Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Από την άλλη, ο Francis Fukuyama ισχυρίζεται πως η εθνική κουλτούρα κάθε λαού ασκεί διακριτική αλλά πολύ αποφασιστική επιρροή στο μέγεθος των εταιρειών. Και εμείς δεν έχουμε να επιδείξουμε παρά μόνο οικογενειακές, στο σύνολο τους, επιχειρήσεις, με έντονα στοιχεία εσωστρέφειας και διαχρονική τους αδυναμία την απαλλαγή της σχέσης τους με και από το κράτος. Ακόμη και αυτές που θεωρούνται μεγάλες, για τα ελληνικά δεδομένα, αποτελούν μεσαίες ή μικρές σε σύγκριση με τις αντίστοιχες της παγκόσμιας αγοράς. Η δε μεταποιητική βιομηχανία περιορίζεται, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, στους κλάδους της κλωστοϋφαντουργίας, μεταλλουργίας, ορυκτέλαιων πετρελαίου, φαρμάκου, χαλυβουργίας και τροφίμων και ποτών. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΟΒΕ, στο σύνολο της η συμβολή της βρίσκεται περίπου στο 8% του ΑΕΠ, τη στιγμή που στο μέσο όρο των χωρών της ΕΕ βρίσκεται στο 15% περίπου, με στόχο να φτάσει στο 20%.
Έχει δημιουργηθεί δε η διαχρονική εικόνα στον Έλληνα, και για αυτό το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης φέρει η Αριστερά, ότι η επιχειρηματικότητα και μεταποιητική βιομηχανία γεννούν την φτώχεια και καταστροφή και το κράτος την ευημερία. Ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι η επιχειρηματικότητα και η μεταποιητική βιομηχανία αλλά η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών που γεννάει τη φτώχεια ή την ευημερία. Τα σημερινό μοντέλο θεσμών έχει τις ρίζες του στο κυρίαρχο Αριστερό παρελθόν εδώ και σαράντα χρόνια τώρα πια, επειδή, όταν μια κοινωνία οργανώνεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αυτός τείνει να διαιωνίζεται. Και μολονότι το ατομικό ταλέντο είναι σημαντικό σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας, δεν υπάρχει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο προκειμένου το ταλέντο να μετασχηματιστεί σε θετική δύναμη. Και πώς θα αλλάξει η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών όταν από την Αριστερά ακόμα και η λέξη ταλέντο ή η αριστεία χλευάζεται!

Πρέπει «να χάσεις την ψυχή σου για να την κερδίσεις»

Πρέπει «να χάσεις την ψυχή σου για να την κερδίσεις»

Ομολογουμένως, ο φιλελευθερισμός και η περί αυτόν σύγχρονη οικονομική θεωρία έφερε τη μεγαλύτερη βελτίωση στο παγκόσμιο βιοτικό επίπεδο που συνέβη ποτέ. Οφείλουμε, όμως, να αναγνωρίσουμε ότι άφησε πίσω του και πολλά προβλήματα. Χάσαμε την ψυχή, το πνεύμα, την ελπίδα και την πίστη μας. Και μαζί με αυτά χάσαμε και το ήθος μας ως άνθρωποι. Στις περιπέτειες του ο Προσκυνητής μας λέει ότι «η χριστιανική ζωή συνοψίζεται εις την προσευχή. Θεωρώ ότι η προσευχή είναι το πιο ενδιαφέρον και το πιο απαραίτητο πράγμα για την σωτηρία και το πρώτο καθήκον για τον κάθε χριστιανό. Η προσευχή είναι το πρώτο βήμα εις την αφοσιωμένη εις τον Θεό ζωή. Είναι το στέμμα της». Παρόλα αυτά, οι ορθόδοξοι χριστιανικοί ναοί τον Αύγουστο θα καταστούν και φέτος για μια ακόμη φορά περισσότερο κέντρο διερχομένων που σφύζει από κινητικότητα παρά προσκυνητών, πολλώ δε μάλλον πιστών. Ίσως να είναι αναπόφευκτο αν δεχτούμε αυτό στο οποίο συνίσταται όλος ο ορθόδοξος ασκητισμός, ότι πρέπει «να χάσεις την ψυχή σου για να την κερδίσεις». «Να την μισήσεις για να την έχεις».