Είμαι στο αυτοκίνητο και, ως συνήθως, ακούω ραδιόφωνο. Ξαφνικά, «παίζει» διαφήμιση (λόγω εποχής) για σπουδές σε ιδιωτική σχολή που δίδει «Πτυχίο αναγνωρισμένο από το κράτος». Το επαναλαμβάνει, δε, μερικές φορές ακόμα, έτσι για να το εμπεδώσει ο ακροατής, σαν αυτό να είναι το βασικό πλεονέκτημα του πτυχίου που παρέχει αυτή η σχολή στους αποφοίτους της.

Ακούγοντας τη διαφήμιση αναρωτιέμαι αν πράγματι ισχύει αυτό, αν τελικά αυτό είναι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των σπουδών στην σχολή αυτή. Πότε εντυπώθηκε στο μυαλό του Έλληνα, πότε καταγράφηκε στο DNA του, η απαραίτητη εκπαιδευτική προδιαγραφή «αναγνωρισμένο από το ελληνικό δημόσιο» και πώς αυτή η καταγραφή μεταδίδεται στις επόμενες γενιές.

Σκέφτομαι επίσης ότι ανοίγουν τα σχολεία και οι γονείς γύρω μου, στο Γυμνάσιο αλλά κυρίως στο Λύκειο, έχουν επιβάλλει ήδη στα παιδιά τους να ξεκινήσουν φροντιστήριο στα τέσσερα μαθήματα της (υποθετικής) κατεύθυνσης τους, με ένα ιδιαίτερο άγχος για την Έκθεση (ο γνωστός μπαμπούλας) και σκέφτομαι ότι από τα δικά μου χρόνια του σχολείου δεν έχει αλλάξει τίποτα. Μια ολόκληρη γενιά μετά και η ιδιωτική εκπαίδευση παραμένει το απαραίτητο συμπλήρωμα των βασικών σπουδών κάθε μαθητή και μαθήτριας στην Ελλάδα σήμερα.

Λοιπόν, δεν έχει αλλάξει τίποτα, μόνο η συμπλήρωση του μηχανογραφικού και η πληθώρα των Πανεπιστημίων που δίνουν σε όλους πια, τη δυνατότητα κάπου να περάσουν για να αποκτήσουν το πολυπόθητο πτυχίο «αναγνωρισμένο από το ελληνικό δημόσιο».   

Καλό είναι να υπάρχουν πολλά Πανεπιστήμια, αλλά αυτό από μόνο του δε λέει τίποτα. Εάν αναβαθμίζουμε τα ΤΕΙ σε ΑΕΙ χωρίς να δημιουργήσουμε τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την πραγματική αναβάθμιση τους, απλά δημιουργούμε ευχαριστημένους «πελάτες», τους γονείς που πιστεύουν ότι επετέλεσαν επάξια το έργο της ανατροφής του παιδιού τους και του παιδιού, νέου ψηφοφόρου, που πίστεψε ότι αξίζει να μετέχει της ακαδημαϊκής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Θα πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε αν θέλουμε η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση που παρέχει η χώρα μας στους πολίτες της να προσδίδει υπεραξία στο απολυτήριο Λυκείου και εάν αυτό το απολυτήριο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως πιστοποίηση κάποιων εξειδικευμένων γνώσεων που θα βοηθήσουν στην ανεύρεση εργασίας του κατόχου του και στην παραγωγή της χώρας δυναμικό με κατάρτιση.

Τα πολλαπλά και πολύπλοκα προβλήματα της ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, όπου κάθε φορά που αναφέρεται η λέξη «ιδιωτικό», κεραυνός εξ ουρανού με το ανάλογο ηχητικό εφέ, αναλαμβάνει την τιμωρία του ασεβούς), καλείται να λύσει και να δώσει προοπτικές για περαιτέρω λύσεις, ο νέος νόμος (Ν. 4713/2020 ΦΕΚ 147/Α/29.7.20).

Το ζητούμενο στο νέο νόμο, πέραν των λύσεων που επιχειρεί να δώσει, είναι η  απενοχοποίηση  της ιδιωτικής παιδείας και η ένταξη της σε ένα πλαίσιο εθνικού σχεδιασμού. Δε νοείται να μιλούν  πάντα οι πολιτικοί μας για «σύστημα δημόσιας παιδείας», λες και τα ιδιωτικά σχολεία δεν παρέχουν δημόσιο αγαθό και, μάλιστα, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη και την δημιουργία θέσεων εργασίας που αδυνατεί να καλύψει το δημόσιο.

Όλα αυτά δείχνει να αξιολογεί ο νέος νόμος και, μια και χάθηκε για μία ακόμη δεκαετία η δυνατότητα δημιουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων στέλνοντας δωράκι bonus ΑΕΠ στην Κύπρο και στα Βαλκάνια, περισώζει όσα μπορεί να περισώσει, δηλαδή την αναβάθμιση και την αυτοτέλεια των ιδιωτικών σχολείων,

 Οι αλλαγές που επιφέρει έχουν να κάνουν με την αξιολόγηση των καθηγητών, την απαγκίστρωση των οργανισμών από πρακτικές δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας σε καθηγητές και προσωπικό (βέβαια, και πάλι με κριτήρια δημοσίου, αλλά έτσι διασφαλίζεται και μία αντικειμενική και ίση μεταχείριση του προσωπικού), την πρόσθετη αμοιβή του προσωπικού, εφόσον προβλέπονται επιπλέον ώρες διδασκαλίας, εκφεύγοντας από τον αποκλεισμό αυτής της δυνατότητας του προηγούμενου νόμου, αλλά και δυνατότητα μειωμένης απασχόλησης, στο μοντέλο που επιθυμεί ο κάθε καθηγητής. Την από-δημοσιοϋπαλληλοποίηση των ιδιωτικών σχολείων, τουλάχιστο έως ένα βαθμό, καθότι υπάρχουν και κριτήρια ποιοτικής αξιολόγησης τα οποία άπτονται διεθνών προτύπων που μόνο κρατικά μπορούν να ελεγχθούν.   

Τι θα επιφέρει στην καθημερινότητα των μαθητών των ιδιωτικών σχολείων; Ανάπτυξη των (πολυπόθητων) νέων και χρήσιμων δεξιοτήτων, των οποίων η έλλειψη καθιστούσε μέχρι σήμερα τους αποφοίτους των σχολείων μας ελλειμματικούς στη διεθνή κατάταξη.  Νέες δυνατότητες μάθησης μέσω νέων αντικειμένων, νέες προσλήψεις καθηγητών εξειδικευμένων σε ειδικότερα αντικείμενα, επισταμένη εκμάθηση μέσω ενισχυτικής διδασκαλίας που, επιτέλους, απενοχοποιείται. Τέλος, επιχειρείται σοβαρά για πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες, η αποσύνδεση του μοντέλου εκπαίδευσης από τη λογική της «προετοιμασίας για τις πανελλαδικές και μόνο». Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα αποκτήσει αυθύπαρκτη αξία και ελπίζουμε να έρθει εκείνη η μέρα που  τα δημόσια σχολεία θα λειτουργήσουν ανταγωνιστικά και θα αναβαθμίσουν αναλόγως το πρόγραμμα σπουδών τους, κάτι για το οποίο όλοι εμείς οι φορολογούμενοι πληρώνουμε αδρά, είτε χρησιμοποιούμε το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης, είτε όχι.

Σχετικά Άρθρα

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Διάβασα με περιέργεια το άρθρο του Inside Story, «Με την όπισθεν η δημοκρατία στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της πανδημίας». Σε αυτό η δημοσιογράφος αναρωτιέται αν «μπορεί να ανταποκριθεί η χώρα αποτελεσματικά στην κρίση του κορονοϊού χωρίς να υπονομεύσει την ελευθερία των πολιτών, τα δημοκρατικά κεκτημένα και τα ανθρώπινα δικαιώματα», και μας πληροφορεί ότι «ένα σουηδικό ερευνητικό ινστιτούτο την κατέταξε στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης». Παραξενεύτηκα, είναι η αλήθεια. Από όσο έχω ο ίδιος δει και ζήσει, τα μέτρα στην Ελλάδα δεν διέφεραν σε τίποτα από εκείνα των υπόλοιπων Ευρωπαίων. Γιατί, επομένως, στον χάρτη παρουσιαζόμαστε εμείς μωβ και οι Γερμανοί πράσινοι;

read more
Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Από την άλλη, ο Francis Fukuyama ισχυρίζεται πως η εθνική κουλτούρα κάθε λαού ασκεί διακριτική αλλά πολύ αποφασιστική επιρροή στο μέγεθος των εταιρειών. Και εμείς δεν έχουμε να επιδείξουμε παρά μόνο οικογενειακές, στο σύνολο τους, επιχειρήσεις, με έντονα στοιχεία εσωστρέφειας και διαχρονική τους αδυναμία την απαλλαγή της σχέσης τους με και από το κράτος. Ακόμη και αυτές που θεωρούνται μεγάλες, για τα ελληνικά δεδομένα, αποτελούν μεσαίες ή μικρές σε σύγκριση με τις αντίστοιχες της παγκόσμιας αγοράς. Η δε μεταποιητική βιομηχανία περιορίζεται, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, στους κλάδους της κλωστοϋφαντουργίας, μεταλλουργίας, ορυκτέλαιων πετρελαίου, φαρμάκου, χαλυβουργίας και τροφίμων και ποτών. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΟΒΕ, στο σύνολο της η συμβολή της βρίσκεται περίπου στο 8% του ΑΕΠ, τη στιγμή που στο μέσο όρο των χωρών της ΕΕ βρίσκεται στο 15% περίπου, με στόχο να φτάσει στο 20%.
Έχει δημιουργηθεί δε η διαχρονική εικόνα στον Έλληνα, και για αυτό το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης φέρει η Αριστερά, ότι η επιχειρηματικότητα και μεταποιητική βιομηχανία γεννούν την φτώχεια και καταστροφή και το κράτος την ευημερία. Ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι η επιχειρηματικότητα και η μεταποιητική βιομηχανία αλλά η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών που γεννάει τη φτώχεια ή την ευημερία. Τα σημερινό μοντέλο θεσμών έχει τις ρίζες του στο κυρίαρχο Αριστερό παρελθόν εδώ και σαράντα χρόνια τώρα πια, επειδή, όταν μια κοινωνία οργανώνεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αυτός τείνει να διαιωνίζεται. Και μολονότι το ατομικό ταλέντο είναι σημαντικό σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας, δεν υπάρχει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο προκειμένου το ταλέντο να μετασχηματιστεί σε θετική δύναμη. Και πώς θα αλλάξει η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών όταν από την Αριστερά ακόμα και η λέξη ταλέντο ή η αριστεία χλευάζεται!

read more
Η επιστήμη έκανε το χρέος της, τώρα η σειρά σου!

Η επιστήμη έκανε το χρέος της, τώρα η σειρά σου!

Όπως σε τόσες άλλες εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής ζωής, οι «μάγκες» και τα «γατόνια» που δεν υπακούν τους νόμους και τους κοινωνικούς κανόνες, που δε γνωρίζουν πώς να διαβιούν μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο, οι αντικοινωνικοί αυτοί τύποι (κι ας είναι κάθε βράδυ έξω και τα σπάνε), αυτή τη φορά έχουν γίνει επικίνδυνοι για την υγεία του διπλανού τους (στην κυριολεξία) και για την ελευθερία του διπλανού τους. Είναι εκείνοι που σου κλέβουν τη δυνατότητα να ζεις ως ελεύθερος γιατί οδηγούν την κοινωνία σε πλήρη παροπλισμό, σε πλήρες πάγωμα ελευθεριών και δικαιωμάτων σου. Που σου ρουφάνε τον αέρα που αναπνέεις.
Οι εμβολιασμένοι πολίτες έχουν αδιαμφισβήτητα και αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα. Τα δικαιώματα των συνεπών πολιτών που εμβολιάσθηκαν, αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή τον κίνδυνο να υποχωρήσουν έναντι του πλήθους των, από πεποίθηση, μη εμβολιασμένων, κι έτσι όλη η συζήτηση κινείται γυρω από λάθος άξονα. Αντί να συζητάμε για τα δικαίωματα, τάχα, των μη εμβολιασμένων, πρέπει αντιθέτως, να περιφρουρήσουμε και να διαφυλάξουμε τα δικαιώματα του εμβολιασμένου πληθυσμού μας. Ας το δούμε πιο αναλυτικά:

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας