Στρατηγική Ψυχραιμία μέχρι… νεκρικής ακαμψίας

Στρατηγική Ψυχραιμία μέχρι… νεκρικής ακαμψίας

Στρατηγική! Μια λέξη που αρκετοί χρησιμοποιούν συχνότερα από σχεδόν οποιαδήποτε άλλη στον δημόσιο λόγο τους. Έτσι, μετά την στρατηγική, έχουμε την στρατηγική ψυχραιμία και πολλών άλλων ειδών “στρατηγικούς νεολογισμούς”, που στις πλείστες των περιπτώσεων -αν όχι σε όλες- είναι κενοί νοήματος.

Η εθνική μας μοναξιά

Η εθνική μας μοναξιά

Με αυτά και με αυτά φτάσαμε στο σημείο της θεοποίησης της επιστήμης, επικοινωνίας και των ιδεολογιών. Ξαφνικά κάποιοι απέκτησαν άρτια επιστημονική κατάρτιση σε θέματα ιστορίας, κορονοϊού και όχι μόνο, άλλοι μπέρδεψαν τον θεσμικό τους ρόλο με τον κοινωνικό ακτιβισμό και κάποιοι βάζουν την επικοινωνία πάνω από την πολιτική. Όσο και αν επισκιάζονται τα δύσκολα που έχουμε μπροστά μας από την ομολογουμένως πολύ αποτελεσματική διαχείριση της κυβέρνησης τόσο της πανδημίας όσο και των τουρκικών προκλήσεων στον Έβρο, με όλα τα παραπάνω αντιλαμβάνομαι ότι το μήνυμα, άλλοτε για την επιστήμη, άλλοτε για τον μαρξισμό-διεθνισμό και άλλοτε για τον φιλελευθερισμό-οικουμενισμό, είναι ότι κάποιοι τα έχουν αναγάγει σε «θρησκεία». Και όσοι τα υποστηρίζουν και εκφράζουν μένουν αλώβητοι. Δεν κρίνονται και φυσικά δεν δέχονται και συνέπειες. Εξού και η θεοποίηση τους. Η ελληνική κυβέρνηση, αφενός δεν τα προκαλεί, αφετέρου, όμως, είναι εκείνη που επέλεξε τα πρόσωπα και σε πολλές περιπτώσεις ενθαρρύνει τις επιλογές και πράξεις τους με την απουσία και ενίοτε και παρουσία της.

Η επόμενη μέρα: Απλές σκέψεις με αφορμή τον Covid-19

Η επόμενη μέρα: Απλές σκέψεις με αφορμή τον Covid-19

Δεν μπορούμε πλέον να θεωρούμε την παγκοσμιοποίηση ως κάτι πέρα από τον δικό μας έλεγχο, σαν να θεωρούμε ότι με τους νόμους που έχουμε δημιουργήσει όλοι και όλα περικλείονται μέσα στη γνωστή φράση “ο νόμος της αγοράς”, λόγω της οποίας πιστεύουμε ότι δεν είμαστε σε θέση να εκφράσουμε τη δική μας βούληση . Φυσικά και η βούληση μας έχει όρια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε την ευκαιρία να την εκφράσουμε ή να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε στάσεις ζωής που να ενσωματώνουν περισσότερο τα δικά μας όρια, αντί να προσποιούμαστε ότι «δεν τρέχει τίποτα».

Η θρησκεία της Αριστεράς – και το άσυλο που απολαμβάνει ως τέτοια στην Ελλάδα

Η θρησκεία της Αριστεράς – και το άσυλο που απολαμβάνει ως τέτοια στην Ελλάδα

Αφού σημειώσαμε τα παραπάνω μπορούμε τώρα να γυρίσουμε στην παραπάνω φωτογραφία. Σε μένα η φωτογραφία δεν θυμίζει σοβιετία ή κάτι αντίστοιχα απολυταρχικό αλλά αποτελεί έμπρακτη απόδειξη ότι η Αριστερά είναι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θρησκεία. Δεν αποτελεί πολιτική παράταξη ούτε φυσικά πολιτικό κόμμα, δεν προτείνει πολιτικές λύσεις, δεν επιθυμεί τη δημιουργία πολιτών και την ενεργή συμμετοχή στα κοινά για την εξεύρεση πολιτικών λύσεων. Όχι. Είναι θρησκεία που απαιτεί τυφλή αποδοχή και υπακοή στο δόγμα, τυφλή υποταγή και πειθαρχία στον οργανισμό που διακινεί και διαμορφώνει το δόγμα, απώλεια της προσωπικής και ατομικής αξιοπρέπειας υπέρ ενός ανώτερου σκοπού. Οι άνθρωποι που καταδέχτηκαν να τοποθετηθούν σε προσημειωμένες θέσεις φορώντας μάσκες ώστε να επιτύχουν έναν στόχο δεν είναι ανεξάρτητα σκεπτόμενοι πολίτες. Είναι πιστοί, και μάλιστα φανατικοί. Ο χριστιανισμός στηρίχτηκε σε τέτοιους για να επικρατήσει σε ένα εχθρικό ή αδιάφορο περιβάλλον – κάποιοι ήταν στυλίτες ή πήγαν να ζήσουν στην έρημο. Οι σύγχρονοι αντίστοιχοί τους δεν συναντώνται σήμερα μόνο στα μοναστήρια και στις σκήτες αλλά και στην πλατεία Συντάγματος, την Εργατική Πρωτομαγιά του 2020.