Τεχνητή Νοημοσύνη: Ανάγκη για Εθνική Στρατηγική ως Άσκηση Προσαρμογής

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ανάγκη για Εθνική Στρατηγική ως Άσκηση Προσαρμογής

Μεγάλη η συζήτηση στις μέρες μας για τις επιπτώσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης στην εργασία, στις ανθρώπινες σχέσεις, στα ατομικά δικαιώματα, στην ίδια την ύπαρξη – μια πρώτη γεύση μας έδωσε άλλωστε και το κείμενο το Ηλία Διάκου, εδώ στο Επί Δεξιά. Αναμφίβολα βρισκόμαστε ενώπιον δομικών αλλαγών, δε χωρεί αμφιβολία. Σχεδιάζουμε τις υποδομές των επόμενων 50 ετών. Αστοχίες στην αρχιτεκτονική του υπό διαμόρφωση συστήματος θα σημάνουν ευρύτερες παρεκκλίσεις επί παντός του επιστητού. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να καταδείξει το μέγεθος της πρόκλησης. Ενδιαφέροντες καιροί, το δίχως άλλο. Μέσα σε αυτήν την αλλαγή, υπάρχει μία μεταβλητή που θα κρίνει πολλά. Ποια είναι αυτή; Η ικανότητα και ο βαθμός προσαρμογής στα νέα δεδομένα που επιφέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη. Σε ποιο βαθμό οι άνθρωποι, οι κοινωνίες, οι ιδεολογίες, είναι ικανοί να προσαρμοστούν σε μία κατάσταση, που πιθανώς να σημάνει και την αρχή της μετεξέλιξης του ανθρώπινου είδους, όπως ακριβώς έγινε και πριν 70.000 χρόνια με την επικράτηση των Sapiens;

Data Centers και στο βάθος Κατάληψη

Data Centers και στο βάθος Κατάληψη

Η χώρα μας, το τελευταίο διάστημα με τα μύρια όσα προβλήματα και τις εν εξελίξει υγειονομικές, κοινωνικές και γεωπολιτικές προκλήσεις, δείχνει να αντιλαμβάνεται πως η μόνη επιλογή που έχει, είναι να ανέβει στο τρένο. Στην πράξη αυτό σηματοδοτείται με μία σειρά από ενέργειες, αναπτύξεις και στρατηγικές επιλογές. Αφενός είμαστε μάρτυρες μίας πρωτόγνωρης ανάπτυξης του ψηφιακού κράτους που προϋποθέτει διάθεση για αξιοποίηση των νέων εργαλείων και ριζική αναδιοργάνωση, επιλογές καθόλου αυτονόητες, αφετέρου με έκπληξη βλέπουμε επενδύσεις στρατηγικής σημασίας (Pfizer, Microsoft και πολλές άλλες μικρότερου εκτοπίσματος αλλά μείζονος σημασίας). Όπως όμως και στον προηγούμενο τεχνοοικοινομικό κύκλο, έτσι και τώρα, κάποιες δυνάμεις, όχι απλά αρνούνται να μπουν στον κόπο να τον μελετήσουν και να προσαρμόσουν έστω το αφήγημα που οι ίδιοι ξέρουν πάνω σε αυτόν, αλλά απορρίπτουν την ίδια την ύπαρξή του.

Το φάσμα του προβλήματος – Ποιού προβλήματος, όμως;

Το φάσμα του προβλήματος – Ποιού προβλήματος, όμως;

Τα γεγονότα στον Έβρο κατέδειξαν το πλήρες φάσμα του προβλήματος που τρώει τα σωθικά της ελληνικής κοινωνίας. Ποιό είναι όμως αυτό το πρόβλημα και ποιά πολιτικά γυαλιά το βλέπουν καλύτερα; Στην σημερινή κρίση φοριούνται τρία βασικά πολιτικά γυαλιά, αυτά της ακροδεξιάς, βεβαίως, της αριστεράς, και, ναι, της κεντροδεξιάς. Αναλόγως τα γυαλιά, αντίστοιχο και το πρόβλημα. Αναλόγως την ποιότητα του φακού, αντίστοιχο και το φάσμα του προβλήματος. Ποιού προβλήματος όμως; […] Η κεντροδεξιά, ως άμεσο πρόβλημα αντιλαμβάνεται το μεταναστευτικό, τόσο σε κοινωνικό, εθνικό και γεωπολιτικό επίπεδο, όσο και ευρύτερα σε επίπεδο κοσμοθεωρίας. Δεν εστιάζει στους μετανάστες ως πρόσωπα. Ως πρόσωπα είναι επί της αρχής καλοδεχούμενα. Μέσα από τα γυαλιά της κεντροδεξιάς, η εκθετική ενίσχυση του μεταναστευτικού ρεύματος υπονομεύει καταρχήν τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας. Και η υπονόμευση της κοινωνικής συνοχής αποτελεί σαφώς πρόβλημα.