Απέχω παρασάγγας από τον κομμουνισμό ή και σοσιαλισμό που τον θεωρώ μια βάναυση προσπάθεια να επιβάλλει την ισότητα στους ανθρώπους. Ανέκαθεν είχα την πίστη ότι η ισότητα πάει κόντρα στην ανθρώπινη φύση, για τον απλούστατο λόγο ότι οι άνθρωποι δεν γεννιούνται ίσοι αλλά διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο. Για να μην πάω μακριά, εγώ και η αδερφή μου, για παράδειγμα, είμαστε διαφορετικοί. Η αδερφή μου είναι ήσυχη και μετρημένη, ενώ εγώ ορμητικός και φασαριόζος. Διαφέρω, όμως, και με πολλούς άλλους ανθρώπους που διαθέτουν ταλέντα που δεν διαθέτω εγώ.

Η Ρωσίδα μυθιστοριογράφος, φιλόσοφος, θεατρική και κινηματογραφική σεναριογράφο, Άυν Ραντ, στο Ο Άτλας επαναστάτησε το πάει ακόμα πιο βαθιά. Χαρακτηριστικά γράφει: «Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στη ζωή από το πόσο καλός είσαι στη δουλειά σου. Μόνο αυτό. Εκεί στηρίζονται κι όλα τα άλλα. Η επαγγελματική ικανότητα είναι το μοναδικό μέτρο της ανθρώπινης αξίας. Όλοι αυτοί οι ηθικοί κώδικες που προσπαθούν να μας φυτέψουν στο μυαλό δεν είναι παρά κάλπικο χρήμα, που μας προσφέρουν σε αφθονία για να μαδήσουν το όραμα και τις ικανότητες μας. Μόνο ένα ηθικό σύστημα που αναδεικνύει τον πιο ικανό έχει αξία, αυτός είναι ο χρυσός κανόνας».

Τα παραπάνω μπορούν να ειπωθούν μόνο στο πλαίσιο της δημοκρατικής θεώρησης των πραγμάτων. Αντίθετα με τη δημοκρατική θεωρία, που βλέπει την αλήθεια να αναδύεται μέσα από μια σύγκρουση ιδεών, και αφού απαλείψουμε κάθε μεταφυσικό χαρακτήρα, ο κομμουνισμός υποστηρίζει πως η αλήθεια είναι αντικειμενική και μπορεί να αποκαλυφθεί μόνο μετά από βαθιά μελέτη και μόρφωση του ιστορικού υλισμού, αρετές τις οποίες θεωρείται πως μόνο ελάχιστοι είναι ικανοί να έχουν. Στην αναζήτηση της αλήθειας, δεν αντιμετωπίζει τις συγκρουόμενες ιδέες ως ίσες, όπως κάνει η θεωρία της δημοκρατίας. Εφόσον υπάρχει μόνο μια αλήθεια, ό,τι δεν είναι αληθινό δεν μπορεί να έχει θέση ούτε να ενισχύεται μέσω του ανταγωνισμού. Ο κομμουνισμός είναι στην ουσία ιεραρχικός κι επιλεκτικός και δίνει έμφαση στην αφοσίωση στο κόμμα και στην ιδεολογία. Καμία από τις κοινωνίες που έχει επηρεάσει δεν παρουσίασε ως σήμερα κάποιο βιώσιμο πλουραλιστικό σύστημα.

Στον κομμουνισμό όλες οι τάσεις κλειστών και όχι πλουραλιστικών συστημάτων μεγεθύνονται. Κι αυτό συμβαίνει επειδή η στρατηγική των κομμουνιστών είναι η συστηματική υπονόμευση οποιασδήποτε συνοχής έχουν κατορθώσει να επιτύχουν οι κυβερνητικοί θεσμοί. Η ελληνική αριστερά, με την ανεπαρκή της αντιπολιτευτική πρακτική όπως απεδείχθη όταν κυβέρνησε, υπονόμευσε τη συνοχή που είχαν κατορθώσει να επιτύχουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, έγκλημα για το οποίο ακόμα δεν έχει λογοδοτήσει ακόμα. Η ελληνική αριστερά δεν κατέστη σήμερα ανεπαρκής αντιπολιτευτικά. Ανέκαθεν έτσι ήταν. Αυτό που κάνει πολλούς να καταλαβαίνουν σήμερα και όχι παλιότερα, την αντιπολιτευτική της ανεπάρκεια, είναι ότι μεσολάβησαν 5 έτη καθεστωτικής και καταστροφικής της διακυβέρνησης.   

Η ελληνική αριστερά δεν λειτούργησε σήμερα αυταρχικά και ρατσιστικά απέναντι σε όσους δεν αποδέχονται τα περί ιστορικού υλισμού και ισότητας. Ανέκαθεν έτσι ήταν. Μεσολάβησαν πέντε έτη διακυβέρνησης τους, όπου επιχείρησαν να καταργήσουν αμέσως τη δυνατότητα για ελεύθερη έκφραση της σκέψης, γιατί όλα τα μέσα με τα οποία είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να εκφρασθεί, αποφασίστηκε να γίνουν ιδιοκτησία ή να ελεγχθούν από το κράτος – δες κρατική ραδιοτηλεόραση, αδειοδότηση ιδιωτικής τηλεόρασης και ραδιοφώνου, κλείσιμο Mega Chanel και χειραγώγηση τύπου -, που σαν δικτατορικό τα διαχειρίστηκε κατά τρόπο ανεξέλεγκτο, για να το καταλάβει σήμερα ο κόσμος. Μεσολάβησαν πέντε έτη διακυβέρνησης τους όπου επιχείρησαν με χειραγώγηση και της δικαιοσύνης να εξοντώσουν πολιτικούς τους αντιπάλους! Για αυτό, ευτυχώς, λογοδοτεί σήμερα.

Μην ξεχνάμε ότι ο οι αγώνες της αριστεράς έχουν θεμελιωθεί στο αντάρτικο. Ο ανταρτοπόλεμος δεν διεξάγεται από πάγιες θέσεις και οι αντάρτες κρύβονται ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό. Οι αντάρτες κερδίζουν όσο καιρό κατορθώνουν να μη χάσουν. Οι αντάρτες μπορεί να εφαρμόζουν την τακτική τους για ένα μεγάλο διάστημα ακόμα και με σημαντικά μειωμένες δυνάμεις. Μια καθαρή νίκη είναι πολύ σπάνια. Οι πετυχημένοι ανταρτοπόλεμοι τελειώνουν συνήθως μετά από πολύ καιρό. Στην Ελλάδα οι συμβατικές δυνάμεις νίκησαν τον ανταρτοπόλεμο επειδή οι αντάρτες αποκόπηκαν από εξωτερικές πηγές ανεφοδιασμού (μετά από τη ρήξη του Τίτο με τη Μόσχα). Το ότι επικράτησαν οι συμβατικές δυνάμεις, δεν σημαίνει, όμως, ότι τελείωσε και ανταρτοπόλεμος. Ακόμη και σήμερα παρακολουθούμε δυνάμεις της αριστεράς να ασκούν αντάρτικο πόλεων. Δεν διεξήγαγαν ανταρτοπόλεμο και δεν συνεχίζουν να διεξάγουν αντάρτικο πόλεων στο όνομα της διαφορετικότητας αλλά σε αυτό της ισότητας!

Έχουν θεμελιωθεί, όμως, και στην προπαγάνδα. Ο φασισμός και ο κομμουνισμός θα ήταν αδιανόητοι χωρίς την προπαγάνδα. Η προπαγάνδα είναι το τρομερότερο πολεμικό όπλο στα χέρια εκείνου που ξέρει να την χρησιμοποιεί». Και ο κύριος δημιουργός του δεύτερου, ο Λένιν, είπε: «Το κυριότερο από όλα είναι η διεξαγωγή Αγκιτάτσιας και Προπαγάνδας σε όλα τα στρώματα του λαού». Όλη η δύναμη του κομμουνισμού στηρίζεται πάνω σε μια μεγάλη κοσμοϊστορική ανακάλυψη που έκανε ο Μαρξ όταν έγραψε την ακόλουθη φράση: «Η ιδέα μετατρέπεται σε υλική δύναμη όταν μπει μέσα στις μάζες». Ο κομμουνισμός απευθύνεται σε όλα τα ανθρώπινα κίνητρα: στο πολεμικό, στων αναγκών, στης χαράς και στης στοργής. Η αρχή αυτή, που ορίζει ότι η προπαγάνδα οφείλει να απευθύνεται συγχρόνως προς τα τέσσερα κίνητρα λέγεται «αρχή της ταυτοχρόνου κλήσεως των κινήτρων». Όπως και στην περίπτωση του αντάρτικου, έτσι και εδώ, η προπαγάνδα διεξάγεται και αυτή στο όνομα της ισότητας!

Και σήμερα συνεχίζουν να κάνουν το μόνο που πραγματικά ξέρουν να κάνουν καλύτερα, να υπονομεύουν συστηματικά οποιασδήποτε συνοχή έχουν κατορθώσει να επιτύχουν οι κυβερνητικοί θεσμοί. Μην περιμένετε να δείτε καμία σοβαρή αντιπολίτευση από πλευράς τους και μην έχετε καμία απολύτως αμφιβολία ότι όπου τους δίνεται αιτία και αφορμή η υπονόμευση θα εντείνεται. Πάντα, στο όνομα της ισότητας….

Σχετικά Άρθρα

Η εθνική μας μοναξιά

Η εθνική μας μοναξιά

Με αυτά και με αυτά φτάσαμε στο σημείο της θεοποίησης της επιστήμης, επικοινωνίας και των ιδεολογιών. Ξαφνικά κάποιοι απέκτησαν άρτια επιστημονική κατάρτιση σε θέματα ιστορίας, κορονοϊού και όχι μόνο, άλλοι μπέρδεψαν τον θεσμικό τους ρόλο με τον κοινωνικό ακτιβισμό και κάποιοι βάζουν την επικοινωνία πάνω από την πολιτική. Όσο και αν επισκιάζονται τα δύσκολα που έχουμε μπροστά μας από την ομολογουμένως πολύ αποτελεσματική διαχείριση της κυβέρνησης τόσο της πανδημίας όσο και των τουρκικών προκλήσεων στον Έβρο, με όλα τα παραπάνω αντιλαμβάνομαι ότι το μήνυμα, άλλοτε για την επιστήμη, άλλοτε για τον μαρξισμό-διεθνισμό και άλλοτε για τον φιλελευθερισμό-οικουμενισμό, είναι ότι κάποιοι τα έχουν αναγάγει σε «θρησκεία». Και όσοι τα υποστηρίζουν και εκφράζουν μένουν αλώβητοι. Δεν κρίνονται και φυσικά δεν δέχονται και συνέπειες. Εξού και η θεοποίηση τους. Η ελληνική κυβέρνηση, αφενός δεν τα προκαλεί, αφετέρου, όμως, είναι εκείνη που επέλεξε τα πρόσωπα και σε πολλές περιπτώσεις ενθαρρύνει τις επιλογές και πράξεις τους με την απουσία και ενίοτε και παρουσία της.

read more
Η επόμενη μέρα: Απλές σκέψεις με αφορμή τον Covid-19

Η επόμενη μέρα: Απλές σκέψεις με αφορμή τον Covid-19

Δεν μπορούμε πλέον να θεωρούμε την παγκοσμιοποίηση ως κάτι πέρα από τον δικό μας έλεγχο, σαν να θεωρούμε ότι με τους νόμους που έχουμε δημιουργήσει όλοι και όλα περικλείονται μέσα στη γνωστή φράση “ο νόμος της αγοράς”, λόγω της οποίας πιστεύουμε ότι δεν είμαστε σε θέση να εκφράσουμε τη δική μας βούληση . Φυσικά και η βούληση μας έχει όρια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε την ευκαιρία να την εκφράσουμε ή να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε στάσεις ζωής που να ενσωματώνουν περισσότερο τα δικά μας όρια, αντί να προσποιούμαστε ότι «δεν τρέχει τίποτα».

read more
Η θρησκεία της Αριστεράς – και το άσυλο που απολαμβάνει ως τέτοια στην Ελλάδα

Η θρησκεία της Αριστεράς – και το άσυλο που απολαμβάνει ως τέτοια στην Ελλάδα

Αφού σημειώσαμε τα παραπάνω μπορούμε τώρα να γυρίσουμε στην παραπάνω φωτογραφία. Σε μένα η φωτογραφία δεν θυμίζει σοβιετία ή κάτι αντίστοιχα απολυταρχικό αλλά αποτελεί έμπρακτη απόδειξη ότι η Αριστερά είναι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θρησκεία. Δεν αποτελεί πολιτική παράταξη ούτε φυσικά πολιτικό κόμμα, δεν προτείνει πολιτικές λύσεις, δεν επιθυμεί τη δημιουργία πολιτών και την ενεργή συμμετοχή στα κοινά για την εξεύρεση πολιτικών λύσεων. Όχι. Είναι θρησκεία που απαιτεί τυφλή αποδοχή και υπακοή στο δόγμα, τυφλή υποταγή και πειθαρχία στον οργανισμό που διακινεί και διαμορφώνει το δόγμα, απώλεια της προσωπικής και ατομικής αξιοπρέπειας υπέρ ενός ανώτερου σκοπού. Οι άνθρωποι που καταδέχτηκαν να τοποθετηθούν σε προσημειωμένες θέσεις φορώντας μάσκες ώστε να επιτύχουν έναν στόχο δεν είναι ανεξάρτητα σκεπτόμενοι πολίτες. Είναι πιστοί, και μάλιστα φανατικοί. Ο χριστιανισμός στηρίχτηκε σε τέτοιους για να επικρατήσει σε ένα εχθρικό ή αδιάφορο περιβάλλον – κάποιοι ήταν στυλίτες ή πήγαν να ζήσουν στην έρημο. Οι σύγχρονοι αντίστοιχοί τους δεν συναντώνται σήμερα μόνο στα μοναστήρια και στις σκήτες αλλά και στην πλατεία Συντάγματος, την Εργατική Πρωτομαγιά του 2020.

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας