Το τελευταίο χρονικό διάστημα γίνεται ολοένα και πιο φανερή η πρόσπαθεια της Ευρώπης να σταθεί όρθια και σε αυτή την κρίση, στην οποία φαίνεται για άλλη μια φορά να είναι θεατής των εξελίξεων, αναμένοντας κάποιο καλό νέο απο ανατολάς ή από δυσμάς.

Είναι φανερό πως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια αδύναμη Ευρώπη, μη ικανή να προστατεύσει τα νόμιμα δικαιώματα των μελών της, ανήμπορη να υπερασπιστεί τα Κράτη-Μέλη της και τους πολίτες της από φανερές απειλές και επικίνδυνες καταστάσεις.

Για παράδειγμα, αντί η Ευρώπη να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για τις βάναυσες παραβιάσεις εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδος και να καλέσει μετά την επιβολή τους την Τουρκία να συμμορφωθεί, δηλαδή να θέσει η Ευρώπη τους δικούς τους όρους, γίνεται το αντίστροφο: Η Τουρκία επιβάλει τους όρους της στην Ευρώπη.

Η αιτία γι’ αυτό; Μα ασφαλώς το χρηματοπιστωτικό σύστημα, οι αδύναμες ευρωπαϊκές τράπεζες που επένδυσαν στην Τουρκία. Επένδυσαν έτσι σε «άσπονδους φίλους», σε εχθρούς της δημοκρατίας, της ισότητας των δύο φύλων, του ελεύθερου λόγου. Επένδυσαν χωρίς ηθική, χωρίς αρχές και αξίες, αντίθετα στους πυλώνες της ενωμένης Ευρώπης. Τώρα, οι «άσπονδοι φίλοι» εμφανίστηκαν ξανά και για άλλη μια φορά ζητούν τα πάντα. Και ασφαλώς η Ευρώπη, εξαιτίας του χρηματοοικονομικού ανοίγματος στην τουρκική οικονομία, σιωπά…

Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν μπορεί να υπάρξει για όσο καιρό κάθε Κράτος-Μέλος είναι αναγκασμένο να φροντίζει πρώτα τα εσωτερικά του προβλήματα, το δικό του χρηματοοικονομικό σύστημα. Τα χρήματα που οφείλει η Τουρκία είναι πολλά, και σε πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες τα χρέη είναι τόσο παλιά όσο ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος…

Επομένως, ολόκληρο το ευρωσύστημα βρίσκεται σε παραζάλη. Γερμανία και Γαλλία βλέπουν την Αμερική να ανατρέπει όλο το μεταπολεμικό Ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας και ολόκληρη τη δομή των ευρωαμερικανικών σχέσεων χωρίς να αντιδρούν με έναν σαφή τρόπο, παρά μόνο ζητώντας τη διατήρηση και συνέχιση του παλαιού statusεπί τη βάσει αρχών και αξιών. Όμως, αυτές οι επικλήσεις των Ευρωπαϊκών χωρών σε αρχές και αξίες έχουν για την Αμερική τόση σημασία όση και η επίκληση από την Ελλάδα στις Ευρωπαϊκές χώρες των ευρωπαϊκών αρχών και αξιών για την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας: Και στις δύο περιπτώσεις ο ωμός ρεαλισμός επικρατεί.

Σε αυτό το περιβάλλον μόνος ελληνικός στόχος για την ώρα φαίνεται να είναι η πάση θυσία παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια ένωση δηλαδή που, αν δεν διαλύεται, αναδιαμορφώνεται εκ βάθρων. Όμως με βάση τα παραπάνω ο ρόλος της Ελλάδας πρέπει να αλλάξει: Αφενός, να αμυνθεί με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο στην τουρκική προκλητικότητα, εκμεταλλευόμενη κάθε μία ευκαιρία που της προσφέρει το ευρωπαϊκό σύστημα. Αφετέρου, να προσπαθήσει να επηρεάσει αυτό το σύστημα: Τα μαθήματα της ρεάλ πολιτικής που διδάσκονται τώρα σε βάρος της μπορεί να γίνουν εκπαιδευτικά για όλα τα Κράτη-Μέλη όταν το πρόβλημα πάψει να ανήκει μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο και γίνει παγκόσμιο.

Σχετικά Άρθρα

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Διάβασα με περιέργεια το άρθρο του Inside Story, «Με την όπισθεν η δημοκρατία στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της πανδημίας». Σε αυτό η δημοσιογράφος αναρωτιέται αν «μπορεί να ανταποκριθεί η χώρα αποτελεσματικά στην κρίση του κορονοϊού χωρίς να υπονομεύσει την ελευθερία των πολιτών, τα δημοκρατικά κεκτημένα και τα ανθρώπινα δικαιώματα», και μας πληροφορεί ότι «ένα σουηδικό ερευνητικό ινστιτούτο την κατέταξε στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης». Παραξενεύτηκα, είναι η αλήθεια. Από όσο έχω ο ίδιος δει και ζήσει, τα μέτρα στην Ελλάδα δεν διέφεραν σε τίποτα από εκείνα των υπόλοιπων Ευρωπαίων. Γιατί, επομένως, στον χάρτη παρουσιαζόμαστε εμείς μωβ και οι Γερμανοί πράσινοι;

read more
Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Από την άλλη, ο Francis Fukuyama ισχυρίζεται πως η εθνική κουλτούρα κάθε λαού ασκεί διακριτική αλλά πολύ αποφασιστική επιρροή στο μέγεθος των εταιρειών. Και εμείς δεν έχουμε να επιδείξουμε παρά μόνο οικογενειακές, στο σύνολο τους, επιχειρήσεις, με έντονα στοιχεία εσωστρέφειας και διαχρονική τους αδυναμία την απαλλαγή της σχέσης τους με και από το κράτος. Ακόμη και αυτές που θεωρούνται μεγάλες, για τα ελληνικά δεδομένα, αποτελούν μεσαίες ή μικρές σε σύγκριση με τις αντίστοιχες της παγκόσμιας αγοράς. Η δε μεταποιητική βιομηχανία περιορίζεται, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, στους κλάδους της κλωστοϋφαντουργίας, μεταλλουργίας, ορυκτέλαιων πετρελαίου, φαρμάκου, χαλυβουργίας και τροφίμων και ποτών. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΟΒΕ, στο σύνολο της η συμβολή της βρίσκεται περίπου στο 8% του ΑΕΠ, τη στιγμή που στο μέσο όρο των χωρών της ΕΕ βρίσκεται στο 15% περίπου, με στόχο να φτάσει στο 20%.
Έχει δημιουργηθεί δε η διαχρονική εικόνα στον Έλληνα, και για αυτό το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης φέρει η Αριστερά, ότι η επιχειρηματικότητα και μεταποιητική βιομηχανία γεννούν την φτώχεια και καταστροφή και το κράτος την ευημερία. Ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι η επιχειρηματικότητα και η μεταποιητική βιομηχανία αλλά η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών που γεννάει τη φτώχεια ή την ευημερία. Τα σημερινό μοντέλο θεσμών έχει τις ρίζες του στο κυρίαρχο Αριστερό παρελθόν εδώ και σαράντα χρόνια τώρα πια, επειδή, όταν μια κοινωνία οργανώνεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αυτός τείνει να διαιωνίζεται. Και μολονότι το ατομικό ταλέντο είναι σημαντικό σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας, δεν υπάρχει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο προκειμένου το ταλέντο να μετασχηματιστεί σε θετική δύναμη. Και πώς θα αλλάξει η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών όταν από την Αριστερά ακόμα και η λέξη ταλέντο ή η αριστεία χλευάζεται!

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας