Το τελευταίο χρονικό διάστημα γίνεται ολοένα και πιο φανερή η πρόσπαθεια της Ευρώπης να σταθεί όρθια και σε αυτή την κρίση, στην οποία φαίνεται για άλλη μια φορά να είναι θεατής των εξελίξεων, αναμένοντας κάποιο καλό νέο απο ανατολάς ή από δυσμάς.

Είναι φανερό πως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια αδύναμη Ευρώπη, μη ικανή να προστατεύσει τα νόμιμα δικαιώματα των μελών της, ανήμπορη να υπερασπιστεί τα Κράτη-Μέλη της και τους πολίτες της από φανερές απειλές και επικίνδυνες καταστάσεις.

Για παράδειγμα, αντί η Ευρώπη να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για τις βάναυσες παραβιάσεις εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδος και να καλέσει μετά την επιβολή τους την Τουρκία να συμμορφωθεί, δηλαδή να θέσει η Ευρώπη τους δικούς τους όρους, γίνεται το αντίστροφο: Η Τουρκία επιβάλει τους όρους της στην Ευρώπη.

Η αιτία γι’ αυτό; Μα ασφαλώς το χρηματοπιστωτικό σύστημα, οι αδύναμες ευρωπαϊκές τράπεζες που επένδυσαν στην Τουρκία. Επένδυσαν έτσι σε «άσπονδους φίλους», σε εχθρούς της δημοκρατίας, της ισότητας των δύο φύλων, του ελεύθερου λόγου. Επένδυσαν χωρίς ηθική, χωρίς αρχές και αξίες, αντίθετα στους πυλώνες της ενωμένης Ευρώπης. Τώρα, οι «άσπονδοι φίλοι» εμφανίστηκαν ξανά και για άλλη μια φορά ζητούν τα πάντα. Και ασφαλώς η Ευρώπη, εξαιτίας του χρηματοοικονομικού ανοίγματος στην τουρκική οικονομία, σιωπά…

Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν μπορεί να υπάρξει για όσο καιρό κάθε Κράτος-Μέλος είναι αναγκασμένο να φροντίζει πρώτα τα εσωτερικά του προβλήματα, το δικό του χρηματοοικονομικό σύστημα. Τα χρήματα που οφείλει η Τουρκία είναι πολλά, και σε πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες τα χρέη είναι τόσο παλιά όσο ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος…

Επομένως, ολόκληρο το ευρωσύστημα βρίσκεται σε παραζάλη. Γερμανία και Γαλλία βλέπουν την Αμερική να ανατρέπει όλο το μεταπολεμικό Ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας και ολόκληρη τη δομή των ευρωαμερικανικών σχέσεων χωρίς να αντιδρούν με έναν σαφή τρόπο, παρά μόνο ζητώντας τη διατήρηση και συνέχιση του παλαιού statusεπί τη βάσει αρχών και αξιών. Όμως, αυτές οι επικλήσεις των Ευρωπαϊκών χωρών σε αρχές και αξίες έχουν για την Αμερική τόση σημασία όση και η επίκληση από την Ελλάδα στις Ευρωπαϊκές χώρες των ευρωπαϊκών αρχών και αξιών για την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας: Και στις δύο περιπτώσεις ο ωμός ρεαλισμός επικρατεί.

Σε αυτό το περιβάλλον μόνος ελληνικός στόχος για την ώρα φαίνεται να είναι η πάση θυσία παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια ένωση δηλαδή που, αν δεν διαλύεται, αναδιαμορφώνεται εκ βάθρων. Όμως με βάση τα παραπάνω ο ρόλος της Ελλάδας πρέπει να αλλάξει: Αφενός, να αμυνθεί με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο στην τουρκική προκλητικότητα, εκμεταλλευόμενη κάθε μία ευκαιρία που της προσφέρει το ευρωπαϊκό σύστημα. Αφετέρου, να προσπαθήσει να επηρεάσει αυτό το σύστημα: Τα μαθήματα της ρεάλ πολιτικής που διδάσκονται τώρα σε βάρος της μπορεί να γίνουν εκπαιδευτικά για όλα τα Κράτη-Μέλη όταν το πρόβλημα πάψει να ανήκει μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο και γίνει παγκόσμιο.

Σχετικά Άρθρα

Η επιστήμη έκανε το χρέος της, τώρα η σειρά σου!

Η επιστήμη έκανε το χρέος της, τώρα η σειρά σου!

Όπως σε τόσες άλλες εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής ζωής, οι «μάγκες» και τα «γατόνια» που δεν υπακούν τους νόμους και τους κοινωνικούς κανόνες, που δε γνωρίζουν πώς να διαβιούν μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο, οι αντικοινωνικοί αυτοί τύποι (κι ας είναι κάθε βράδυ έξω και τα σπάνε), αυτή τη φορά έχουν γίνει επικίνδυνοι για την υγεία του διπλανού τους (στην κυριολεξία) και για την ελευθερία του διπλανού τους. Είναι εκείνοι που σου κλέβουν τη δυνατότητα να ζεις ως ελεύθερος γιατί οδηγούν την κοινωνία σε πλήρη παροπλισμό, σε πλήρες πάγωμα ελευθεριών και δικαιωμάτων σου. Που σου ρουφάνε τον αέρα που αναπνέεις.
Οι εμβολιασμένοι πολίτες έχουν αδιαμφισβήτητα και αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα. Τα δικαιώματα των συνεπών πολιτών που εμβολιάσθηκαν, αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή τον κίνδυνο να υποχωρήσουν έναντι του πλήθους των, από πεποίθηση, μη εμβολιασμένων, κι έτσι όλη η συζήτηση κινείται γυρω από λάθος άξονα. Αντί να συζητάμε για τα δικαίωματα, τάχα, των μη εμβολιασμένων, πρέπει αντιθέτως, να περιφρουρήσουμε και να διαφυλάξουμε τα δικαιώματα του εμβολιασμένου πληθυσμού μας. Ας το δούμε πιο αναλυτικά:

read more
Crash Test για την Υπουργό: Μέρος Ι

Crash Test για την Υπουργό: Μέρος Ι

Η σκέψη για αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος υπάρχει από την πρώτη ημέρα (κυριολεκτικά) της διακυβέρνησης της χώρας από την παρούσα κυβέρνηση. Η ανάγκη για αυτονομία και ενδυνάμωση της σχολικής μονάδας υπήρξε ένα από τα κεντρικά θέματα της προεκλογικής περιόδου και παρέμεινε στο επίκεντρο του αρμόδιου Υπουργείου μέχρι την ανατροπή που επέφερε στη λειτουργία των σχολείων (και όχι μόνο) η πανδημία του covid19. Με ένα νέο νομοσχέδιο επιχειρείται να επιλυθούν, κάποια από τα πιο καίρια και διαχρονικά προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης. Πράγματι, διαχρονικά και μακροχρόνια, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από ακαμψία και άρνηση εκσυγχρονισμού, διακατεχόμενο ταυτόχρονα από ένα σύνδρομο συνδικαλιστικής εμμονής, αφού υπάρχει και δουλεύει ως αυτοσκοπός, όχι για τα παιδιά, αλλά για τους εκπαιδευτικούς των σχολείων και των φροντιστηρίων. Να δούμε όμως ποιες είναι οι πιο σημαντικές ρυθμίσεις του Νομοσχεδίου για την «Αναβάθμιση του Σχολείου και την Ενδυνάμωση των Εκπαιδευτικών».

read more
Όλα για την δόξα ή φυλακή της ανθρώπινης ασχετοσύνης τους

Όλα για την δόξα ή φυλακή της ανθρώπινης ασχετοσύνης τους

Με το πέρασμα του χρόνου το όνομα του Ηρόστρατου έγινε συνώνυμο αυτού που διακατέχεται από τη μανία να γίνει γνωστός, έστω και διαπράττοντας κάτι κατακριτέο και καταστροφικό. Η φράση «ηροστράτειος δόξα» σημαίνει τη φήμη που αποκτά κάποιος από καταστροφική πράξη, ενώ η φράση «ηροστράτειο έργο», το καταστροφικό έργο. Δυστυχώς, Ηρόστρατους βλέπει ακόμα πιο έντονα σήμερα, σε σχέση με κάθε άλλη εποχή, κανείς σε όλα τα πεδία της ελληνικής πραγματικότητας.

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας