Απέχω παρασάγγας από τον κομμουνισμό ή και σοσιαλισμό που τον θεωρώ μια βάναυση προσπάθεια να επιβάλλει την ισότητα στους ανθρώπους. Ανέκαθεν είχα την πίστη ότι η ισότητα πάει κόντρα στην ανθρώπινη φύση, για τον απλούστατο λόγο ότι οι άνθρωποι δεν γεννιούνται ίσοι αλλά διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο. Για να μην πάω μακριά, εγώ και η αδερφή μου, για παράδειγμα, είμαστε διαφορετικοί. Η αδερφή μου είναι ήσυχη και μετρημένη, ενώ εγώ ορμητικός και φασαριόζος. Διαφέρω, όμως, και με πολλούς άλλους ανθρώπους που διαθέτουν ταλέντα που δεν διαθέτω εγώ.

Η Ρωσίδα μυθιστοριογράφος, φιλόσοφος, θεατρική και κινηματογραφική σεναριογράφο, Άυν Ραντ, στο Ο Άτλας επαναστάτησε το πάει ακόμα πιο βαθιά. Χαρακτηριστικά γράφει: «Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στη ζωή από το πόσο καλός είσαι στη δουλειά σου. Μόνο αυτό. Εκεί στηρίζονται κι όλα τα άλλα. Η επαγγελματική ικανότητα είναι το μοναδικό μέτρο της ανθρώπινης αξίας. Όλοι αυτοί οι ηθικοί κώδικες που προσπαθούν να μας φυτέψουν στο μυαλό δεν είναι παρά κάλπικο χρήμα, που μας προσφέρουν σε αφθονία για να μαδήσουν το όραμα και τις ικανότητες μας. Μόνο ένα ηθικό σύστημα που αναδεικνύει τον πιο ικανό έχει αξία, αυτός είναι ο χρυσός κανόνας».

Τα παραπάνω μπορούν να ειπωθούν μόνο στο πλαίσιο της δημοκρατικής θεώρησης των πραγμάτων. Αντίθετα με τη δημοκρατική θεωρία, που βλέπει την αλήθεια να αναδύεται μέσα από μια σύγκρουση ιδεών, και αφού απαλείψουμε κάθε μεταφυσικό χαρακτήρα, ο κομμουνισμός υποστηρίζει πως η αλήθεια είναι αντικειμενική και μπορεί να αποκαλυφθεί μόνο μετά από βαθιά μελέτη και μόρφωση του ιστορικού υλισμού, αρετές τις οποίες θεωρείται πως μόνο ελάχιστοι είναι ικανοί να έχουν. Στην αναζήτηση της αλήθειας, δεν αντιμετωπίζει τις συγκρουόμενες ιδέες ως ίσες, όπως κάνει η θεωρία της δημοκρατίας. Εφόσον υπάρχει μόνο μια αλήθεια, ό,τι δεν είναι αληθινό δεν μπορεί να έχει θέση ούτε να ενισχύεται μέσω του ανταγωνισμού. Ο κομμουνισμός είναι στην ουσία ιεραρχικός κι επιλεκτικός και δίνει έμφαση στην αφοσίωση στο κόμμα και στην ιδεολογία. Καμία από τις κοινωνίες που έχει επηρεάσει δεν παρουσίασε ως σήμερα κάποιο βιώσιμο πλουραλιστικό σύστημα.

Στον κομμουνισμό όλες οι τάσεις κλειστών και όχι πλουραλιστικών συστημάτων μεγεθύνονται. Κι αυτό συμβαίνει επειδή η στρατηγική των κομμουνιστών είναι η συστηματική υπονόμευση οποιασδήποτε συνοχής έχουν κατορθώσει να επιτύχουν οι κυβερνητικοί θεσμοί. Η ελληνική αριστερά, με την ανεπαρκή της αντιπολιτευτική πρακτική όπως απεδείχθη όταν κυβέρνησε, υπονόμευσε τη συνοχή που είχαν κατορθώσει να επιτύχουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, έγκλημα για το οποίο ακόμα δεν έχει λογοδοτήσει ακόμα. Η ελληνική αριστερά δεν κατέστη σήμερα ανεπαρκής αντιπολιτευτικά. Ανέκαθεν έτσι ήταν. Αυτό που κάνει πολλούς να καταλαβαίνουν σήμερα και όχι παλιότερα, την αντιπολιτευτική της ανεπάρκεια, είναι ότι μεσολάβησαν 5 έτη καθεστωτικής και καταστροφικής της διακυβέρνησης.   

Η ελληνική αριστερά δεν λειτούργησε σήμερα αυταρχικά και ρατσιστικά απέναντι σε όσους δεν αποδέχονται τα περί ιστορικού υλισμού και ισότητας. Ανέκαθεν έτσι ήταν. Μεσολάβησαν πέντε έτη διακυβέρνησης τους, όπου επιχείρησαν να καταργήσουν αμέσως τη δυνατότητα για ελεύθερη έκφραση της σκέψης, γιατί όλα τα μέσα με τα οποία είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να εκφρασθεί, αποφασίστηκε να γίνουν ιδιοκτησία ή να ελεγχθούν από το κράτος – δες κρατική ραδιοτηλεόραση, αδειοδότηση ιδιωτικής τηλεόρασης και ραδιοφώνου, κλείσιμο Mega Chanel και χειραγώγηση τύπου -, που σαν δικτατορικό τα διαχειρίστηκε κατά τρόπο ανεξέλεγκτο, για να το καταλάβει σήμερα ο κόσμος. Μεσολάβησαν πέντε έτη διακυβέρνησης τους όπου επιχείρησαν με χειραγώγηση και της δικαιοσύνης να εξοντώσουν πολιτικούς τους αντιπάλους! Για αυτό, ευτυχώς, λογοδοτεί σήμερα.

Μην ξεχνάμε ότι ο οι αγώνες της αριστεράς έχουν θεμελιωθεί στο αντάρτικο. Ο ανταρτοπόλεμος δεν διεξάγεται από πάγιες θέσεις και οι αντάρτες κρύβονται ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό. Οι αντάρτες κερδίζουν όσο καιρό κατορθώνουν να μη χάσουν. Οι αντάρτες μπορεί να εφαρμόζουν την τακτική τους για ένα μεγάλο διάστημα ακόμα και με σημαντικά μειωμένες δυνάμεις. Μια καθαρή νίκη είναι πολύ σπάνια. Οι πετυχημένοι ανταρτοπόλεμοι τελειώνουν συνήθως μετά από πολύ καιρό. Στην Ελλάδα οι συμβατικές δυνάμεις νίκησαν τον ανταρτοπόλεμο επειδή οι αντάρτες αποκόπηκαν από εξωτερικές πηγές ανεφοδιασμού (μετά από τη ρήξη του Τίτο με τη Μόσχα). Το ότι επικράτησαν οι συμβατικές δυνάμεις, δεν σημαίνει, όμως, ότι τελείωσε και ανταρτοπόλεμος. Ακόμη και σήμερα παρακολουθούμε δυνάμεις της αριστεράς να ασκούν αντάρτικο πόλεων. Δεν διεξήγαγαν ανταρτοπόλεμο και δεν συνεχίζουν να διεξάγουν αντάρτικο πόλεων στο όνομα της διαφορετικότητας αλλά σε αυτό της ισότητας!

Έχουν θεμελιωθεί, όμως, και στην προπαγάνδα. Ο φασισμός και ο κομμουνισμός θα ήταν αδιανόητοι χωρίς την προπαγάνδα. Η προπαγάνδα είναι το τρομερότερο πολεμικό όπλο στα χέρια εκείνου που ξέρει να την χρησιμοποιεί». Και ο κύριος δημιουργός του δεύτερου, ο Λένιν, είπε: «Το κυριότερο από όλα είναι η διεξαγωγή Αγκιτάτσιας και Προπαγάνδας σε όλα τα στρώματα του λαού». Όλη η δύναμη του κομμουνισμού στηρίζεται πάνω σε μια μεγάλη κοσμοϊστορική ανακάλυψη που έκανε ο Μαρξ όταν έγραψε την ακόλουθη φράση: «Η ιδέα μετατρέπεται σε υλική δύναμη όταν μπει μέσα στις μάζες». Ο κομμουνισμός απευθύνεται σε όλα τα ανθρώπινα κίνητρα: στο πολεμικό, στων αναγκών, στης χαράς και στης στοργής. Η αρχή αυτή, που ορίζει ότι η προπαγάνδα οφείλει να απευθύνεται συγχρόνως προς τα τέσσερα κίνητρα λέγεται «αρχή της ταυτοχρόνου κλήσεως των κινήτρων». Όπως και στην περίπτωση του αντάρτικου, έτσι και εδώ, η προπαγάνδα διεξάγεται και αυτή στο όνομα της ισότητας!

Και σήμερα συνεχίζουν να κάνουν το μόνο που πραγματικά ξέρουν να κάνουν καλύτερα, να υπονομεύουν συστηματικά οποιασδήποτε συνοχή έχουν κατορθώσει να επιτύχουν οι κυβερνητικοί θεσμοί. Μην περιμένετε να δείτε καμία σοβαρή αντιπολίτευση από πλευράς τους και μην έχετε καμία απολύτως αμφιβολία ότι όπου τους δίνεται αιτία και αφορμή η υπονόμευση θα εντείνεται. Πάντα, στο όνομα της ισότητας….

Σχετικά Άρθρα

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ανάγκη για Εθνική Στρατηγική ως Άσκηση Προσαρμογής

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ανάγκη για Εθνική Στρατηγική ως Άσκηση Προσαρμογής

Μεγάλη η συζήτηση στις μέρες μας για τις επιπτώσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης στην εργασία, στις ανθρώπινες σχέσεις, στα ατομικά δικαιώματα, στην ίδια την ύπαρξη – μια πρώτη γεύση μας έδωσε άλλωστε και το κείμενο το Ηλία Διάκου, εδώ στο Επί Δεξιά. Αναμφίβολα βρισκόμαστε ενώπιον δομικών αλλαγών, δε χωρεί αμφιβολία. Σχεδιάζουμε τις υποδομές των επόμενων 50 ετών. Αστοχίες στην αρχιτεκτονική του υπό διαμόρφωση συστήματος θα σημάνουν ευρύτερες παρεκκλίσεις επί παντός του επιστητού. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να καταδείξει το μέγεθος της πρόκλησης. Ενδιαφέροντες καιροί, το δίχως άλλο. Μέσα σε αυτήν την αλλαγή, υπάρχει μία μεταβλητή που θα κρίνει πολλά. Ποια είναι αυτή; Η ικανότητα και ο βαθμός προσαρμογής στα νέα δεδομένα που επιφέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη. Σε ποιο βαθμό οι άνθρωποι, οι κοινωνίες, οι ιδεολογίες, είναι ικανοί να προσαρμοστούν σε μία κατάσταση, που πιθανώς να σημάνει και την αρχή της μετεξέλιξης του ανθρώπινου είδους, όπως ακριβώς έγινε και πριν 70.000 χρόνια με την επικράτηση των Sapiens;

read more
Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Τη στιγμή που απειλείται η εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα της χώρας, που μαζί με τις εθνικές, αναμένεται εξαιτίας των μέτρων για την καταπολέμηση της πανδημίας να βιώσει μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές προκλήσεις στην ιστορία της, ακολουθουμένη από μια εξίσου σοβαρή οικονομική κρίση, στη δημοσιότητα έχουν επικρατήσει η υπόθεση ενός κατηγορούμενου ως παιδεραστή και η απεργία πείνας ενός καταδικασμένου κατά συρροή δολοφόνου και τρομοκράτη.
Αυτό δείχνει δυο πράγματα. Αφενός την και ιδεολογική κατάρρευση της αριστεράς και αφετέρου, με την ανοχή ή και «βόλεμα» της κεντροδεξιάς, την επικράτηση κάθε φορά της αριστερής ατζέντας. Έχουμε πραγματικά καταλάβει με τι κάθε φορά συμβιβαζόμαστε, σε τι κατάντια μας έχει οδηγήσει αυτό αλλά και τι κινδύνους εγκυμονεί;

read more
Metoo στην Ελλάδα: Η επόμενη μέρα

Metoo στην Ελλάδα: Η επόμενη μέρα

Η χιονοστιβάδα των καταγγελιών στο χώρο του ελληνικού θεάτρου, θα έλεγα καλλιτεχνικού χώρου, αφού προβλέπεται να εμφανιστεί σωρεία νέων καταγγελιών, είναι από μόνο του ένα σοκαριστικό γεγονός. Πόσα νέα παιδιά με ταλέντο απευθύνονται σε εγνωσμένης αξίας καλλιτέχνες και εναποθέτουν τις ελπίδες τους στα χέρια τους, με αποτέλεσμα, είτε να φεύγουν τρέχοντας από το επάγγελμα, προκειμένου να διαχειριστούν το τραύμα τους, είτε να παραμείνουν, ελπίζοντας ότι θα ανακάμψουν και ότι η κόλαση που πέρασαν, τουλάχιστον κάτι απέδωσε. Αυτό, το τελευταίο, είναι και ο ορισμός της αλλοτρίωσης που επιφέρει σε έναν άνθρωπο η βία.
Εάν όμως είχαμε ως χώρα νομικές και δεοντολογικές δικλείδες, θα απέτρεπαν ένα τέρας, που ενδύεται το σκηνοθέτη ή το συνθέτη ή το διανοούμενο από το να καλέσει ή, αντίστοιχα, ένα νέο παιδί από το να σπεύσει στο σπίτι του πρώτου, επειδή δήθεν θέλει να του κάνει εκτάκτως audition;

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας