ελπίζουμε να έρθει εκείνη η μέρα που  τα δημόσια σχολεία θα λειτουργήσουν ανταγωνιστικά και θα αναβαθμίσουν αναλόγως το πρόγραμμα σπουδών τους, κάτι για το οποίο όλοι εμείς οι φορολογούμενοι πληρώνουμε αδρά, είτε χρησιμοποιούμε το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης, είτε όχι.

Σχετικά Άρθρα

Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Τη στιγμή που απειλείται η εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα της χώρας, που μαζί με τις εθνικές, αναμένεται εξαιτίας των μέτρων για την καταπολέμηση της πανδημίας να βιώσει μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές προκλήσεις στην ιστορία της, ακολουθουμένη από μια εξίσου σοβαρή οικονομική κρίση, στη δημοσιότητα έχουν επικρατήσει η υπόθεση ενός κατηγορούμενου ως παιδεραστή και η απεργία πείνας ενός καταδικασμένου κατά συρροή δολοφόνου και τρομοκράτη.
Αυτό δείχνει δυο πράγματα. Αφενός την και ιδεολογική κατάρρευση της αριστεράς και αφετέρου, με την ανοχή ή και «βόλεμα» της κεντροδεξιάς, την επικράτηση κάθε φορά της αριστερής ατζέντας. Έχουμε πραγματικά καταλάβει με τι κάθε φορά συμβιβαζόμαστε, σε τι κατάντια μας έχει οδηγήσει αυτό αλλά και τι κινδύνους εγκυμονεί;

read more
Metoo στην Ελλάδα: Η επόμενη μέρα

Metoo στην Ελλάδα: Η επόμενη μέρα

Η χιονοστιβάδα των καταγγελιών στο χώρο του ελληνικού θεάτρου, θα έλεγα καλλιτεχνικού χώρου, αφού προβλέπεται να εμφανιστεί σωρεία νέων καταγγελιών, είναι από μόνο του ένα σοκαριστικό γεγονός. Πόσα νέα παιδιά με ταλέντο απευθύνονται σε εγνωσμένης αξίας καλλιτέχνες και εναποθέτουν τις ελπίδες τους στα χέρια τους, με αποτέλεσμα, είτε να φεύγουν τρέχοντας από το επάγγελμα, προκειμένου να διαχειριστούν το τραύμα τους, είτε να παραμείνουν, ελπίζοντας ότι θα ανακάμψουν και ότι η κόλαση που πέρασαν, τουλάχιστον κάτι απέδωσε. Αυτό, το τελευταίο, είναι και ο ορισμός της αλλοτρίωσης που επιφέρει σε έναν άνθρωπο η βία.
Εάν όμως είχαμε ως χώρα νομικές και δεοντολογικές δικλείδες, θα απέτρεπαν ένα τέρας, που ενδύεται το σκηνοθέτη ή το συνθέτη ή το διανοούμενο από το να καλέσει ή, αντίστοιχα, ένα νέο παιδί από το να σπεύσει στο σπίτι του πρώτου, επειδή δήθεν θέλει να του κάνει εκτάκτως audition;

read more
Η Ευρώπη και τα εμβόλια«Στις Βρυξέλλες, κανείς δεν σε ακούει αν ουρλιάζεις»

Η Ευρώπη και τα εμβόλια
«Στις Βρυξέλλες, κανείς δεν σε ακούει αν ουρλιάζεις»

Αυτή την περίοδο ασκείται παντού έντονη κριτική στις Βρυξέλλες, ότι απέτυχαν με την προμήθεια των εμβολίων για την COVID-19. Οι καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων αλλά και η επιμονή της Κομισιόν να αποφασίσει εκείνη αντί για τα Κράτη-Μέλη έφεραν την Ευρώπη τελευταία στην παγκόσμια κούρσα των εμβολιασμών, πίσω όχι μόνο από Αμερική, Κίνα και Ρωσία, αλλά και το Ηνωμένο Βασίλειο ή το Ισραήλ. Με πρόσφατο άρθρο του το politico.eu ρίχνει την ευθύνη προσωπικά στην Πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Άλλο άρθρο έριξε ευθύνες και στην, Κύπρια, Επίτροπο για την Υγεία, Στέλλα Κυριακίδου. Αν κάτι είναι γεγονός, αυτό είναι ότι η Ευρώπη απέτυχε στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Η αληθινή όμως ερώτηση είναι, γιατί φτάσαμε ως εδώ; Τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες; Τα πράγματα είναι πραγματικά απλά: Οι θέσεις είναι δοτές, μη εκλόγιμες. Η «πρωθυπουργός» της Ευρώπης, δηλαδή η Πρόεδρος της Κομισιόν, και οι «υπουργοί» της Ευρώπης, δηλαδή οι Επίτροποι, διορίζονται – δεν εκλέγονται. Και, όπως είναι γνωστό σε καθένα, όποιος διορίζεται οφείλει σε εκείνον που τον διόρισε.

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας