Θεματικές

Thematics

Κεντροδεξια
Επιχειρημ/τητα
Εργασια
Θρησκεια
Καινοτομια
Τεχνολογια
Κοινωνια
Νομοθεσια
Πολιτικη
Φιλοσοφια

Επιλογή

Πολιτικη

Το κενό στα αριστερά του Κέντρου οριστικοποιείται – και αυτό είναι κακό για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα

Οι πρόσφατες εκλογές στην Ισπανία αλλά και οι προεκλογικές εξελίξεις στη Γερμανία φαίνεται ότι οριστικοποιούν το, λεγόμενο, pasokification της Κεντροαριστεράς: Τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που παραδοσιακά κυριαρχούσαν στον χώρο αριστερά του Κέντρου συρρικνώνονται – αν δεν εξαφανίζονται. Τη θέση τους διεκδικούν άλλα Αριστερά κόμματα, κυρίως της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως στην Ελλάδα και την Ισπανία, ή των «Οικολόγων» – Πρασίνων, όπως στην Γερμανία ή το Βέλγιο. Προσωπικά θεωρώ ότι η υποκατάσταση των Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων από τους Ριζοσπάστες Αριστερούς ή τους Πράσινους ούτε μπορεί ούτε πρέπει να ολοκληρωθεί.

Η Ευρώπη και τα εμβόλια
«Στις Βρυξέλλες, κανείς δεν σε ακούει αν ουρλιάζεις»

Αυτή την περίοδο ασκείται παντού έντονη κριτική στις Βρυξέλλες, ότι απέτυχαν με την προμήθεια των εμβολίων για την COVID-19. Οι καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων αλλά και η επιμονή της Κομισιόν να αποφασίσει εκείνη αντί για τα Κράτη-Μέλη έφεραν την Ευρώπη τελευταία στην παγκόσμια κούρσα των εμβολιασμών, πίσω όχι μόνο από Αμερική, Κίνα και Ρωσία, αλλά και το Ηνωμένο Βασίλειο ή το Ισραήλ. Με πρόσφατο άρθρο του το politico.eu ρίχνει την ευθύνη προσωπικά στην Πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Άλλο άρθρο έριξε ευθύνες και στην, Κύπρια, Επίτροπο για την Υγεία, Στέλλα Κυριακίδου. Αν κάτι είναι γεγονός, αυτό είναι ότι η Ευρώπη απέτυχε στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Η αληθινή όμως ερώτηση είναι, γιατί φτάσαμε ως εδώ; Τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες; Τα πράγματα είναι πραγματικά απλά: Οι θέσεις είναι δοτές, μη εκλόγιμες. Η «πρωθυπουργός» της Ευρώπης, δηλαδή η Πρόεδρος της Κομισιόν, και οι «υπουργοί» της Ευρώπης, δηλαδή οι Επίτροποι, διορίζονται – δεν εκλέγονται. Και, όπως είναι γνωστό σε καθένα, όποιος διορίζεται οφείλει σε εκείνον που τον διόρισε.

Η Ελλάδα σε έναν πολυπολικό και πολυπολιτισμικό κόσμο

Σε αυτόν λοιπόν τον πολυπολικό κόσμο, ρόλο κλειδί παίζουν οι πολιτισμοί. Κι αυτό γιατί παρόλο που υπήρχε η θεώρηση -και ακόμη κάποιοι το πιστεύουν- ότι τελικά η οικονομία θα υπερισχύσει και θα αμβλύνει τις όποιες διαφορές, αποδεικνύεται ότι αυτό δεν ισχύει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει σύγκρουση, τουλάχιστον επί του παρόντος και σίγουρα όχι με όλους.

Ευρωπαϊκή Ένωση: Χρόνου φείδου ή τέλος χρόνου;

Αυτή η νέα επιδημία CoV (coronavirus) αποκάλυψε τρία βασικά και διαφορετικά μοντέλα ως αναφορά την κρατική αντίδραση στον ιό: (1) Kομμουνιστικό μοντέλο ή, διαφορετικά, μοντέλο Κίνας: Το συγκεκριμένο μοντέλο βασίστηκε στην έλλειψη διαφάνειας και στη χρησιμοποίηση σκληρών εργαλείων καταστολής για την επιβολή των μέτρων «προστασίας». (2) Αμερικανικό μοντέλο: Ο θρίαμβος του καπιταλισμού και της ελευθερίας. Είναι δύσκολο να σκεφτούμε ένα απαγορευτικό (lockdown) κινέζικου στιλ στη χώρα όπου ισχύει η 1st Amendment στο Αμερικανικό Σύνταγμα και η ελευθερία της οπλοκατοχής. Οι Αμερικανοί παρ΄ όλα αυτά δεν έμειναν άπραγοι, επένδυσαν πραγματικά πολλά χρήματα. Η κυβέρνηση Trump «άνοιξε το πορτοφόλι» και μέσα σε λίγες ημέρες χορήγησε μη επιστρεπτέα επιχορήγηση (κατά το Ελληνικότερο Επιστρεπτέα Προκαταβολή!) 2,5 δις δολάρια σε φαρμακευτικές εταιρείες για να βρουν το εμβόλιο. 3. Ευρωπαϊκό μοντέλο. Υπάρχει βέβαια και το Ευρωπαϊκό μοντέλο: Κάτι ενδιάμεσο μεταξύ των δύο πρώτων, αναφορικά με τις πολιτικές ελευθερίες. Στα οικονομικά, από την άλλη πλευρά, είναι μοναδικό: Σχεδίασε μια χρηματοδότηση τεράστια για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα της τάξης των 750 δισεκατομμυρίων ευρώ, την ανακοίνωσε πριν από το καλοκαίρι με πυροτεχνήματα και για πολιτικούς λόγους διατήρησης ισορροπιών, και την μπλόκαρε πριν από μερικές ημέρες.

Μια Ευρώπη κατώτερη των περιστάσεων

Το τελευταίο χρονικό διάστημα γίνεται ολοένα και πιο φανερή η πρόσπαθεια της Ευρώπης να σταθεί όρθια και σε αυτή την κρίση, στην οποία φαίνεται για άλλη μια φορά να είναι θεατής των εξελίξεων, αναμένοντας κάποιο καλό νέο απο ανατολάς ή από δυσμάς. Είναι φανερό πως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια αδύναμη Ευρώπη, μη ικανή να προστατεύσει τα νόμιμα δικαιώματα των μελών της, ανήμπορη να υπερασπιστεί τα Κράτη-Μέλη της και τους πολίτες της από φανερές απειλές και επικίνδυνες καταστάσεις. Για παράδειγμα, αντί η Ευρώπη να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για τις βάναυσες παραβιάσεις εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδος και να καλέσει μετά την επιβολή τους την Τουρκία να συμμορφωθεί, δηλαδή να θέσει η Ευρώπη τους δικούς τους όρους, γίνεται το αντίστροφο: Η Τουρκία επιβάλει τους όρους της στην Ευρώπη.

Follow Us

Γράψου στη λίστα φίλων!