Περί τα μέσα του 18ου αιώνα (±1760) ξεκίνησαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια μία αλλαγής, η οποία, το 19ο αιώνα, έμελλε να αλλάξει συθέμελα τις τεχνικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές προδιαγραφές αυτού που ονομάζουμε ‘ανθρώπινος πολιτισμός’. Ήταν οι απαρχές της βιομηχανικής επανάστασης. Εκείνη την εποχή, μαζί με την ατμομηχανή, το σιδηρόδρομο, τον τηλέγραφο και τον ηλεκτρισμό έφτασε στην πόρτα των τότε κοινωνιών ένα πλήρες πακέτο που αφορούσε νέες υποδομές, νέα μέσα παραγωγής, νέες διαδικασίες, νέες νόρμες, νέες ευκαιρίες και -σαφώς- νέα προβλήματα. Ο αποστολέας άγνωστος και ο παραλήπτης απροσδιόριστος. ‘To whom it may concern‘ θα μπορούσε να γράφει η συνοδευτική επιστολή.

Κάποιοι τότε επέλεξαν να απορρίψουν τη νέα πραγματικότητα και να οχυρωθούν πίσω από αφηγήματα που ήξεραν καλά. Κάποιοι άλλοι ωστόσο διέγνωσαν σε αυτό το πακέτο κάποια αξία. Διέγνωσαν τα πρώτα σημάδια μίας εξέλιξης και μπήκαν στον κόπο να κατανοήσουν τί σήμαινε αυτό  για τη νέα τεχνοοικονομική πραγματικότητα. Πρωτοπόροι αυτής της ερευνητικής και εξελικτικής διαδικασίας υπήρξαν ο Μαρξ και μετέπειτα ο Λένιν. Ήταν εκείνοι που επιχείρησαν να κατανοήσουν πώς αυτή η αλλαγή στο τεχνολογικό πρότυπο επηρέαζε την πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία, τις ανθρώπινες σχέσεις και τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς. Και κυριάρχησαν. Με φθίνουσα μετέπειτα πορεία, αλλά σαφώς κυριάρχησαν.

Στον 21ο αιώνα ο κύκλος της εξέλιξης δείχνει να επαναλαμβάνεται. Μόνο που τη θέση της ατμομηχανής, του σιδηρόδρομου του τηλέγραφου και του ηλεκτρισμού, έχουν πάρει τα δεδομένα, οι αλγόριθμοι και οι ψηφιακές υποδομές  (όπως πχ τα δίκτυα 5g). Σε αυτόν το νέο κύκλο οι φιλελεύθερες ιδέες φαίνεται να προσαρμόζονται καλύτερα. Με εξαίρεση ζητήματα όπως η διαχείριση της πληροφορίας και ο έλεγχος των υποδομών που προσλαμβάνουν και μία διάσταση ως ‘Κοινά’, εννοιολογική εξέλιξη ιδιαίτερης προστιθέμενης αξίας και με σαφείς φιλελεύθερες αναγνώσεις, οι έχοντες το Κεφάλαιο ανά χείρας φαίνεται να μη θέλουν να το αφήσουν στο ράφι ή έστω να δώσουν νέο νόημα στο περιεχόμενό του. Καθώς ωστόσο η ιστορία επαναλαμβάνεται, το μόνο βέβαιο είναι πως αυτοί που θα επιλέξουν να ανέβουν στο τρένο της πληροφοριακής επανάστασης και να προσαρμοστούν στις εξελίξεις, το δίχως άλλο, θα έχουν μία ευκαιρία προόδου, αυτάρκειας και ευημερίας.

Η χώρα μας, το τελευταίο διάστημα με τα μύρια όσα προβλήματα και τις εν εξελίξει υγειονομικές, κοινωνικές και γεωπολιτικές προκλήσεις, δείχνει να αντιλαμβάνεται πως η μόνη επιλογή που έχει, είναι να ανέβει στο τρένο. Στην πράξη αυτό σηματοδοτείται με μία σειρά από ενέργειες, αναπτύξεις και στρατηγικές επιλογές. Αφενός είμαστε μάρτυρες μίας πρωτόγνωρης ανάπτυξης του ψηφιακού κράτους που προϋποθέτει διάθεση για αξιοποίηση των νέων εργαλείων και ριζική αναδιοργάνωση, επιλογές καθόλου αυτονόητες,  αφετέρου με έκπληξη βλέπουμε επενδύσεις στρατηγικής σημασίας (Pfizer, Microsoftκαι πολλές άλλες μικρότερου εκτοπίσματος αλλά μείζονος σημασίας). Με άλλα λόγια φαίνεται η χώρα μας σήμερα να διαβάζει πιο εμπεριστατωμένα τις επενέργειες που σηματοδοτεί η πληροφοριακή επανάσταση στο επίπεδο της οικονομίας, της εργασίας, της κοινωνίας, της ατομικής ελευθερίας και των διεθνών σχέσεων.  Υπό αυτό το πρίσμα η εγκατάσταση των τριών data centers στην Ελλάδα δεν αποτελεί απλώς μία επένδυση που θα φέρει δουλειές. Αποτελεί πυλώνα γεωπολιτικής ισχύος, καθώς η φυσική παρουσία των δεδομένων επιγεννά δυνατότητα ελέγχου, δύναμη και έλξη. Και όλα αυτά σε διάταξη  ενάρετου κύκλου που δύναται να επαναλαμβάνεται καθόλη τη διάρκεια ισχύος του αναδυόμενου τεχνοοικονομικού παραδείγματος.

Όπως όμως και στον προηγούμενο τεχνοοικοινομικό κύκλο, έτσι και τώρα, κάποιες δυνάμεις, όχι απλά αρνούνται να μπουν στον κόπο να τον μελετήσουν και να προσαρμόσουν έστω το αφήγημα που οι ίδιοι ξέρουν πάνω σε αυτόν, αλλά  απορρίπτουν την ίδια την ύπαρξή του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πρόσφατες καταλήψεις στα σχολεία. Όχι οι καταλήψεις αυτές καθ’εαυτές  αλλά η ιδεολογική στήριξη που δόθηκε σε αυτές από όργανα όπως η ΟΛΜΕ. Αξίζει κανείς να μελετήσει τη σχετική ανακοίνωση.  Καμία διάθεση προσαρμογής, καμία προσπάθεια εμβάθυνσης ή επαναπροσδιορισμού νοήματος.

Μία συνοδευτική επιστολή που σίγουρα δεν ενδιαφέρει το σύγχρονο κόσμο.

Σχετικά Άρθρα

Η επιθυμία δεν ισοδυναμεί με βεβαιότητα

Η επιθυμία δεν ισοδυναμεί με βεβαιότητα

Στοιχεία και δεδομένα από μελέτες που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα, από την Τράπεζα της Ελλάδος, την Ελληνική Στατιστική Αρχή κ.α., αναδεικνύουν το μέγεθος της οικονομικής καταστροφής που έχει επιφέρει η πανδημία μέχρι σήμερα στη χώρα μας. Οι ίδιες μελέτες αναφέρονται σε προσδοκίες ανάκαμψης τα δυο επόμενα έτη με την προγραμματισμένη πλέον διανομή του εμβολίου. Αντιλαμβανόμαστε όλοι, λοιπόν, ότι τη δεδομένη στιγμή η βιομηχανία θα μπορούσε να στηρίξει την ελληνική οικονομία. Η βιομηχανία δεν στηρίζει μόνο την οικονομία αλλά και την εθνική μας βιωσιμότητα. Ο Παναγιώτης Κονδύλης αναφέρει, στο σύγγραμμα του Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι ενός ελληνοτουρκικού πολέμου, και συμφωνώ απόλυτα μαζί του, ότι «η λύση του προβλήματος της εθνικής βιωσιμότητας, όχι σε λογιστική, αλλά σε παραγωγική βάση, αποτελεί προϋπόθεση για την άσκηση σοβαρής εξωτερικής πολιτικής. Οι εθνικοί πόροι πρέπει να αντιμετωπιστούν με γεωπολιτικά και στρατηγικά κριτήρια, όχι ως αριθμητικοί «δείκτες»: το 1% του εθνικού εισοδήματος που προέρχεται από την άνοδο του τουρισμού δεν είναι το ίδιο με το 1% που δίνει μια σύγχρονη εξοπλιστική βιομηχανία».

read more
Μια Ευρώπη κατώτερη των περιστάσεων

Μια Ευρώπη κατώτερη των περιστάσεων

Το τελευταίο χρονικό διάστημα γίνεται ολοένα και πιο φανερή η πρόσπαθεια της Ευρώπης να σταθεί όρθια και σε αυτή την κρίση, στην οποία φαίνεται για άλλη μια φορά να είναι θεατής των εξελίξεων, αναμένοντας κάποιο καλό νέο απο ανατολάς ή από δυσμάς. Είναι φανερό πως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια αδύναμη Ευρώπη, μη ικανή να προστατεύσει τα νόμιμα δικαιώματα των μελών της, ανήμπορη να υπερασπιστεί τα Κράτη-Μέλη της και τους πολίτες της από φανερές απειλές και επικίνδυνες καταστάσεις. Για παράδειγμα, αντί η Ευρώπη να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για τις βάναυσες παραβιάσεις εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδος και να καλέσει μετά την επιβολή τους την Τουρκία να συμμορφωθεί, δηλαδή να θέσει η Ευρώπη τους δικούς τους όρους, γίνεται το αντίστροφο: Η Τουρκία επιβάλει τους όρους της στην Ευρώπη.

read more
Δικαιωματιστές και ακραίοι μουσουλμάνοι – μια ανίερη συμμαχία;

Δικαιωματιστές και ακραίοι μουσουλμάνοι – μια ανίερη συμμαχία;

Πολλοί αναρωτιόνται αυτή την περίοδο γιατί οι δικαιωματιστές, που υπό κανονικές συνθήκες ξεσηκώνονται για οποιαδήποτε παραβίαση ανθρώπινου δικαιώματος, σιγούν συστηματικά κάθε φορά που έχουμε τρομοκρατικό χτύπημα στην Ευρώπη από ακραίους μουσουλμάνους. Για παράδειγμα, πως άραγε γίνεται οι δικαιωματιστές να αντιδρούν οργισμένα για κάθε θάνατο λαθρομετανάστη ενώ για τον αποκεφαλισμό του καθηγητή στην Γαλλία από ακραίο μουσουλμάνο μόνο και μόνο επειδή προώθησε το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση να τηρούν, εκκωφαντική, σιγή;

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας