Η πρόσφατη σύγκρουση του Ισραήλ με την παλαιστινιακή  οργάνωση Χαμάς έφερε για μια ακόμα φορά στην επιφάνεια το Μεσανατολικό. Με βάση την Βίβλο, η ιστορία αυτή μεταξύ Εβραιών και Αράβων ξεκινάει χιλιάδες χρόνια πριν.

Προτού φύγει από τη Μεσοποταμία, τον γενέθλιο τόπο του είδους τους, και φτάσει στη Γη της Χαναάν ψάχνοντας για το πολικό αστέρι, ο Αβραάμ παντρεύτηκε την ετεροθαλή αδερφή του, τη Σαράι (Σάρα). Πέρασε ένας χρόνος και η Σαράι δεν είχε συλλάβει παιδί· έτσι, παρουσίασε στον άντρα της την υπηρέτρια της, την Άγαρ. Ο Αβραάμ πήρε την Άγαρ στη σκηνή του και την γκάστρωσε χωρίς πολλά λόγια. Η Άγαρ έκανε γιο, που τον ονόμασε Ισμαήλ. Λίγο καιρό αργότερα, ενώ ο Αβραάμ βρισκόταν στη νότια Χαναάν και έσκαβε πηγάδια, κατάφερε επιτέλους να γκαστρώσει και τη Σαράι. Το αγόρι που έκανε η Σαράι ονομάστηκε Ισαάκ.

Τώρα που η Σαράι είχε δικό της γιο από τον Αβραάμ, άφησε να την κυριέψει η καταπιεσμένη ζήλια κι έδιωξε την Άγαρ και τον Ισμαήλ από την κατασκήνωση. Η παλλακίδα του Αβραάμ και το μπάσταρδο περιπλανήθηκαν κάμποσο καιρό και τελικά εγκαταστάθηκαν στην έρημο, δίπλα στην περιοχή που σήμερα λέγεται Σαουδική Αραβία. Όταν ενηλικιώθηκε ο Ισμαήλ, η Άγαρ τον πάντρεψε με μια κοπέλα από την Αίγυπτο, σύμφωνα με το θρύλο, από αυτούς τους δυο κατάγονται όλοι οι Άραβες.

Ο Ισαάκ, αφού τη γλύτωσε από το μαχαίρι της θυσίας, παντρεύτηκε την ξαδέρφη του, τη Ρεβέκα, και οι απόγονοι τους έγιναν γνωστοί με το όνομα Εβραίοι, μια σημιτική λέξη που σημαίνει «περιπλανώμενοι».

Έτσι έγιναν οι διαχωριστικές γραμμές. Ο Ισαάκ και ο Ισμαήλ, μυθικοί ετεροθαλείς αδερφοί, νομάδες και οι δυο, γιοί του μυθικού πρωτο-πατριάρχη, γέννησαν τους Εβραίους και τους Άραβες, αντίστοιχα και, ενωμένοι για πάντα από ένα ματωμένο σχοινί αδερφικής αντιζηλίας και μίσους, συκοφαντούν, δυσφημούν και σφάζουν ο ένας τον άλλο ανα τους αιώνες.

Οι Εβραίοι – «περιπλανώμενοι» όπως λέει και το όνομα τους – δεν είχαν ποτέ πατρίδα. Ήταν νομάδες. Οι φυλές τους ζούσαν στη Χαναάν για ένα διάστημα, ανάμεσα στους μόνιμους κατοίκους της. Πέρασε λοιπόν πολύς καιρός και οι Εβραίοι ήταν σκλάβοι του Φαραώ. Πως η Γη της Χαναάν έγινε ξαφνικά Γη Ισραήλ; Με μια γενοκτονία. Οι Εβραίοι που ξέφυγαν από την Αίγυπτο εισέβαλαν στη Χαναάν και τους σκότωσαν όλους, γέρους, γυναίκες, παιδιά, μωρά στην αγκαλιά. Είναι ίσως η πρώτη γενοκτονία που έχει καταγραφεί στην ιστορία. Οι μόνοι Χαναναίοι που απόμειναν ζωντανοί ήταν μερικοί που ήταν κατάλληλοι για δούλοι.

Ο δε θρυλικός Ιησούς του Ναυή πήρε όλα τα ζώα από τις πόλεις της Χαναάν, αλλά τους ανθρώπους τους πέρασε από το μαχαίρι, χωρίς να λυπηθεί κανέναν. Ο Ιησούς του Ναυή λεηλάτησε, έκαψε, έσφαξε, εξόντωσε, θανάτωσε, υπέταξε, αφάνισε και δεν άφησε επιζώντες. Οι Φοίνικες ήταν οι μόνοι Χαναναίοι που επέζησαν από τις λεηλασίες του Ιησού του Ναυή.

Όλα αυτά μέχρι τη Ρωμαϊκή εποχή. Όταν οι Ρωμαίοι κατέστρεψαν το Ναό του Ηρώδη, οι Εβραίοι σκόρπισαν σ’ ολόκληρο τον κόσμο, έφυγαν από το Ισραήλ και μοιράστηκαν παντού. Αλλά ο Ιεχωβάς τους υποσχέθηκε ότι μια μέρα θα ανασυνταχθούν και θα πάρουν τον Ναό. Και τώρα, πραγματικά, το έχουν πάρει. Το δεύτερο στάδιο ήταν να ξαναγίνει η Ιερουσαλήμ εβραϊκή πόλη. Και πραγματικά, το 1967, έγινε και αυτό. Με τον πόλεμο των έξι ημερών μεταξύ του Ισραήλ, της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας, το εβραϊκό κράτος κατάφερε να τριπλασιάσει τα εδάφη του με την προσάρτηση της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, της Δυτικής Όχθης, της Λωρίδας της Γάζας, της Χερσονήσου του Σινά και των Υψωμάτων του Γκολάν. Η προφητεία εκπληρώθηκε. Το τρίτο και τελευταίο στάδιο είναι να ξαναχτιστεί ο Ναός. Αυτό είναι το επόμενο που θα γίνει. Πως να τον ξαναχτίσουν τη στιγμή που το Τζαμί του Βράχου κάθεται πάνω στο μέρος όπου πρέπει να τον χτίσουν;

Το Τζαμί του Βράχου είναι ο τρίτος ιερότερος χώρος της ισλαμικής θρησκείας. Γιατί; Γιατί ο Μωάμεθ δήλωσε ότι ο Θεός τον πήγε βόλτα στον ουρανό ενώ βρισκόταν στο Όρος του Ναού. Του έκανε μια ξενάγηση, τον σύστησε στο Μωυσή και στον Ιησού και μετά τον άφησε πάλι εκεί που τον είχε πάρει. Τα οράματα του Μωάμεθ, όμως, έκαναν τους μουσουλμάνους να θεωρήσουν το Όρος του Ναού ένα σημαντικό τόπο για τη θρησκεία τους και να καταπατήσουν τα δικαιώματα των χριστιανών και των Εβραίων. Έτσι, οι οπαδοί του πήγαν κι έχτισαν αυτά τα τζαμιά εκεί πάνω. Η Ιερουσαλήμ είναι τώρα σε εβραϊκά χέρια, αλλά οι Άραβες έχουν ακόμη το Όρος του Ναού και κρατάνε τους Εβραίους και τους χριστιανούς δέσμιους.

Ας πάμε τώρα και στους Παλαιστίνιους. Οι Παλαιστίνιοι που διεκδικούν τη Δυτική Όχθη από τους Εβραίους λέγοντας ότι είναι δική τους, δεν έχουν κανένα δικαίωμα πάνω της. Δεν κατάγονται από τους Χαναναίους. Ούτε και από τους Φοίνικες. Επιπλέον, η διαφιλονικούμενη περιοχή δεν ήταν πατρίδα τους από αμνημονεύτων χρόνων, όπως ισχυρίζονται. Πολλοί λίγοι από τους δήθεν Παλαιστινίους έχουν ζήσει εκεί για περισσότερο από πενήντα χρόνια. Οι Εβραίοι δεν έδιωξαν τους Άραβες από την Παλαιστίνη, αλλά το αντίθετο. Οι περισσότεροι Άραβες που ζουν εκεί έχουν ξένες ρίζες. Είχαν μεταναστεύσει σε περιοχές που ήταν αποτιμημένες από τους Εβραίους στην προ-Ισραηλιτική Παλαιστίνη. Αυτό έγινε τη δεκαετία του 1940. Είπα μετανάστευσαν, η αλήθεια όμως είναι ότι τους μετέφεραν εκεί με φορτηγά οι Βρετανοί, παίρνοντας τους από όλο τον Αραβικό κόσμο. Οι Βρετανοί τους εγκατέστησαν σε μια περιοχή που τους ήταν εντελώς άγνωστη. Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948 αποτέλεσε και την αφετηρία της διαμάχης ανάμεσα στους Εβραίους και τους Παλαιστινίους.

Tα τελευταία δύο χρόνια διαμορφώνεται μια εντελώς νέα κατάσταση στη Μέση Ανατολή: Οι ετεροθαλείς αδερφοί, Άραβες, προσεγγίζουν ραγδαία το Ισραήλ, παίρνουν τις αποστάσεις τους από τους Παλαιστίνιους και αναδεικνύουν ως εχθρούς τους τα μη Αραβικά μουσουλμανικά κράτη του Ιράν και της Τουρκίας. Η κυρίαρχη ενδογενής διαμάχη πλέον είναι ανάμεσα στα «κοσμικά» Αραβικά καθεστώτα και τους ισλαμιστές που προσπαθούν να επιβάλλουν ισλαμική θεοκρατία παντού.

Εν κατακλείδι, οι Άγιοι Τόποι, αυτό το μέρος που το λένε Μέση Ανατολή, θα είναι, σύμφωνα με τις προφητείες του Ζαχαρία, η σκηνή του υπέρτατου παγκόσμιου πολέμου. Οι μαχητές θα φτάσουν στην περιοχή ξεγελασμένοι από δαίμονες που θα στείλει ο Σατανάς για να συγκεντρώσουν τους στρατούς του ουρανού. Η μάχη θα απλωθεί σ’ όλους τους Άγιους Τόπους. Τη μέρα της επιστροφής του Χριστού, μέσα στην Ιερουσαλήμ θα πολεμούν από σπίτι σε σπίτι, η πόλη θα λεηλατηθεί και οι γυναίκες θα βιαστούν.

Δεν ξέρω εάν οι προφητείες βγουν αληθινές. Το παράδοξο είναι ότι Ιερουσαλήμ ή Τζερού Σαλαάμ σημαίνει «Πόλη της Ειρήνης».

Σχετικά Άρθρα

Crash Test για την Υπουργό: Μέρος Ι

Crash Test για την Υπουργό: Μέρος Ι

Η σκέψη για αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος υπάρχει από την πρώτη ημέρα (κυριολεκτικά) της διακυβέρνησης της χώρας από την παρούσα κυβέρνηση. Η ανάγκη για αυτονομία και ενδυνάμωση της σχολικής μονάδας υπήρξε ένα από τα κεντρικά θέματα της προεκλογικής περιόδου και παρέμεινε στο επίκεντρο του αρμόδιου Υπουργείου μέχρι την ανατροπή που επέφερε στη λειτουργία των σχολείων (και όχι μόνο) η πανδημία του covid19. Με ένα νέο νομοσχέδιο επιχειρείται να επιλυθούν, κάποια από τα πιο καίρια και διαχρονικά προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης. Πράγματι, διαχρονικά και μακροχρόνια, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από ακαμψία και άρνηση εκσυγχρονισμού, διακατεχόμενο ταυτόχρονα από ένα σύνδρομο συνδικαλιστικής εμμονής, αφού υπάρχει και δουλεύει ως αυτοσκοπός, όχι για τα παιδιά, αλλά για τους εκπαιδευτικούς των σχολείων και των φροντιστηρίων. Να δούμε όμως ποιες είναι οι πιο σημαντικές ρυθμίσεις του Νομοσχεδίου για την «Αναβάθμιση του Σχολείου και την Ενδυνάμωση των Εκπαιδευτικών».

read more
Όλα για την δόξα ή φυλακή της ανθρώπινης ασχετοσύνης τους

Όλα για την δόξα ή φυλακή της ανθρώπινης ασχετοσύνης τους

Με το πέρασμα του χρόνου το όνομα του Ηρόστρατου έγινε συνώνυμο αυτού που διακατέχεται από τη μανία να γίνει γνωστός, έστω και διαπράττοντας κάτι κατακριτέο και καταστροφικό. Η φράση «ηροστράτειος δόξα» σημαίνει τη φήμη που αποκτά κάποιος από καταστροφική πράξη, ενώ η φράση «ηροστράτειο έργο», το καταστροφικό έργο. Δυστυχώς, Ηρόστρατους βλέπει ακόμα πιο έντονα σήμερα, σε σχέση με κάθε άλλη εποχή, κανείς σε όλα τα πεδία της ελληνικής πραγματικότητας.

read more
Τεχνητή Νοημοσύνη: Ανάγκη για Εθνική Στρατηγική ως Άσκηση Προσαρμογής

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ανάγκη για Εθνική Στρατηγική ως Άσκηση Προσαρμογής

Μεγάλη η συζήτηση στις μέρες μας για τις επιπτώσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης στην εργασία, στις ανθρώπινες σχέσεις, στα ατομικά δικαιώματα, στην ίδια την ύπαρξη – μια πρώτη γεύση μας έδωσε άλλωστε και το κείμενο το Ηλία Διάκου, εδώ στο Επί Δεξιά. Αναμφίβολα βρισκόμαστε ενώπιον δομικών αλλαγών, δε χωρεί αμφιβολία. Σχεδιάζουμε τις υποδομές των επόμενων 50 ετών. Αστοχίες στην αρχιτεκτονική του υπό διαμόρφωση συστήματος θα σημάνουν ευρύτερες παρεκκλίσεις επί παντός του επιστητού. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να καταδείξει το μέγεθος της πρόκλησης. Ενδιαφέροντες καιροί, το δίχως άλλο. Μέσα σε αυτήν την αλλαγή, υπάρχει μία μεταβλητή που θα κρίνει πολλά. Ποια είναι αυτή; Η ικανότητα και ο βαθμός προσαρμογής στα νέα δεδομένα που επιφέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη. Σε ποιο βαθμό οι άνθρωποι, οι κοινωνίες, οι ιδεολογίες, είναι ικανοί να προσαρμοστούν σε μία κατάσταση, που πιθανώς να σημάνει και την αρχή της μετεξέλιξης του ανθρώπινου είδους, όπως ακριβώς έγινε και πριν 70.000 χρόνια με την επικράτηση των Sapiens;

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας