Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Διάβασα με περιέργεια το άρθρο του Inside Story, «Με την όπισθεν η δημοκρατία στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της πανδημίας». Σε αυτό η δημοσιογράφος αναρωτιέται αν «μπορεί να ανταποκριθεί η χώρα αποτελεσματικά στην κρίση του κορονοϊού χωρίς να υπονομεύσει την ελευθερία των πολιτών, τα δημοκρατικά κεκτημένα και τα ανθρώπινα δικαιώματα», και μας πληροφορεί ότι «ένα σουηδικό ερευνητικό ινστιτούτο την κατέταξε στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης». Παραξενεύτηκα, είναι η αλήθεια. Από όσο έχω ο ίδιος δει και ζήσει, τα μέτρα στην Ελλάδα δεν διέφεραν σε τίποτα από εκείνα των υπόλοιπων Ευρωπαίων. Γιατί, επομένως, στον χάρτη παρουσιαζόμαστε εμείς μωβ και οι Γερμανοί πράσινοι;

Οι ναζί, το Μάνατζμεντ και η αριστερή ουτοπία του Johann Chapoutot («Ελεύθερος να Υπακούς», εκδόσεις Άγρα)

Οι ναζί, το Μάνατζμεντ και η αριστερή ουτοπία του Johann Chapoutot («Ελεύθερος να Υπακούς», εκδόσεις Άγρα)

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Άγρα το βιβλίο «Ελεύθερος να Υπακούς: Το Management από το Ναζισμό μέχρι Σήμερα» του Johann Chapoutot. Το βιβλίο δεν μπορώ να το προτείνω σε κανέναν για τους λόγους που θα αναφέρω αμέσως παρακάτω. Ο μόνος τρόπος να μην θεωρήσει ο αναγνώστης ότι έχασε εντελώς το χρόνο του και τα χρήματά του είναι να το αντιμετωπίσει ως αντι-παράδειγμα: Αντι-παράδειγμα, ώστε να καταλάβει με πρακτικό τρόπο γιατί ένας συγγραφέας δεν πρέπει να μπλέκεται με επιστήμες που δεν γνωρίζει (και δεν συμπαθεί), δεν πρέπει να καταφεύγει σε εντυπωσιακούς τίτλους που όμως δεν δικαιολογούνται από το κείμενο που ακολουθεί, και, κυρίως, γιατί δεν πρέπει να χρησιμοποιεί το βήμα που του δίνει η απέχθεια όλων μας προς τους ναζί ώστε, έμμεσα, να προπαγανδίσει τις αριστερές του ιδέες – ή, καλύτερα, ιδεοληψίες.

Το κενό στα αριστερά του Κέντρου οριστικοποιείται – και αυτό είναι κακό για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα

Το κενό στα αριστερά του Κέντρου οριστικοποιείται – και αυτό είναι κακό για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα

Οι πρόσφατες εκλογές στην Ισπανία αλλά και οι προεκλογικές εξελίξεις στη Γερμανία φαίνεται ότι οριστικοποιούν το, λεγόμενο, pasokification της Κεντροαριστεράς: Τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που παραδοσιακά κυριαρχούσαν στον χώρο αριστερά του Κέντρου συρρικνώνονται – αν δεν εξαφανίζονται. Τη θέση τους διεκδικούν άλλα Αριστερά κόμματα, κυρίως της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως στην Ελλάδα και την Ισπανία, ή των «Οικολόγων» – Πρασίνων, όπως στην Γερμανία ή το Βέλγιο. Προσωπικά θεωρώ ότι η υποκατάσταση των Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων από τους Ριζοσπάστες Αριστερούς ή τους Πράσινους ούτε μπορεί ούτε πρέπει να ολοκληρωθεί.

Πρώτη η Ελλάδα – αφού τότε, γιατί όχι και τώρα;

Πρώτη η Ελλάδα – αφού τότε, γιατί όχι και τώρα;

Η επέτειος των 200 ετών από την ελληνική επανάσταση βρίσκει την Ελλάδα σε εξαιρετική κατάσταση. Για να το διαπιστώσει αυτό κανείς χρειάζεται να κοιτάξει πίσω από τη σκόνη, τόσο της πανδημίας όσο και της πρόσφατης οικονομικής κρίσης.

Δύο σκέψεις με αφορμή «Το Ελληνικό Όνειρο» του Στάθη Καλύβα…ώστε η «προσευχή του στο μέλλον» να εισακουστεί

Δύο σκέψεις με αφορμή «Το Ελληνικό Όνειρο» του Στάθη Καλύβα
…ώστε η «προσευχή του στο μέλλον» να εισακουστεί

Τα τελευταία χρόνια ένα νέο αφήγημα για την Ελλάδα αναπτύσσεται, που θα ονόμαζα το «αφήγημα της κανονικότητας». Είναι ένα αφήγημα αντίθετο με την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, δηλαδή μιας χώρας-παρωδίας της Δύσης, μιας καθυστερημένης και οπισθοδρομικής Ελλάδας, χτυπημένης από τη μοίρα της και έρμαιο των κακών ξένων που διαρκώς συνωμοτούν εναντίον της. Το νέο αφήγημα λέει ότι η Ελλάδα δεν είναι καθόλου διαφορετική από μια συνηθισμένη δυτική χώρα. Η Ελλάδα είναι πλήρως ενταγμένη στα ιδεολογικά ρεύματα και τα προβλήματα της εποχής και της γειτονιάς της. Σήμερα, 200 χρόνια από τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, μπορεί να κοιτά υπερήφανα όλα όσα, καθόλου ευκαταφρόνητα και αυτονόητα, πέτυχε. Το νέο αφήγημα νομίζω ότι ξεκίνησε με τα «Κακομαθημένα Παιδιά της Ιστορίας» του Κωστή το 2013 και συνεχίστηκε με τα «Καταστροφές και θρίαμβοι» του Καλύβα το 2015, το «Ελλάδα: Μια Χώρα Παραδόξως Νεωτερική» του Βούλγαρη το 2019, το «Ελλάδα: Βιογραφία ενός Σύγχρονου Έθνους» του Μπίτον το 2020, και ακόμα πιο πρόσφατα συνοψίζεται με εύληπτο και απλό τρόπο στο «Το Ελληνικό Όνειρο» που εκδόθηκε μόλις πριν λίγους μήνες, με συγγραφέα πάλι τον Καλύβα.