Η επιλογή Διαμαντοπούλου ήταν έκπληξη;

Η επιλογή Διαμαντοπούλου ήταν έκπληξη;

Η πρόταση του Πρωθυπουργού να διεκδικήσει η Άννα Διαμαντοπούλου την ηγεσία του ΟΟΣΑ ξάφνιασε πολλούς, σα να επρόκειτο για έκπληξη. Ήταν όμως; Ήταν πραγματικά η έκπληξη που δεν περίμενε ο έλληνας πολίτης ή ο ψηφοφόρος της ΝΔ; Η λογική, έως σήμερα, της επιλογής στελεχών της κυβέρνησης είναι η ικανότητα, η εμπειρία, η γνώση και η ματιά στο μέλλον. Ίσως κάποια πρόσωπα δεν τα συγκεντρώνουν όλα αυτά μαζι, ίσως κάποιοι διαθέτουν εμπειρία και γνώση, αλλά δε βλέπουν τον ορίζοντα της Ελλάδας σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Ίσως κάποιοι είναι νέοι και δημιουργικοί, αλλά τους βλέπουμε να ολισθαίνουν σε σφάλματα απειρίας. Ίσως κάποιοι διαθέτουν όλα τα παραπάνω, αλλά το παρελθόν τους ή το οικογενειακό τους αποτύπωμα δεν τους επιτρέπει να ξεφύγουν από στερεοτυπικές συμπεριφορές. Ποιος όμως είναι εκείνος ή εκείνη που, ανεξαρτήτως της συμπάθειας ή αντιπάθειας που μπορεί να τρέφει για εκείνη, μπορεί να πει ότι η Άννα Διαμαντοπούλου δε διαθέτει όλα τα παραπάνω προσόντα και, επιπλέον, διάφορες αποχρώσεις αυτών, όπως η διορατικότητα, ως μέρος της πείρας, ή η τόλμη ως μέρος της ικανότητας;

Ποτέ δεν συναινεί κανείς με τον ολοκληρωτισμό και την αταξία

Ποτέ δεν συναινεί κανείς με τον ολοκληρωτισμό και την αταξία

Τα κομμουνιστικά κόμματα και καθεστώτα δεν πρόκειται να συναινέσουν ποτέ πολιτικά με μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, πολλώ δε μάλλον φιλελεύθερη και αστική. Η επικράτηση μιας φιλελεύθερης και αστικής τάξης θα σημάνει αυτόματα την δική τους αταξία, τουτέστιν πολιτικό αφανισμό. Αν όλα τα υπόλοιπα βρεθούν σε τάξη τότε σε αταξία θα βρεθεί το κομμουνιστικό «σύμπαν».

Ο λαός στην εξουσία

Ο λαός στην εξουσία

Το κακό δεν σταματάει όμως εδώ. Ο Έλληνας δεν κατάντησε μόνο ζητιάνος. Η Ελλάδα αποβιομηχανοποιήθηκε, χρεωκόπησε και απώλεσε μαζί με την παραγωγική της οικονομία και κάθε κυριαρχική της δυνατότητα. Το απαξιωμένο μοντέλο ο «λαός στην εξουσία» και το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς αποδυνάμωσαν και εθνικά την χώρα. Θυσιάστηκε το πιο σύγχρονο οικονομικό μοντέλο βασισμένο σε ένα μικρότερο και αποτελεσματικότερο κράτος και στην ανάπτυξη μέσω ιδιωτικών επενδύσεων και υψηλής ποιότητας εκπαίδευσης στο όνομα του «λαού». Τα «δίκαια» της Ελλάδας δεν εντυπωσιάζουν κανέναν πια, όσο πίσω τους βρίσκεται ένας παρίας με διαρκώς απλωμένο το χέρι, κάποιος που ζει από δάνεια, επιδοτήσεις και «προγράμματα στήριξης».

Εάν δεν ξέρετε πού βρίσκεστε, ένας χάρτης δεν θα βοηθήσει

Εάν δεν ξέρετε πού βρίσκεστε, ένας χάρτης δεν θα βοηθήσει

Με αφορμή την απόφαση του Ερντογάν να ξανακάνει τζαμί την Αγία Σοφία υπήρξαν πολλές αντιδράσεις και σχόλια. Κάποιοι μίλησαν για την οικουμενικότητα ενός μνημείου του πολιτισμού, άλλοι για το παλαιότερο σύμβολο της ορθοδοξίας αλλά και χριστιανισμού συνολικά. Οι παρατηρήσεις πέρασαν μέχρι και σε ιστορικές αναλύσεις, κατά πόσο το Βυζάντιο είναι η συνέχεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ή του ελληνισμού. Μέσα από όλα αυτά προσπαθούμε να προβλέψουμε και το μέλλον. Οι άνθρωποι, βέβαια, προσπαθούν να προβλέψουν το μέλλον για όσο διάστημα μπορεί να θυμηθεί κανείς. Καταβάλλουμε μεγάλη προσπάθεια για να προβλέψουμε το μέλλον. Τον τελευταίο καιρό κάθε Έλληνας κάνει προβλέψεις για την επιθετική πολιτική του Ερντογάν. Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας από μουσείο σε τζαμί φέρνει τον Έλληνα στα άκρα.

Φλύαρη και χλιαρή Εξωτερική Πολιτική οδηγεί σε άτακτη υποχώρηση

Φλύαρη και χλιαρή Εξωτερική Πολιτική οδηγεί σε άτακτη υποχώρηση

Δεν έχει περάσει πολύ καιρός από τότε που γράφαμε για, την κακώς εννοούμενη, Εξωτερική Πολιτική που ασκεί η χώρα μας. Πριν αλέκτορα φωνήσαι, μερικοί από τους πλέον αρμοδίους για την άσκηση της Εξ. Πολιτικής της χώρας μας, μας έκαναν να χάσουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας, με τις διαφορετικές γραμμές που φαίνεται να υπάρχουν και μάλιστα είναι κάποιες εξ αυτών διαμετρικά αντίθετες!

Στρατηγική Ψυχραιμία μέχρι… νεκρικής ακαμψίας

Στρατηγική Ψυχραιμία μέχρι… νεκρικής ακαμψίας

Στρατηγική! Μια λέξη που αρκετοί χρησιμοποιούν συχνότερα από σχεδόν οποιαδήποτε άλλη στον δημόσιο λόγο τους. Έτσι, μετά την στρατηγική, έχουμε την στρατηγική ψυχραιμία και πολλών άλλων ειδών “στρατηγικούς νεολογισμούς”, που στις πλείστες των περιπτώσεων -αν όχι σε όλες- είναι κενοί νοήματος.