Το τέλος των ιδεολογιών ή η ιδεολογική επικράτηση της αριστερής κακοήθειας

Πολιτική, Φιλοσοφία | 0 comments

Written by Ioannis Kitsos

09/12/2019

Διάβασα κάπου πρόσφατα για το τέλος των ιδεολογιών. Προφάσεις εν αμαρτίες, σκέφτομαι. Στην Ελλάδα γενικότερα και πολύ περισσότερο κατά τη διάρκεια της κρίσης υπήρξαν, και συνεχίζουν να υπάρχουν, περίπου τόσες ιδεολογίες όσα και τα μέλη του κοινοβουλίου, αν μπορούν να ονομαστούν ιδεολογίες οι ακαθόριστες τάσεις αυτών των πολιτευτών. Στις εκλογικές αναμετρήσεις σχηματίζονται, για λόγους καθαρά εκλογικούς, μερικά κόμματα, που το πιο πιθανό είναι να διαλυθούν ευθύς αμέσως ή να απορροφηθούν από ένα μεγαλύτερο, εξόν από τα κόμματα των καθαρά δεξιών και των αριστερών που διατηρούσαν ανέκαθεν κάποια εξωτερική ενότητα, μολονότι και αυτά είναι υποδιαιρεμένα σε λογιώ λογιώ σχολές. Όλα τα πολιτικά και κοινωνικά προγράμματα έχουν τους αντιπροσώπους τους: εθνικιστές, μαρξιστές, σταλινικοί, φιλελεύθεροι, δημοκρατικοί, σοσιαλδημοκρατικοί κλπ., ακόμη και μέσα στο ίδιο κόμμα.

Σύμφωνα με τα παραπάνω τι πραγματικά κάνει κάποιον να σκεφτεί και δημόσια να αναγγείλει το τέλος των ιδεολογιών; Κάτι τέτοιο μπορεί να μην ενώνει τους Έλληνες, ενώνει και ισχυροποιεί περαιτέρω όμως τους αριστερούς.

Αλλά και με αυτά τα πολιτικοκοινωνικά ρεύματα διασταυρώνονται ειδών ειδών διανοητικές και αντιδιανοητικές τάσεις, που αυξάνουν εκεί μέσα τη σύγχυση των ιδεών. Υπάρχουν νεοκαντιανοί, εγελιανοί, μπερξονιστές, νιτσεϊστές, φροϋδιανοί, φανατικοί επιστήμονες, υλιστές, ντετερμινιστές κ.α.. Για να μην αναφερθώ και στις λογοτεχνικές σχολές που μπορείς να συναντήσεις από οπαδούς της δημοτικής παράδοσης, του ρεαλισμού μέχρι και της προλεταριακής τέχνης. Αυτό που εντοπίζεται δεν είναι φυσικά το τέλος των ιδεολογιών, όπως ορισμένοι διακυβεύονται, για κάποιο λόγο που αδυνατώ να ερμηνεύσω, αλλά μες σε αυτή την απερίγραπτη ανακατωσούρα των ιδεών και συναισθημάτων, η απουσία κάποιας κοινής φιλοδοξίας, συνειδητής ή ασυνείδητης, κάποιος κοινός πόθος ή μεράκι ή παράπονο, που να ενώνει όλα αυτά τα ανήσυχα πνεύματα. Που να ενώνει όλους τους Έλληνες.

Σύμφωνα με τα παραπάνω τι πραγματικά κάνει κάποιον να σκεφτεί και δημόσια να αναγγείλει το τέλος των ιδεολογιών; Κάτι τέτοιο μπορεί να μην ενώνει τους Έλληνες, ενώνει και ισχυροποιεί περαιτέρω όμως τους αριστερούς. Το τέλος των ιδεολογιών, λέω από μέσα μου, εξυπηρετεί τα μάλα την αριστερά, να συνεχίζει να προπαγανδίζει τη δική της ιδεολογική γραμμή. Δεν είναι παράξενο ότι στη μεταπολίτευση έχει καταφέρει να κυριαρχήσει ιδεολογικά σε σημείο όπου ο δεξιός να φοβάται να δηλώσει δημόσια την ιδεολογική του ταυτότητα και ιδανικά, μήπως και λογοκριθεί ή και λιντσαριστεί. Δεν αναγνωρίζουμε τον φασισμό της αριστεράς αλλά το τέλος των ιδεολογιών, προς όφελος όμως του φασισμού της αριστεράς!!!  

Είναι δε χαρακτηριστικό το παράδειγμα – το πιο χαρακτηριστικό – που ενώ η Ελληνική κοινωνία ακόμη και σήμερα δεν είναι οργανωμένη πάνω σε σοβαρές κεφαλαιοκρατικές βάσεις, ουσιαστικά μιλάμε για μια μικροαστική χώρα, κάποιοι να επιχειρούν να παρουσιάσουν την Ελλάδα σε χώρα μεγαλοαστική και προλεταριακή. Να κηρύττουν, επί πολλά χρόνια τώρα, την πάλη των τάξεων και τον αγώνα για την επικράτηση του σοσιαλισμού.

Φτάσανε στο σημείο να σκυλέψουν ακόμα και τον Μεγαλύτερο Πατριωτικό και Απελευθερωτικό μας αγώνα προπαγανδίζοντας, άκουσον άκουσον, ότι η Επανάσταση του 21 ήταν η Επανάσταση των αστικών συμφερόντων, που είχε ως φυσική συνέπεια την εγκαθίδρυση και στον τόπο μας της αστικής κυριαρχίας και την ανάπτυξη του καπιταλισμού. Το βαθύτερο νόημα της Επανάστασης αυτής, στα πλαίσια το δικού τους ιστορικού υλισμού, δεν ήταν η εθνική ιδέα, αλλά η αστική συνείδηση των Ελλήνων εμπόρων, τσιφλικάδων και ναυτικών, που πολεμούσαν να αποτινάξουν την τυραννία των Τούρκων πασάδων και να γίνουν αυτοί η κυρίαρχη τάξη του τόπου. 

Και εμείς τι κάνουμε απέναντι σε αυτή την τεράστια ιστορική ανακρίβεια στα όρια της κακοήθειας, αλλά και κάθε άλλης;;; Κηρύττουμε το τέλος τον ιδεολογιών!!! Είπα, αδυνατώ να ερμηνεύσω το λόγο που κάποιος αποφασίζει να εκφράσει δημόσια κάτι τόσο βαρύγδουπο, όπως το τέλος των ιδεολογιών, αλλά μόλις μου ήρθε κάτι… Ίσως, δικαιολογημένα να προκαλείται από την ιδέα της ανυπαρξίας της Ελλάδας στη σύγχρονη πνευματική ζωή του κόσμου σε συνδυασμό με την τραγική μοίρα του ελληνικού γένους, το βάρος του μεγάλου ονόματος. Που και για αυτό τεράστια ευθύνη φέρει η αριστερά. Η αριστερά που είναι πολέμιος της αριστείας, της αναβάθμισης των πανεπιστημίων, της έρευνας και της γνώσης. Η αριστερά που έχει απαξιώσει, λογοκρίνει και κυνηγήσει την Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ αλλά και τον Κορνήλιο Καστοριάδη, τον Παναγιώτη Κονδύλη για να μην πω το σύνολο της σύγχρονης ελληνικής σκέψης και διανόησης. Η αριστερά που έχει σημαία της τον λαϊκισμό!!!

Δεν θα έπρεπε όμως να συμβεί το αντίθετο; Να αισθανθούμε την ανάγκη να κλοτσήσουμε τη ρουτίνα που μας σκεπάζει, να λυτρωθούμε από ένα στείρο παρελθόν, να ζήσουμε ξανά τη ζωή του πνεύματος, όχι πια σαν ταπεινοί μιμητές των μεγάλων προγόνων και σαν καθυστερημένοι μαθητές των ξένων, μα σαν εξερευνητές, σαν κατακτητές, σαν αληθινοί Έλληνες!!! Αντί, επιτέλους, να επιδιώξουμε το ξύπνημα του ελληνικού πνεύματος, τη δημιουργία, την Αναγέννηση, εμείς αποφασίζουμε να το θάψουμε;;; Να το αφήσουμε να συνεχίσει να βρίσκεται σε πλήρη ύπνωση προς όφελος του αριστερού φασισμού, αμορφωσιάς, ιστορικών ανακριβειών και γενικότερης κακοήθειας;;; Ντροπή, ντροπή, ντροπή!!!

Related Articles

Related

Στρατηγική Ψυχραιμία μέχρι… νεκρικής ακαμψίας

Στρατηγική! Μια λέξη που αρκετοί χρησιμοποιούν συχνότερα από σχεδόν οποιαδήποτε άλλη στον δημόσιο λόγο τους. Έτσι, μετά την στρατηγική, έχουμε την στρατηγική ψυχραιμία και πολλών άλλων ειδών “στρατηγικούς νεολογισμούς”, που στις πλείστες των περιπτώσεων -αν όχι σε όλες- είναι κενοί νοήματος.

read more

Η εθνική μας μοναξιά

Με αυτά και με αυτά φτάσαμε στο σημείο της θεοποίησης της επιστήμης, επικοινωνίας και των ιδεολογιών. Ξαφνικά κάποιοι απέκτησαν άρτια επιστημονική κατάρτιση σε θέματα ιστορίας, κορονοϊού και όχι μόνο, άλλοι μπέρδεψαν τον θεσμικό τους ρόλο με τον κοινωνικό ακτιβισμό και κάποιοι βάζουν την επικοινωνία πάνω από την πολιτική. Όσο και αν επισκιάζονται τα δύσκολα που έχουμε μπροστά μας από την ομολογουμένως πολύ αποτελεσματική διαχείριση της κυβέρνησης τόσο της πανδημίας όσο και των τουρκικών προκλήσεων στον Έβρο, με όλα τα παραπάνω αντιλαμβάνομαι ότι το μήνυμα, άλλοτε για την επιστήμη, άλλοτε για τον μαρξισμό-διεθνισμό και άλλοτε για τον φιλελευθερισμό-οικουμενισμό, είναι ότι κάποιοι τα έχουν αναγάγει σε «θρησκεία». Και όσοι τα υποστηρίζουν και εκφράζουν μένουν αλώβητοι. Δεν κρίνονται και φυσικά δεν δέχονται και συνέπειες. Εξού και η θεοποίηση τους. Η ελληνική κυβέρνηση, αφενός δεν τα προκαλεί, αφετέρου, όμως, είναι εκείνη που επέλεξε τα πρόσωπα και σε πολλές περιπτώσεις ενθαρρύνει τις επιλογές και πράξεις τους με την απουσία και ενίοτε και παρουσία της.

read more

Η θρησκεία της Αριστεράς – και το άσυλο που απολαμβάνει ως τέτοια στην Ελλάδα

Αφού σημειώσαμε τα παραπάνω μπορούμε τώρα να γυρίσουμε στην παραπάνω φωτογραφία. Σε μένα η φωτογραφία δεν θυμίζει σοβιετία ή κάτι αντίστοιχα απολυταρχικό αλλά αποτελεί έμπρακτη απόδειξη ότι η Αριστερά είναι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θρησκεία. Δεν αποτελεί πολιτική παράταξη ούτε φυσικά πολιτικό κόμμα, δεν προτείνει πολιτικές λύσεις, δεν επιθυμεί τη δημιουργία πολιτών και την ενεργή συμμετοχή στα κοινά για την εξεύρεση πολιτικών λύσεων. Όχι. Είναι θρησκεία που απαιτεί τυφλή αποδοχή και υπακοή στο δόγμα, τυφλή υποταγή και πειθαρχία στον οργανισμό που διακινεί και διαμορφώνει το δόγμα, απώλεια της προσωπικής και ατομικής αξιοπρέπειας υπέρ ενός ανώτερου σκοπού. Οι άνθρωποι που καταδέχτηκαν να τοποθετηθούν σε προσημειωμένες θέσεις φορώντας μάσκες ώστε να επιτύχουν έναν στόχο δεν είναι ανεξάρτητα σκεπτόμενοι πολίτες. Είναι πιστοί, και μάλιστα φανατικοί. Ο χριστιανισμός στηρίχτηκε σε τέτοιους για να επικρατήσει σε ένα εχθρικό ή αδιάφορο περιβάλλον – κάποιοι ήταν στυλίτες ή πήγαν να ζήσουν στην έρημο. Οι σύγχρονοι αντίστοιχοί τους δεν συναντώνται σήμερα μόνο στα μοναστήρια και στις σκήτες αλλά και στην πλατεία Συντάγματος, την Εργατική Πρωτομαγιά του 2020.

read more
Follow Us

Γράψου στη λίστα φίλων!