Οι συνέπειες από την ύφεση την οποία προκαλεί η παγκόσμια κρίση, θα είναι σημαντικές για όλους. Όλοι  ανεξαιρέτως θα πληγούν οικονομικά από αυτήν. Τα ερωτήματα είναι τεράστια όσον αφορά την επόμενη μέρα. Και το κυριότερο ερώτημα, είναι με ποιον τρόπο θα σταθεροποιηθεί η κατάσταση και θα επιταχυνθεί η ανάπτυξη στο πολύ άμεσο μέλλον.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως, όταν θα έχει τελειώσει ο εφιάλτης της επέλασης της πανδημίας του κορωνοϊού τίποτε δεν θα είναι ίδιο όπως ήταν πριν. Η ελπίδα μας είναι ότι αργά ή γρήγορα η επιδημία θα τεθεί υπό έλεγχο και οι συνέπειες δεν θα είναι καταστροφικές.

Όταν ο κίνδυνος για την ανθρώπινη ζωή θα έχει περιοριστεί μοιραία η συζήτηση θα επικεντρωθεί στις οικονομικές επιπτώσεις. Προφανώς δεν γνωρίζουμε τη διάρκεια και την εξέλιξη της επιδημίας. Οι άμεσες αρνητικές συνέπειες είναι πολλές. Οι χιλιάδες ανθρώπινες ζωές, οι οποίες έχουν ήδη χαθεί, η «περιπέτεια» την οποία υφίστανται και θα υποστούν τα εκατομμύρια των ανθρώπων οι οποίοι νοσούν από τον ιό, όπως και οι ανυπολόγιστες οικονομικές ζημιές, τις οποίες καταγράφουν οι διεθνείς χρηματαγορές και οι περισσότεροι κλάδοι της οικονομικής δραστηριότητας.

Ένα κείμενο με προβληματισμούς και σκέψεις μοιάζει πολύ αδύναμο για να περιγράψει και να εξερευνήσει τα «αχαρτογράφητα ύδατα» στα οποία καλούμαστε να πλοηγηθούμε όλοι μας. Μόνον ερωτήματα και προβληματισμούς μπορεί να διατυπώσει. Πολύ δύσκολα ερωτήματα, τα οποία μάλλον θα αργήσουν να απαντηθούν.

Δεν υπάρχει καμία ασφαλής πρόβλεψη παρά μονό υποθετικά σενάρια. Σενάρια δυσμενή και σενάρια λιγότερο απαισιόδοξα… Ο συθέμελος κλονισμός της οικονομίας είναι αναμφισβήτητος και σε περίπτωση που οι σημερινές συνθήκες επεκταθούν χρονικά, πέραν των επόμενων τριών μηνών, τότε η βλάβη σε μεγάλο βαθμό θα είναι μη αναστρέψιμη.

Το πρώτα θύματα στην οικονομία σήμερα είναι εταιρείες και οι χρηματαγορές, για τους εξής λόγους: Είτε επειδή δεν υφίσταται καταναλωτικό ενδιαφέρον από τους πελάτες τους είτε δεν έχουν δυνατότητα να παράγουν. Ο αεροπορικές μεταφορές, ο τουρισμός, η ακτοπλοΐα, η παιδεία, το εμπόριο, ο κατασκευαστικός κλάδος είναι κλάδοι οι οποίοι πλήττονται άμεσα και σφοδρότατα. Η ανασφάλεια, οι δυσοίωνες προβλέψεις, ο φόβος και η απροσδιόριστη διάρκεια, οδηγούν τις αγορές χρήματος, εμπορευμάτων και τίτλων σε κάθετη πτώση. Το μέγεθος των ζημιών είναι απροσδιόριστο, με δεδομένο ότι διανύουμε το αρχικό στάδιο.

Η οικονομία σήμερα βρίσκεται αναμφισβήτητα σε κατάσταση σοκ. Τα προϋπολογισμένα έσοδα για εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, αποτελούν παρελθόν, και όταν ξαναλειτουργήσουν, όσες θα είναι σε θέση, είναι πραγματικά άγνωστο αν θα υφίσταται ακόμη αγορά για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους. Εκτίμηση μας είναι ότι, στο ορατό μέλλον, η καταναλωτική συμπεριφορά του κοινού θα έχει αλλάξει δραματικά με συνέπεια να μην υπάρχει αντικείμενο για πολλές επιχειρήσεις.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλεφθεί ο χρόνος ομαλοποίησης και ανάκαμψης της αγοράς του τουρισμού, της εστίασης, της λιανικής, των υπηρεσιών, των αυτοκινήτων, της κτηματαγοράς.

Η νέα κρίση βρίσκει δυστυχώς τη χώρα μας εξουθενωμένη και αποδυναμωμένη μετά από δέκα χρόνια κρίσης και σκληρής λιτότητας. Το ζήτημα προφανώς και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο από την Ελληνική κυβέρνηση και τις ελληνικές τράπεζες. Πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες και αποφάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Το πρόβλημα σαφώς δεν αφορά μόνο την Ελλάδα.

Θα ήταν πολύ σημαντικό να αντιληφθεί η Ευρώπη, ότι οι άτολμες αποφάσεις και τα λάθη της προηγούμενης δεκαετίας, τα οποία χωρίς αμφιβολία έχουν σημαντική συμμετοχή και επίδραση στην τραγική σημερινή εικόνα. Ενδεικτικά αναφέρω την εμμονική στάση για διαρκή λιτότητα και πλεονάσματα, η οποία «διέλυσε» συστήματα υγείας, τα οποία σήμερα προφανώς αδυνατούν να ανταποκριθούν στο ρολό τους. Η Ιταλία δυστυχώς , θα είναι για πολλά χρόνια το παράδειγμα προς αποφυγήν των εμμονικών επιλογών της Ενωμένης Ευρώπης.

Οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η Κομισιόν, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ο SSM, οφείλουν να αναλάβουν σοβαρές και αποτελεσματικές πρωτοβουλίες και να δώσουν λύσεις. Η αξιολόγηση των πρώτων χρηματοοικονομικών δράσεων είναι πως βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο.

Η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί αν δεν υπάρξει απόφαση για ρεαλιστική διαχείριση των δανείων και των χρεών των νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Τα μέτρα που έχουν ληφθεί και θα ληφθούν θα πρέπει να δίνουν λύσεις επί της ουσίας. Για να υπάρξει ουσιαστικό αποτέλεσμα πρέπει να αναληφθούν πολύ σημαντικές πρωτοβουλίες από το κράτος και τον τραπεζικό τομέα. Η μέχρι σήμερα αντιμετώπιση με μεθόδους όπως «μακιγιαρίσματα των οικονομικών μεγεθών», με «τηλεφωνικές οχλήσεις» , με το «κρύψιμο του προβλήματος κάτω από χαλί», την κατά το δοκούν χρήση της στατιστικής και την «μετάθεση του προβλήματος στο μέλλον και σε άλλους», έχει ως αποτέλεσμα, για μια ακόμη φορά, την απασφάλιση μιας χρηματοοικονομικής βόμβας, την οποία πρέπει όλοι να προσπαθήσουμε να «εξουδετερώσουμε».

Οι συνέπειες από την ύφεση την οποία προκαλεί η παγκόσμια κρίση θα είναι σημαντικές για όλους. Όλοι ανεξαιρέτως θα πληγούν οικονομικά από αυτήν. Τα ερωτήματα είναι τεράστια όσον αφορά την επόμενη μέρα. Και το κυριότερο ερώτημα είναι με ποιον τρόπο θα σταθεροποιηθεί η κατάσταση και θα επιταχυνθεί η ανάπτυξη στο πολύ άμεσο μέλλον.

Είναι μια δύσκολη άσκηση και η θέση των κυβερνήσεων θα γίνει δυσκολότερη όταν ο κίνδυνος για την ανθρώπινη ζωή θα έχει περιοριστεί, οπότε οι οικονομικές συνέπειες θα βρεθούν την κορυφή του ενδιαφέροντος και του προβληματισμού των πολιτών.

Μέχρι τότε… ακολουθούμε τις οδηγίες των ειδικών… και μένουμε σπίτι.

 

** Ο Γιάννης Στάθης εργάσθηκε ως ανώτατο στέλεχος στον τραπεζικό τομέα. Είναι χρηματοοικονομικός σύμβουλος επιχειρήσεων και αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Οικονομικών Διευθυντών **

.

Σχετικά Άρθρα

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ανάγκη για Εθνική Στρατηγική ως Άσκηση Προσαρμογής

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ανάγκη για Εθνική Στρατηγική ως Άσκηση Προσαρμογής

Μεγάλη η συζήτηση στις μέρες μας για τις επιπτώσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης στην εργασία, στις ανθρώπινες σχέσεις, στα ατομικά δικαιώματα, στην ίδια την ύπαρξη – μια πρώτη γεύση μας έδωσε άλλωστε και το κείμενο το Ηλία Διάκου, εδώ στο Επί Δεξιά. Αναμφίβολα βρισκόμαστε ενώπιον δομικών αλλαγών, δε χωρεί αμφιβολία. Σχεδιάζουμε τις υποδομές των επόμενων 50 ετών. Αστοχίες στην αρχιτεκτονική του υπό διαμόρφωση συστήματος θα σημάνουν ευρύτερες παρεκκλίσεις επί παντός του επιστητού. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να καταδείξει το μέγεθος της πρόκλησης. Ενδιαφέροντες καιροί, το δίχως άλλο. Μέσα σε αυτήν την αλλαγή, υπάρχει μία μεταβλητή που θα κρίνει πολλά. Ποια είναι αυτή; Η ικανότητα και ο βαθμός προσαρμογής στα νέα δεδομένα που επιφέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη. Σε ποιο βαθμό οι άνθρωποι, οι κοινωνίες, οι ιδεολογίες, είναι ικανοί να προσαρμοστούν σε μία κατάσταση, που πιθανώς να σημάνει και την αρχή της μετεξέλιξης του ανθρώπινου είδους, όπως ακριβώς έγινε και πριν 70.000 χρόνια με την επικράτηση των Sapiens;

read more
Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Τη στιγμή που απειλείται η εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα της χώρας, που μαζί με τις εθνικές, αναμένεται εξαιτίας των μέτρων για την καταπολέμηση της πανδημίας να βιώσει μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές προκλήσεις στην ιστορία της, ακολουθουμένη από μια εξίσου σοβαρή οικονομική κρίση, στη δημοσιότητα έχουν επικρατήσει η υπόθεση ενός κατηγορούμενου ως παιδεραστή και η απεργία πείνας ενός καταδικασμένου κατά συρροή δολοφόνου και τρομοκράτη.
Αυτό δείχνει δυο πράγματα. Αφενός την και ιδεολογική κατάρρευση της αριστεράς και αφετέρου, με την ανοχή ή και «βόλεμα» της κεντροδεξιάς, την επικράτηση κάθε φορά της αριστερής ατζέντας. Έχουμε πραγματικά καταλάβει με τι κάθε φορά συμβιβαζόμαστε, σε τι κατάντια μας έχει οδηγήσει αυτό αλλά και τι κινδύνους εγκυμονεί;

read more
Metoo στην Ελλάδα: Η επόμενη μέρα

Metoo στην Ελλάδα: Η επόμενη μέρα

Η χιονοστιβάδα των καταγγελιών στο χώρο του ελληνικού θεάτρου, θα έλεγα καλλιτεχνικού χώρου, αφού προβλέπεται να εμφανιστεί σωρεία νέων καταγγελιών, είναι από μόνο του ένα σοκαριστικό γεγονός. Πόσα νέα παιδιά με ταλέντο απευθύνονται σε εγνωσμένης αξίας καλλιτέχνες και εναποθέτουν τις ελπίδες τους στα χέρια τους, με αποτέλεσμα, είτε να φεύγουν τρέχοντας από το επάγγελμα, προκειμένου να διαχειριστούν το τραύμα τους, είτε να παραμείνουν, ελπίζοντας ότι θα ανακάμψουν και ότι η κόλαση που πέρασαν, τουλάχιστον κάτι απέδωσε. Αυτό, το τελευταίο, είναι και ο ορισμός της αλλοτρίωσης που επιφέρει σε έναν άνθρωπο η βία.
Εάν όμως είχαμε ως χώρα νομικές και δεοντολογικές δικλείδες, θα απέτρεπαν ένα τέρας, που ενδύεται το σκηνοθέτη ή το συνθέτη ή το διανοούμενο από το να καλέσει ή, αντίστοιχα, ένα νέο παιδί από το να σπεύσει στο σπίτι του πρώτου, επειδή δήθεν θέλει να του κάνει εκτάκτως audition;

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας