Διελκυνστίδα
Τον Δεκέμβριο του 2019 ο κόσμος ήρθε αντιμέτωπος με μία επιδημία στην οποία βρέθηκε απροετοίμαστος τόσο από την έντασή της, όσο εντέλει και από τις επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία.

Μιλώντας για επιπτώσεις θα πρέπει να δούμε το ποσοστό μείωσης του ΑΕΠ -το 2ο τετράμηνο του 2020- παγκοσμίως σύμφωνα με το ΟΟΣΑ. Μπορείτε να δείτε στο παρακάτω διάγραμμα το ποσοστό μείωσης:

Όπως γίνεται κατανοητό, δεδομένης και της γεωπολιτικής κατάστασης ανά την υφήλιο, αυτή η μείωση θα ρίχνει τη σκιά της για αρκετά χρόνια με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για την ανεργία που πιθανώς θα επακολουθήσει.

Σαν να μην έφταναν οι οικονομικές επιπτώσεις, λόγω της έντασης του ιού αλλά και της άγνοιάς των ειδικών γι’ αυτόν, σε πολλές περιπτώσεις οι πολίτες κρατών γίνανε μάρτυρες περιορισμού αν όχι κατάργησης θεμελιωδών μέχρι τότε ελευθεριών. Αυτό ήταν γεγονός που δημιούργησε κι όχι άδικα, τουλάχιστον ανησυχία.

Πριν προχωρήσουμε όμως στις συνέπειες, αναφορικά με το που βαδίζουμε ως κράτη, οργανισμοί ή κοινωνίες, μετά τον  COVID-19 -αλλά όχι μόνο εξαιτίας αυτού- καλό θα ήταν να δούμε τι έχει συμβεί στην πρώτη εικοσαετία της νέας χιλιετίας για να αποκτήσουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.

Έτος 2000! Αρχή μιας νέας χιλιετίας. Νέα όνειρα για τους πολίτες όλου του κόσμου. Ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον. Αποδείχθηκε όμως ότι όλα αυτά δεν ήταν τίποτε παραπάνω από ευσεβείς πόθοι, καθώς πριν το τέλος της πρώτης δεκαετίας (2007), κυρίως ο Δυτικός κόσμος βίωσε μια μεγάλου μεγέθους οικονομική κρίση -που δεν άφησε ανεπηρέαστο κανένα κράτος- η οποία ξεκίνησε στην Αμερική (με αποκορύφωμα την χρεοκοπία της Lehman Brothers). Από εκεί και πέρα η κρίση μεταδόθηκε αστραπιαία σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μία από τις επιπτώσεις ήταν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η επιβράδυνση του ΑΕΠ. Αυτό φαίνεται στο παρακάτω πίνακα και μάλιστα μπορείτε να δείτε ότι σημαντική μείωση υπήρχε σε 2 φάσεις. Η πρώτη την διετία 2008-2009 και η δεύτερη το 2015.

ΑΕΠ

Η μείωση του ΑΕΠ ευλόγως αύξησε την ανεργία. Στο παρακάτω διάγραμμα μπορείτε να δείτε την διακύμανση της ανεργίας σε επιλεγμένες χώρες. Θα παρατηρήσετε ότι με ελάχιστες εξαιρέσεις υπήρξε αύξηση της ανεργίας μετά το 2008 για να φτάσουμε σε περίπου ίδια επίπεδα με το 2007 μόλις το 2019, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ανεργία

Θα πρέπει να τονιστεί σε αυτό το σημείο, ότι στα μεγέθη, ΑΕΠ και Ανεργία παίζουν ρόλο -μικρότερο ή μεγαλύτερο- στη διακύμανσή τους κι άλλοι, πολλοί παράγοντες.

Στο τέλος του 2010, ξεκίνησε η “Αραβική Άνοιξη” η οποία αποσταθεροποίησε μία σειρά κρατών σε μία ευρεία περιοχή της υφηλίου. Να σημειωθεί ότι η “Αραβική Άνοιξη” συνεχίζεται σε διάφορα κράτη (Λιβύη, Συρία για παράδειγμα) όπως επίσης συνεχίζονται και οι επιπτώσεις της.

Η “Αραβική Άνοιξη” είναι υπεύθυνη για πολλά δεινά, περισσότερα από αυτά που οι εμπνευστές της μάλλον υπολόγιζαν ότι θα διορθώσει.

Η “Αραβική Άνοιξη” λοιπόν είναι υπεύθυνη -μεταξύ άλλων παραγόντων- για τις διακυμάνσεις της τιμής των ορυκτών καυσίμων. Είναι κυρίως όμως υπεύθυνη για την αστάθεια σε όλη την MENA περιοχή, η οποία συμπαρασύρει -αυτή τη στιγμή που μιλάμε- σχεδόν όλη την Μεσόγειο, λαμβάνοντας υπόψη τον τουρκικό αναθεωρητισμό και τα νέο-οθωμανικά τους όνειρα. Συνεπεία των πολέμων και της αβεβαιότητος στην περιοχή, ελέω και της τουρκικής επιθετικότητας, κορυφώθηκε και το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης το οποίο κοστίζει σε ανθρώπινες ζωές. Κοστίζει σε ζωές για πολλούς λόγους μόνο που πρωτεύοντα ρόλο παίζει η χυδαία εργαλειοποίηση των μεταναστών από την Τουρκία. Υπάρχει φυσικά και το οικονομικό κόστος στην Ευρώπη ιδιαίτερα στις χώρες πρώτης υποδοχής. Δημιουργώντας σε αρκετές περιπτώσεις και πιθανό πρόβλημα ενσωμάτωσης, αλλά και σταθερότητας-συνοχής του κοινωνικού συνόλου, λόγω των αριθμών των παράνομων μεταναστών που δείχνουν να μην έχουν τέλος.

Φτάνοντας στο 2019 βιώσαμε και συνεχίζουμε τον τρόμο του COVID-19. Ξεκινώντας ο ιός από την Κίνα ο μέσος πολίτης κατανόησε, αφού η οικονομική δραστηριότητα μεταξύ κρατών σιγά-σιγά άρχισε να περιορίζεται δραστικά, το πόσο εξαρτημένος βρίσκεται -και σε σχέση με υλικά αγαθά, πολλές φορές και πρώτης ανάγκης-.

Με όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, ο μέσος πολίτης, κατανόησε στην πράξη αυτό που είχε ακούσει για την πεταλούδα που και μόνο στην κίνηση των φτερών της προκαλούσε τυφώνα στην άλλη πλευρά της Γης, η πεταλούδα σε αυτή την περίπτωση είναι ο COVID-19. Θυμήθηκε ότι οι μεγάλες εταιρείες μετακινούνται σε χώρες μακριά από την αρχική τους έδρα, για να μειώσουν τα κόστη τους. Έμαθε πλέον ότι οι εταιρείες κολοσσοί μπορεί να έχουν, και έχουν, μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια και άρα εξουσία από ολόκληρα κράτη (βλ. Apple). Μάλιστα “είδε με τα μάτια του” την διελκυστίνδα μεταξύ κρατών-εταιρειών λόγω του ότι οι τελευταίες προσπαθούν πάντα να ξεπεράσουν το εμπόδιο που ακούει στο όνομα κράτος και κρατικός έλεγχος.  Αντιλήφθηκε ότι στο πλέγμα των διαφόρων πολλών εταιρειών μπορεί να υπάρχουν μερικοί μόνο άνθρωποι. Βίωσε τον περιορισμό ή την απώλεια θεμελιωδών ελευθεριών για την προστασία του ελέω COVID-19.

Κάποιοι μετά από όλα αυτά που αναφέρθηκαν άρχισαν να σκέφτονται το μέλλον τους. Ένα μέλλον που προδιαγράφεται μάλλον ζοφερό καθώς το οικονομικό μοντέλο όπως έχει εξελιχθεί οδηγεί, πιθανώς, στην καλύτερη περίπτωση σε ολιγοπώλια και στην χειρότερη σε μονοπώλια (ακόμα και σε είδη διατροφής…). Ένα μέλλον που οι θέσεις εργασίας θα μειωθούν, τουλάχιστον σε εργασίες που δεν απαιτούν υψηλή εξειδίκευση. Το μέλλον σίγουρα θα είναι διαφορετικό από όσα μέχρι σήμερα θεωρούνταν δεδομένα. Οι άνθρωποι πλέον γνωρίζουν ότι οι θέσεις εργασίας θα μειωθούν, η αυτάρκεια δεν θα είναι δεδομένη κι όλα θα εξαρτώνται από εισαγωγές. Αυτό θα οδηγήσει στην επιστροφή στην “ασφάλεια της Ιστορίας”, δηλαδή σε αυτό που ονομαζόταν “Έθνος – Κράτος”. Τότε που τα κράτη ήταν μεν μέρος ενός ευρύτερου συνόλου αλλά είχαν δε αυξημένη αυτάρκεια, αυτονομία και βασικά κυριαρχία.

Σχετικά Άρθρα

Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται

Τη στιγμή που απειλείται η εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα της χώρας, που μαζί με τις εθνικές, αναμένεται εξαιτίας των μέτρων για την καταπολέμηση της πανδημίας να βιώσει μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές προκλήσεις στην ιστορία της, ακολουθουμένη από μια εξίσου σοβαρή οικονομική κρίση, στη δημοσιότητα έχουν επικρατήσει η υπόθεση ενός κατηγορούμενου ως παιδεραστή και η απεργία πείνας ενός καταδικασμένου κατά συρροή δολοφόνου και τρομοκράτη.
Αυτό δείχνει δυο πράγματα. Αφενός την και ιδεολογική κατάρρευση της αριστεράς και αφετέρου, με την ανοχή ή και «βόλεμα» της κεντροδεξιάς, την επικράτηση κάθε φορά της αριστερής ατζέντας. Έχουμε πραγματικά καταλάβει με τι κάθε φορά συμβιβαζόμαστε, σε τι κατάντια μας έχει οδηγήσει αυτό αλλά και τι κινδύνους εγκυμονεί;

read more
Metoo στην Ελλάδα: Η επόμενη μέρα

Metoo στην Ελλάδα: Η επόμενη μέρα

Η χιονοστιβάδα των καταγγελιών στο χώρο του ελληνικού θεάτρου, θα έλεγα καλλιτεχνικού χώρου, αφού προβλέπεται να εμφανιστεί σωρεία νέων καταγγελιών, είναι από μόνο του ένα σοκαριστικό γεγονός. Πόσα νέα παιδιά με ταλέντο απευθύνονται σε εγνωσμένης αξίας καλλιτέχνες και εναποθέτουν τις ελπίδες τους στα χέρια τους, με αποτέλεσμα, είτε να φεύγουν τρέχοντας από το επάγγελμα, προκειμένου να διαχειριστούν το τραύμα τους, είτε να παραμείνουν, ελπίζοντας ότι θα ανακάμψουν και ότι η κόλαση που πέρασαν, τουλάχιστον κάτι απέδωσε. Αυτό, το τελευταίο, είναι και ο ορισμός της αλλοτρίωσης που επιφέρει σε έναν άνθρωπο η βία.
Εάν όμως είχαμε ως χώρα νομικές και δεοντολογικές δικλείδες, θα απέτρεπαν ένα τέρας, που ενδύεται το σκηνοθέτη ή το συνθέτη ή το διανοούμενο από το να καλέσει ή, αντίστοιχα, ένα νέο παιδί από το να σπεύσει στο σπίτι του πρώτου, επειδή δήθεν θέλει να του κάνει εκτάκτως audition;

read more
Η Ευρώπη και τα εμβόλια«Στις Βρυξέλλες, κανείς δεν σε ακούει αν ουρλιάζεις»

Η Ευρώπη και τα εμβόλια
«Στις Βρυξέλλες, κανείς δεν σε ακούει αν ουρλιάζεις»

Αυτή την περίοδο ασκείται παντού έντονη κριτική στις Βρυξέλλες, ότι απέτυχαν με την προμήθεια των εμβολίων για την COVID-19. Οι καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων αλλά και η επιμονή της Κομισιόν να αποφασίσει εκείνη αντί για τα Κράτη-Μέλη έφεραν την Ευρώπη τελευταία στην παγκόσμια κούρσα των εμβολιασμών, πίσω όχι μόνο από Αμερική, Κίνα και Ρωσία, αλλά και το Ηνωμένο Βασίλειο ή το Ισραήλ. Με πρόσφατο άρθρο του το politico.eu ρίχνει την ευθύνη προσωπικά στην Πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Άλλο άρθρο έριξε ευθύνες και στην, Κύπρια, Επίτροπο για την Υγεία, Στέλλα Κυριακίδου. Αν κάτι είναι γεγονός, αυτό είναι ότι η Ευρώπη απέτυχε στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Η αληθινή όμως ερώτηση είναι, γιατί φτάσαμε ως εδώ; Τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες; Τα πράγματα είναι πραγματικά απλά: Οι θέσεις είναι δοτές, μη εκλόγιμες. Η «πρωθυπουργός» της Ευρώπης, δηλαδή η Πρόεδρος της Κομισιόν, και οι «υπουργοί» της Ευρώπης, δηλαδή οι Επίτροποι, διορίζονται – δεν εκλέγονται. Και, όπως είναι γνωστό σε καθένα, όποιος διορίζεται οφείλει σε εκείνον που τον διόρισε.

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας