Η χιονοστιβάδα των καταγγελιών στο χώρο του ελληνικού θεάτρου, θα έλεγα καλλιτεχνικού χώρου, αφού προβλέπεται να εμφανιστεί σωρεία νέων καταγγελιών, είναι από μόνο του ένα σοκαριστικό γεγονός. Πόσα νέα παιδιά με ταλέντο απευθύνονται σε εγνωσμένης αξίας καλλιτέχνες  και εναποθέτουν τις ελπίδες τους στα χέρια τους, με αποτέλεσμα, είτε  να φεύγουν τρέχοντας από το επάγγελμα, προκειμένου να διαχειριστούν το τραύμα τους, είτε να παραμείνουν, ελπίζοντας  ότι θα ανακάμψουν και ότι η κόλαση που πέρασαν, τουλάχιστον κάτι απέδωσε. Αυτό, το τελευταίο, είναι και ο ορισμός της αλλοτρίωσης που επιφέρει σε έναν άνθρωπο η βία.

Εάν όμως είχαμε ως χώρα νομικές και δεοντολογικές δικλείδες, θα απέτρεπαν ένα τέρας, που ενδύεται το σκηνοθέτη ή το συνθέτη ή το διανοούμενο από το να καλέσει ή, αντίστοιχα, ένα νέο παιδί από το να σπεύσει στο σπίτι του πρώτου, επειδή δήθεν θέλει να του κάνει εκτάκτως audition; Οι θύτες τέτοιων εγκλημάτων χειραγωγούν το θύμα με τέτοιον τρόπο, που το κάνουν να πιστεύει ότι εκείνο ζήτησε να βρεθεί σ’ αυτή τη θέση. Η δεσπόζουσα θέση του θύτη που μπορεί να είναι δεσπόζουσα επαγγελματικά, κοινωνικά, οικονομικά, ασκεί ένα δέος και δημιουργεί μία ελπίδα στο θύμα, που την  καλλιεργεί εντέχνως ο ίδιος ο θύτης, ότι  «είναι η ευκαιρία της ζωής του», ή έστω, μία από τις ευκαιρίες–ορόσημο στη ζωή του, ότι πρόκειται για μία στιγμή που αργότερα θα τη διηγείται στους νεότερους του επαγγέλματος με αναπόληση. Αυτό είναι το πρώτο βήμα της χειραγώγησης. Το δεύτερο βήμα είναι αυτή καθ’ εαυτή η εγκληματική πράξη, όταν το θύμα βυθίζεται από το θύτη σε ωκεανό αμφιβολιών και ενοχών : μήπως δεν ήμουν πολύ καλός/ή; Μήπως χάσω την ευκαιρία της ζωής μου; Μήπως παραείμαι συντηρητικός/ή; Μήπως δεν είμαι αρκετά χαλαρός/ή; Και, φυσικά, μήπως εν τέλει δεν κάνω για το ρόλο; Μήπως με διώξει;

Αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους λόγους που απαντούν στο ερώτημα που ευλόγως εγείρουν πολλοί συμπολίτες μας «Mα γιατί τώρα;»

Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών έχει αποφασίσει να προχωρήσει σε θέσπιση κανόνων για τη διεξαγωγή της πρόβας και της audition. Θα πρέπει, μαζί με όλα αυτά, να θεσπιστεί, νομοθετικά, ένας αυστηρός Κώδικας Δεοντολογίας, όπως υπάρχει σε όλα τα ελεύθερα επαγγέλματα και όπως  προβλέπεται και από τους  Κώδικες Δεοντολογίας σε άλλες χώρες. Είναι χαρακτηριστικό ότι η IFA(Παγκόσμια Ομοσπονδία Ηθοποιών) εποπτεύει και καθοδηγεί τα Σωματεία Ηθοποιών κάθε κράτους μέλους της. Παράλληλα, κάθε χώρα μπορεί να θεσπίσει δικούς της κανόνες και κώδικες, όπως και γίνεται βέβαια παντού στον κόσμο – πλην της Ελλάδας – όχι μόνο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις Η.Π.Α, αλλά και στην Αφρική και την Ασία. Κανόνες όπως το ότι χρειάζεται κανείς να είναι μέλος του Σωματείου για να εργάζεται στο θέατρο ή την οθόνη (υπήρχε και στη χώρα μας αλλά καταργήθηκε), ότι όλα τα συμβόλαια περνούν από έλεγχο των Σωματείων, ότι υπάρχουν λίστες «κακών» εργοδοτών κ.ά. Ο Κώδικας Δεοντολογίας  σε κράτη όπως ο Καναδάς, η Γαλλία, η Νότια Αφρική, η Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Η.Π.Α. και άλλα πολλά, έχουν ως κύριο εργαλείο την αποδοχή της σύμβασης εργασίας από το Σωματείο, πριν από το εκάστοτε θέατρο, ή την προσάρτηση του στο κείμενο της συλλογικής σύμβασης. Όλα αυτά βρίσκονται υπό επεξεργασία από τα μέλη του ΣΕΗ παράλληλα με την προσπάθεια υπογραφής συλλογικής σύμβασης στο ελεύθερο θέατρο. Έτσι, οποιοσδήποτε θέλει να εργασθεί στο θέατρο ή την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο του Βελγίου, ας πούμε, γνωρίζει από πριν τον Κώδικα, τους μισθούς, τις διαδικασίες audition και προβών, τις ακριβείς ενέργειες που πρέπει να κάνει σε περίπτωση παραβίασης των κανόνων, ακόμα και τη διασφάλιση ότι κάθε ρόλος πρέπει να προσφέρεται σε έναν και μόνο ηθοποιό (The Casting Director’sGuide των Η.Π.Α, οι οποίες διαθέτουν μεγάλη εξειδίκευση κανόνων, σχεδόν τόσων, όσα και τα επαγγέλματα γύρω από την ορχηστρική τέχνη), έτσι ώστε κανείς να μην πείθεται από μεμονωμένες προσκλήσεις σε απόμερα μέρη ή σκοτεινά σημεία του θεάτρου ή σπίτια, ή παρκάκια για να κάνει audition ή πρόβα.

Οι Intimacy Directors (για θέατρο και ζωντανές παραστάσεις εν γένει) και οι Intimacy Coordinators (για κινηματογράφο και τηλεόραση), οι οποίοι ενεργούν ως «προπονητές» του ηθοποιού, ξεχωριστά από το σκηνοθέτη ο οποίος βρίσκεται στο πλατώ ή στη σκηνή, φέρουν πιστοποίηση, από αναγνωρισμένο από το Σωματείο Ηθοποιών κάθε μίας από αυτές τις χώρες, φορέα και, μάλιστα, διδάσκεται και σε πανεπιστήμια ως ειδικό μάθημα.

Οι δε, πιθανοί δράστες των παρενοχλητικών, εγκληματικών, αλλά και των προσβλητικών της προσωπικότητας πράξεων, θα δουν την έξοδο από το επάγγελμα σε περίπτωση που αποδειχθεί η πράξη τους, πέραν της ποινικής καταδίκης τους στο δικαστήριο.

Όπως κάθε ανθρώπινη και επαγγελματική δραστηριότητα, η Τέχνη πρέπει να διέπεται από κανόνες και διαδικασίες, προκειμένου να μην κυριαρχεί η αυθαιρεσία και η εκμετάλλευση, κοινώς, για να μην  ισχύει ο νόμος της ζούγκλας. Στη χώρα μας αυτό παραμελήθηκε και, μάλλον, υποβαθμίστηκε ο ρόλος του αρκετά.

Τώρα είναι η ώρα να προστατεύσουμε τα θύματα, αλλά και την ίδια την Τέχνη σε όλες της τις εκφάνσεις, για ένα μέλλον που θα προάγει το πνεύμα και την καλλιτεχνική δημιουργία σε όλους τους παραγωγικούς τομείς της.

Σχετικά Άρθρα

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Πως μια ατεκμηρίωτη έρευνα, μια ερευνήτρια στο Γκέτεμποργκ, και το Inside Story θέλουν να μας πείσουν ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα πάει «με την όπισθεν»

Διάβασα με περιέργεια το άρθρο του Inside Story, «Με την όπισθεν η δημοκρατία στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της πανδημίας». Σε αυτό η δημοσιογράφος αναρωτιέται αν «μπορεί να ανταποκριθεί η χώρα αποτελεσματικά στην κρίση του κορονοϊού χωρίς να υπονομεύσει την ελευθερία των πολιτών, τα δημοκρατικά κεκτημένα και τα ανθρώπινα δικαιώματα», και μας πληροφορεί ότι «ένα σουηδικό ερευνητικό ινστιτούτο την κατέταξε στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης». Παραξενεύτηκα, είναι η αλήθεια. Από όσο έχω ο ίδιος δει και ζήσει, τα μέτρα στην Ελλάδα δεν διέφεραν σε τίποτα από εκείνα των υπόλοιπων Ευρωπαίων. Γιατί, επομένως, στον χάρτη παρουσιαζόμαστε εμείς μωβ και οι Γερμανοί πράσινοι;

read more
Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Αυθυποβολή, νευρώσεις και διαστροφές

Από την άλλη, ο Francis Fukuyama ισχυρίζεται πως η εθνική κουλτούρα κάθε λαού ασκεί διακριτική αλλά πολύ αποφασιστική επιρροή στο μέγεθος των εταιρειών. Και εμείς δεν έχουμε να επιδείξουμε παρά μόνο οικογενειακές, στο σύνολο τους, επιχειρήσεις, με έντονα στοιχεία εσωστρέφειας και διαχρονική τους αδυναμία την απαλλαγή της σχέσης τους με και από το κράτος. Ακόμη και αυτές που θεωρούνται μεγάλες, για τα ελληνικά δεδομένα, αποτελούν μεσαίες ή μικρές σε σύγκριση με τις αντίστοιχες της παγκόσμιας αγοράς. Η δε μεταποιητική βιομηχανία περιορίζεται, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, στους κλάδους της κλωστοϋφαντουργίας, μεταλλουργίας, ορυκτέλαιων πετρελαίου, φαρμάκου, χαλυβουργίας και τροφίμων και ποτών. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΟΒΕ, στο σύνολο της η συμβολή της βρίσκεται περίπου στο 8% του ΑΕΠ, τη στιγμή που στο μέσο όρο των χωρών της ΕΕ βρίσκεται στο 15% περίπου, με στόχο να φτάσει στο 20%.
Έχει δημιουργηθεί δε η διαχρονική εικόνα στον Έλληνα, και για αυτό το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης φέρει η Αριστερά, ότι η επιχειρηματικότητα και μεταποιητική βιομηχανία γεννούν την φτώχεια και καταστροφή και το κράτος την ευημερία. Ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι η επιχειρηματικότητα και η μεταποιητική βιομηχανία αλλά η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών που γεννάει τη φτώχεια ή την ευημερία. Τα σημερινό μοντέλο θεσμών έχει τις ρίζες του στο κυρίαρχο Αριστερό παρελθόν εδώ και σαράντα χρόνια τώρα πια, επειδή, όταν μια κοινωνία οργανώνεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αυτός τείνει να διαιωνίζεται. Και μολονότι το ατομικό ταλέντο είναι σημαντικό σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας, δεν υπάρχει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο προκειμένου το ταλέντο να μετασχηματιστεί σε θετική δύναμη. Και πώς θα αλλάξει η αλληλεπίδραση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών όταν από την Αριστερά ακόμα και η λέξη ταλέντο ή η αριστεία χλευάζεται!

read more
Η επιστήμη έκανε το χρέος της, τώρα η σειρά σου!

Η επιστήμη έκανε το χρέος της, τώρα η σειρά σου!

Όπως σε τόσες άλλες εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής ζωής, οι «μάγκες» και τα «γατόνια» που δεν υπακούν τους νόμους και τους κοινωνικούς κανόνες, που δε γνωρίζουν πώς να διαβιούν μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο, οι αντικοινωνικοί αυτοί τύποι (κι ας είναι κάθε βράδυ έξω και τα σπάνε), αυτή τη φορά έχουν γίνει επικίνδυνοι για την υγεία του διπλανού τους (στην κυριολεξία) και για την ελευθερία του διπλανού τους. Είναι εκείνοι που σου κλέβουν τη δυνατότητα να ζεις ως ελεύθερος γιατί οδηγούν την κοινωνία σε πλήρη παροπλισμό, σε πλήρες πάγωμα ελευθεριών και δικαιωμάτων σου. Που σου ρουφάνε τον αέρα που αναπνέεις.
Οι εμβολιασμένοι πολίτες έχουν αδιαμφισβήτητα και αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα. Τα δικαιώματα των συνεπών πολιτών που εμβολιάσθηκαν, αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή τον κίνδυνο να υποχωρήσουν έναντι του πλήθους των, από πεποίθηση, μη εμβολιασμένων, κι έτσι όλη η συζήτηση κινείται γυρω από λάθος άξονα. Αντί να συζητάμε για τα δικαίωματα, τάχα, των μη εμβολιασμένων, πρέπει αντιθέτως, να περιφρουρήσουμε και να διαφυλάξουμε τα δικαιώματα του εμβολιασμένου πληθυσμού μας. Ας το δούμε πιο αναλυτικά:

read more

Γράψου στη λίστα φίλων!

Ακολουθήστε μας