Οι πρόσφατες εκλογές στην Ισπανία αλλά και οι προεκλογικές εξελίξεις στη Γερμανία φαίνεται ότι οριστικοποιούν το, λεγόμενο, pasokification της Κεντροαριστεράς: Τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που παραδοσιακά κυριαρχούσαν στον χώρο αριστερά του Κέντρου συρρικνώνονται – αν δεν εξαφανίζονται. Τη θέση τους διεκδικούν άλλα Αριστερά κόμματα, κυρίως της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως στην Ελλάδα και την Ισπανία, ή των «Οικολόγων» – Πρασίνων, όπως στην Γερμανία ή το Βέλγιο.

 

Προσωπικά θεωρώ ότι η υποκατάσταση των Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων από τους Ριζοσπάστες Αριστερούς ή τους Πράσινους ούτε μπορεί ούτε πρέπει να ολοκληρωθεί. Oύτε η Ριζοσπαστική Αριστερά ούτε οι Πράσινοι είναι κόμματα προορισμένα από την ίδρυσή τους να κυβερνήσουν. Το DNA τους είναι αντιδραστικό-επαναστατικό. Η πολιτική τους ατζέντα στην ουσία εκφράζει ένα μικρό μόνο μέρος της κοινωνίας. Δεν έχουν να προτείνουν ρεαλιστικές λύσεις στα προβλήματα των σημερινών κοινωνιών, παρά μόνο ευχολόγια και ουτοπικές εικόνες. Η επαφή τους με την εξουσία μόνο κακό μπορεί να κάνει τόσο στην κοινωνία όσο και στα ίδια – όπως άλλωστε διαπίστωσαν τόσο οι Έλληνες με τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και οι Ισπανοί με το Podemos. Αναπόφευκτα πιστεύω ότι το ίδιο θα συμβεί και με τους Πράσινους οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη – αν υποθέσουμε ότι θα μπορέσουν να πείσουν τους ψηφοφόρους για τις θέσεις τους σε θέματα δύσκολα γι αυτούς όπως η ασφάλεια, το μεταναστευτικό, ή οι διεθνείς σχέσεις.

 

Και οι Σοσιαλδημοκράτες; Οι Σοσιαλδημοκράτες εδώ και καιρό, ήδη από τα μέσα του 1990, έχουν στερέψει από έμπνευση. Ο «τρίτος δρόμος» των Μπλερ και Κλίντον, που βασικά ακολούθησε και ο «δικός μας» Σημίτης, δεν ήταν τίποτα άλλο από κεντροδεξιά οικονομική πολιτική με λίγο κοινωνικό πασπάλισμα. Όμως, από τη στιγμή που η κεντροδεξιά πέταξε από πάνω της τα «αντικοινωνικά» βαρίδια του παρελθόντος πρόσφερε πλέον πιο πειστική λύση στους ψηφοφόρους: Αφενός, ποιος καλύτερος από αυτήν να διαχειριστεί την «κοινωνική οικονομία», που ούτως ή άλλως δική της ιδέα ήταν ήδη από το 1950; Αφετέρου, ακόμα και στο κοινωνικό μέτωπο, οι ακρότητες των δικαιωματιστών και των ακραίων φιλελεύθερων, που επικράτησαν στον αριστερό τρόπο σκέψης, αποξένωσαν μεγάλες κοινωνικές ομάδες.

 

Κανείς δεν πρέπει να χαίρεται με αυτή την εξέλιξη. Το καθήκον των κεντροαριστερών και των κεντροδεξιών κομμάτων είναι αφενός να προσφέρουν πολιτικές, κυβερνητικές λύσεις και αφετέρου να συγκρατούν τα άκρα τους. Τα Κεντροδεξιά κόμματα το έχουν επιτύχει αυτό σε μεγάλο βαθμό. Η μέθοδός τους είναι απλή, απομάκρυνση και αποξένωση από τα ακροδεξιά, φασιστικά κόμματα, τα οποία έτσι περιθωριοποιούνται (όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει σε Ισπανία, Γερμανία και Ελλάδα). Τα Κεντροαριστερά κόμματα; Εκεί υπάρχει εμφανώς πρόβλημα: Καθώς καταρρέουν, υποκαθίστανται από τα άκρα τους. Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι τα κόμματα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, τα Κομμουνιστικά κόμματα και οι Πράσινοι είναι σύμφωνα με το DNA τους ακραία αριστερά κόμματα. Τυχόν επικράτησή τους αριστερά του κέντρου θα σήμαινε ότι τα άκρα κέρδισαν.

 

Τι πρέπει να γίνει; Ιδέα δεν έχω, άλλωστε κάθε ιδεολογική «πολυκατοικία» έχει τα δικά της προβλήματα, και οι κεντροδεξιοί οφείλουν να κοιτάξουν «τα του οίκου τους». Αν έπρεπε να πω κάτι θα σκεφτόμουν ότι τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα θα έπρεπε να βγουν από την μαρξιστική βασικά λογική που εξακολουθεί να τα ταλαιπωρεί (κανείς δεν ξεχνά τον «σοσιαλισμό» της δεκαετίας του 1980), να σταματήσουν να «δανείζονται» οικονομικά μοντέλα από την κεντροδεξιά, και έτσι να (επανα)διαμορφώσουν δική τους ταυτότητα, πιο ελκυστική και πιο πειστική. Αδυνατώ να πιστέψω ότι οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι πείθονται πράγματι από τον ΣΥΡΙΖΑ, το Podemos και τους Πράσινους. Θεωρώ ότι αναγκαστικά μένουν εκεί και τα ψηφίζουν, επειδή δεν έχουν λύσεις. Όμως, αν κάτι μας έχει διδάξει η Ιστορία, αυτό είναι ότι η Φύση απεχθάνεται τα κενά – όμως, πολλές φορές, με πολύ σημαντικό κόστος.

Σχετικά Άρθρα

Οι εσωκομματικές και οι συνδικαλιστικές εκλογές είναι άσκηση δημοκρατίαςΚαι η συμμετοχή μας είναι απαραίτητη!

Οι εσωκομματικές και οι συνδικαλιστικές εκλογές είναι άσκηση δημοκρατίας
Και η συμμετοχή μας είναι απαραίτητη!

Αυτή την περίοδο, παρά τον κορωνοιό, στην Ελλάδα έχουμε ένα σωρό ευκαιρίες δημοκρατικής συμμετοχής. Η Νέα Δημοκρατία έκανε ήδη τις εσωκομματικές της εκλογές και τώρα βαδίζει προς Τακτικό Συνέδριο. Το Κίνημα Αλλαγής έχει σύντομα τις δικές του εσωκομματικές, και ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη ανακοίνωσε το Συνέδριό του τον Φεβρουάριο. Σε επαγγελματικό επίπεδο, οι Δικηγορικοί Σύλλογοι θα έχουν σύντομα τις δικές τους εκλογές – οι οποίες είναι ιδιαίτερα σημαντικές και για το blog μας, αφού υποψήφια σύμβουλος στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, με τον συνδυασμό του Δημήτρη Αναστασόπουλου, είναι η «δική μας» Αγγελική Μητροπούλου!

read more
Ν.Δ.: Μία ιστορική αναδρομή χωρίς εμμονές

Ν.Δ.: Μία ιστορική αναδρομή χωρίς εμμονές

Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο για την παράταξη που ήταν πάντα το δημοκρατικό ανάχωμα απέναντι στη διχόνοια, έχοντας συνδέσει το όνομά της με την Ευρωπαϊκή πορεία της νεότερης Ελλάδας. Αν κάνουμε μία αναδρομή χωρίς εμμονές στην ιστορία της παράταξης από το 1952 μέχρι σήμερα, το συμπέρασμα είναι κοινό. Όλοι οι ηγέτες της ήθελαν να μιλούν για το μέλλον και όχι για το παρελθόν.

read more
Wind of change ή τότε που νομίζαμε ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο

Wind of change ή τότε που νομίζαμε ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο

Τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 ζήσαμε μια περίοδο παρατεταμένης ελπίδας ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο. Ήταν η εποχή της εφηβείας μας. Η νεότητα συνοδεύεται από την αμφισβήτηση του παρελθόντος και τη διεκδίκηση ενός καλύτερου μέλλοντος. Ακολούθησαν τα γεγονότα της κατάρρευσης του «τοίχους της ντροπής» και της ενδυνάμωσης της ελπίδας για την ανοικοδόμηση μιας άλλης Ευρώπης. Θα επιρρίψουμε κι ευθύνες σε εκείνο το τραγούδι των Scorpions “Wind of change”, που πιστοποιούσε ρυθμικά αυτό το ρεύμα της αλλαγής. Στη χώρα μας πιστέψαμε ότι είχαμε μπει σε ευρωπαϊκούς ρυθμούς, είχαμε κατά κάποιο τρόπο συγχρονιστεί με το δυτικό τρόπο ζωής. Εξάλλου μεγαλώσαμε με την ευρωπαϊκή ιδέα και γαλουχηθήκαμε με την εντύπωση ότι ανήκουμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια και ότι κάποια στιγμή αυτή η Ένωση από οικονομική δύναμη θα γινόταν και πολιτική. Στο μεταξύ διευρύνθηκε, αυξήθηκε, επεκτάθηκε, αλλά το ζητούμενο τίθεται υπό αμφισβήτηση: ωρίμασε; Ποια είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση; Ποιοι είναι οι στόχοι της για τα επόμενα, ας πούμε, δέκα χρόνια;

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας