Ευρωπαϊκή Ένωση: Χρόνου φείδου ή τέλος χρόνου;

Ευρωπαϊκή Ένωση: Χρόνου φείδου ή τέλος χρόνου;

Αυτή η νέα επιδημία CoV (coronavirus) αποκάλυψε τρία βασικά και διαφορετικά μοντέλα ως αναφορά την κρατική αντίδραση στον ιό: (1) Kομμουνιστικό μοντέλο ή, διαφορετικά, μοντέλο Κίνας: Το συγκεκριμένο μοντέλο βασίστηκε στην έλλειψη διαφάνειας και στη χρησιμοποίηση σκληρών εργαλείων καταστολής για την επιβολή των μέτρων «προστασίας». (2) Αμερικανικό μοντέλο: Ο θρίαμβος του καπιταλισμού και της ελευθερίας. Είναι δύσκολο να σκεφτούμε ένα απαγορευτικό (lockdown) κινέζικου στιλ στη χώρα όπου ισχύει η 1st Amendment στο Αμερικανικό Σύνταγμα και η ελευθερία της οπλοκατοχής. Οι Αμερικανοί παρ΄ όλα αυτά δεν έμειναν άπραγοι, επένδυσαν πραγματικά πολλά χρήματα. Η κυβέρνηση Trump «άνοιξε το πορτοφόλι» και μέσα σε λίγες ημέρες χορήγησε μη επιστρεπτέα επιχορήγηση (κατά το Ελληνικότερο Επιστρεπτέα Προκαταβολή!) 2,5 δις δολάρια σε φαρμακευτικές εταιρείες για να βρουν το εμβόλιο. 3. Ευρωπαϊκό μοντέλο. Υπάρχει βέβαια και το Ευρωπαϊκό μοντέλο: Κάτι ενδιάμεσο μεταξύ των δύο πρώτων, αναφορικά με τις πολιτικές ελευθερίες. Στα οικονομικά, από την άλλη πλευρά, είναι μοναδικό: Σχεδίασε μια χρηματοδότηση τεράστια για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα της τάξης των 750 δισεκατομμυρίων ευρώ, την ανακοίνωσε πριν από το καλοκαίρι με πυροτεχνήματα και για πολιτικούς λόγους διατήρησης ισορροπιών, και την μπλόκαρε πριν από μερικές ημέρες.

Η επόμενη μέρα: Απλές σκέψεις με αφορμή τον Covid-19

Η επόμενη μέρα: Απλές σκέψεις με αφορμή τον Covid-19

Δεν μπορούμε πλέον να θεωρούμε την παγκοσμιοποίηση ως κάτι πέρα από τον δικό μας έλεγχο, σαν να θεωρούμε ότι με τους νόμους που έχουμε δημιουργήσει όλοι και όλα περικλείονται μέσα στη γνωστή φράση “ο νόμος της αγοράς”, λόγω της οποίας πιστεύουμε ότι δεν είμαστε σε θέση να εκφράσουμε τη δική μας βούληση . Φυσικά και η βούληση μας έχει όρια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε την ευκαιρία να την εκφράσουμε ή να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε στάσεις ζωής που να ενσωματώνουν περισσότερο τα δικά μας όρια, αντί να προσποιούμαστε ότι «δεν τρέχει τίποτα».

Ο κομβικός ρόλος των ελληνικών τραπεζών καταλύτης στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης

Ο κομβικός ρόλος των ελληνικών τραπεζών καταλύτης στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης

Ο οικονομικός και παραγωγικός ιστός μια χώρας είναι ένα συναρπαστικό εργαλείο, κατασκευασμένο από εκατομμύρια κομμάτια τα οποία, μαγικά και με προφανώς αόρατο τρόπο, συναντώνται μεταξύ τους. Δεν υπάρχει κάποιος διευθυντής ορχήστρας και εκείνοι που προσπάθησαν να ρυθμίσουν και να διευθύνουν μια οικονομία με διάφορες παρεμβάσεις τους, απέτυχαν.

Προσφυγική κρίση και μετανάστευση: Προκλήσεις για την Κεντροδεξιά

Προσφυγική κρίση και μετανάστευση: Προκλήσεις για την Κεντροδεξιά

Για να διασφαλιστεί λοιπόν ότι αυτά τα επικίνδυνα μορφώματα δεν θα αποκτήσουν εξουσία και δε θα υπονομεύσουν τόσο τους δημοκρατικούς θεσμούς των ίδιων των χωρών τους όσο και την Ευρωπαϊκή Ιδέα γενικότερα, είναι απαραίτητο να μειωθεί το πολιτικό κόστος της μετανάστευσης για τα κεντροδεξιά κόμματα. Εάν οι ηγέτες των κεντροδεξιών πολιτικών κομμάτων αγνοήσουν ή απορρίψουν τις ανησυχίες των λαών τους για τη μετανάστευση θα χάσουν έδαφος από επικίνδυνες λαϊκίστικες ακροδεξιές κινήσεις. Τι πρέπει να κάνουν; Η συζήτηση αυτή, που δεν είναι εύκολη και έχει ήδη ξεκινήσει παγκοσμίως, ελπίζουμε ότι θα είναι μια από τις πολλές που θα γίνουν στο νέο μας blog για την Κεντροδεξιά, το EpiDexia.blog.